Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2019 r.

Wnioskiem z dnia 7 września 2018 r., obrońca obwinionego M. Z. – prokurator Prokuratury Regionalnej w […] W. K. , złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa, wydatków poniesionych bezpośrednio przez niego dla wykonania powinności obrończych, w łącznej kwocie 1.432,00 zł. Odnosząc się do powyższego wniosku, obwiniony M. Z. złożył na rozprawie oświadczenie, zgodnie z treścią którego koszty wskazane w przedmiotowym wniosku, nie były przez niego przeznaczone na refundację obrońcy.

Wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 7 września 2018 roku Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym po rozpoznaniu przedstawionego przez obrońcę obwinionego M. Z. wniosku wraz z załącznikami na podstawie art. 171 ust. 1 ustawy Prawo o prokuraturze w zw. z art. 616 k.p.k. i art. 166 ustawy Prawo o prokuraturze nie przy znał obrońcy obwinionego – W. K. prokuratorowi Prokuratury Regionalnej w […] wnioskowanych kosztów. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Dyscyplinarny wskazał, że w niniejszej sprawie, wobec treści art. 171 ust. 1 ustawy Prawo o prokuraturze, zastosowanie znalazł przepis art. 616 k.p.k., zgodnie z którym do kosztów procesu należą koszty sądowe oraz uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika.

W ocenie Sądu Dyscyplinarnego I instancji koszty, o których zwrot wnioskował obrońca, nie zostały poniesione przez obwinionego ani przez inną osobę w jego imieniu. Pismem z dnia 14 września 2018 r. zatytułowanym „zażalenie”, obrońca obwinionego - W. K. prokurator Prokuratury Regionalnej w […] , zaskarżył w całości postanowienie z dnia 7 września 2018 roku. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił błędną wykładnię przepisów art. 166 i art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 616 k.p.k. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kwoty 1.432,00 zł, tytułem kosztów postępowania dyscyplinarnego związanego z wykonywaniem obrony obwinionego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Najwyższy – Izba Dyscyplinarna nie uznał za zasadne przyznania na rzecz obrońcy obwinionego, prokuratora Prokuratury Regionalnej W. K. zwrotu kosztów obrony obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym w kwocie 1.432,00 złotych. Koszty obrony z wyboru powinien ponosić obwiniony, zaś jego oświadczenie o nierefundowaniu obrońcy tych kosztów stanowi podstawę do domagania się przez obrońcę od obwinionego spełnienia zaległego świadczenia.

Sąd Najwyższy przychyla się do poglądu wyrażonego przez Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym, zgodnie z którym sąd rozstrzyga o zwrocie uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy, poniesionych przez obwinionego bądź inną osobę, która koszty jego obrony wyłożyła obrońcy (postanowienie SN z dnia 12 lipca 2017 r., WZ 10/17; postanowienie SN z 19 lutego 2013 r., IV KK 387/12). Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty podnoszone w treści odwołania przez skarżącego są chybione. Sąd Dyscyplinarny I instancji, dokonał bowiem prawidłowej wykładni przepisów art. 166 i art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze oraz w sposób właściwy zastosował przepis art. 616 k.p.k.

W niniejszej sprawie zwrot uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy jest tym bardziej niezasadny, że wyrokiem z dnia 25 czerwca 2019 r. Sąd Najwyższy – Izba Dyscyplinarna zmienił orzeczenie sądu pierwszej instancji i uznał obwinionego za winnego zarzuconego mu deliktu dyscyplinarnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy – Izba Dyscyplinarna postanowił jak na wstępie. a