Postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2017 r.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku oddalił apelację uczestnika W. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 21 października 2014 r. Uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego „sposobu ustalenia istnienia stanu wyłączającego świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli na potrzeby postępowania spadkowego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi być zagadnieniem ściśle jurydycznym, dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń lub oceny dowodów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, „Izba Cywilna” 2009, nr 4, s. 48). Problem tzw. zdolności testowania nie jest problemem ściśle jurydycznym, lecz zagadnieniem stanu faktycznego, zależnym – co do oceny i sposobu rozstrzygnięcia – od konkretnych okoliczności sprawy oraz ustaleń sądu. Metody i sposoby dokonywania ust aleń post mortem są od dawna przez sądy stosowane i nie wywołują zasadniczych problemów natury prawnej. Nie stanowi także istotnego zagadnienia prawnego „autonomia pacjenta psychiatrycznego jako testatora”. Skarżący nie sformułował w tym zakresie żadnego zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy in abstracto, z pożytkiem dla jurysprudencji, tj. albo dla nauki prawa, albo innych spraw rozpoznawanych przez sądy powszechne. Poza tym z całokształtu skargi wynika jednoznacznie, że skarżący kwestionuje niekorzystne dla niego ustalenia faktyczne i ocenę dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 398 3 § 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.). aj