Postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2017 r.

Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w K ., w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, oddalił apelację uczestniczki D. D. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 lutego 2015 r. Uczestniczka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, polegającego na wykładni art. 670 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. i art. 3 k.p.c. oraz art. 13 § 2 k.p.c. w kontekście zmian dotyczących art. 1015 § 2 k.c. oraz wskazała, ze skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż „materiał dowodowy nie został zgromadzony prawidłowo”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z ustaleń Sądów obu instancji, wiążących Sąd Najwyższy i niepodlegających kontroli kasacyjnej (art. 398 12 § 2 i 398 3 § 3 k.p.c.), wynika jednoznacznie, że orzeczenie o odrzuceniu spadku zostało złożone po upływie terminu. To ustalenie zaważyło bezpośrednio na treści orzeczenia i nie może mieć na nie wpływu także rozstrzyganie kwestii, którą skarżąca określiła jako „istotne zagadnienie prawne”. Nowelizacja art. 1015 k.c., wprowadzona z dniem 18 października 2015 r. ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 539 ), nie nastręcza problemów interpretacyjnych; jest jasna i jednoznaczna, dlatego skarżąca nie ma racji wskazując, że powołany przepis jest źródłem wątpliwości i konieczna jest jego wykładnia. W tej sytuacji skarga - jako w istocie wymierzona przeciwko ustaleniom i ocenie dowodów - nie może odnieść skutku.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 398 21, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. jw