Postanowienie Sądu Najwyższego z 20 grudnia 2017 r.

Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 15 września 2016 r. naruszenie art. 156 ust 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), art. 922 § 1 i art. 968 § 1 w zw. z art. 65 § 1 k.c. oraz art. 149 § 2, art. 227, 233, 244, 245, 247, 299, art. 320 i 379 pkt 5 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej pozwana uzasadniła: - nieważnością postępowania wskutek naruszenie art. 149 § 2, art. 379 pkt 5 i art. 299 k.p.c., - występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: konieczności wyjaśnienia, czy sądy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i rozstrzygnęły istotę sporu, - potrzebą wykładni wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów prawa, dlatego że wywołują one rozbieżności w orzecznictwie sądów, - oczywistą zasadnością tej skargi ze względu na uniemożliwienie pozwanej czynnego udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Tak ujęty wniosek jest w całości bezzasadny.

Zarzut nieważności postępowania dotyczy postępowania przed sądem pierwszej instancji, a Sąd Najwyższy nie jest władny w ramach bezpośredniej kontroli w toku postępowania kasacyjnego badać nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Badanie takie jest możliwe, o tyle tylko, o ile skarżący zarzuca sądowi drugiej instancji naruszenie art. 386 § 2 k.p.c. przez nieuwzględnienie nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Skarga pozwanej nie zawiera zarzutu naruszenia art. 386 § 2 k.p.c. Problemy przedstawione jako istotne zagadnienie prawne są ściśle związane ze stanem faktycznym sprawy. Sprowadzają się w istocie do niedopuszczalnej w świetle art. 398 3 § 3 k.p.c. polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd drugiej instancji.

Tym samym nie spełniają one w sposób oczywisty wymagań, jakim musi odpowiadać istotne zagadnie prawne w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Jest nim bowiem zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju praw a. Powołując się na potrzebę dokonania wykładni przepisów prawa ze względu na wywoływane przez nie rozbieżności w orzecznictwie sądów, skarżąca nie wskazała nawet na czym te rozbieżności polegają. W sprawie nie ma też podstaw do stwierdzenia rażącego, czyniącego wniesioną skargę kasacyjną oczywiście zasadną, naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie.

Skarga kasacyjna jest bowiem oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. [aw] jw