Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2018 r.

Pismem z dnia 8 listopada 2017 r. A. K. wniósł o wznowienie opisanego na wstępie postępowania podnosząc, że udzielenie mu warunkowego przedterminowego zwolnienia z reszty kary pozbawienia wolności „jawi się w sposób oczywisty”. Wniósł także o dopuszczenie dowodów z dokumentów, wskazanych w swoim wniosku oraz o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, przy czym nie sprecyzował treści tego pytania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z treści analizowanego wniosku o wznowienie postępowania wynika jego oczywista bezzasadność, w związku z czym należało odmówić przyjęcia tego wniosku bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych. Instytucja wznowienia postępowania należy do nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń, które nie mogą być wzruszone w innym trybie, oraz na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Nie da się zatem pominąć, że z niniejszym wnioskiem o wznowienie wystąpiono w postępowaniu wykonawczym.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się (zob. m.in. postanowienia Sadu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2004 r., IV KO 35/04 oraz z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KO 33/10), że wznowienie postępowania w postępowaniu wykonawczym jest dopuszczalne tylko w zakresie przekraczającym możliwości zmiany postanowień na podstawie art. 24 § 1 k.k.w., a przy tym, że wchodzi ono w rachubę tylko w razie wystąpienia przesłanek prawnych, o których mowa w art. 540 § 1 pkt. 1 i art. 540 § 2 i 3 oraz w art. 542 § 3 k.p.k. (przy stwierdzeniu z urzędu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.). Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania wstępnej kontroli wniosku o wznowienie postępowania pod kątem jego oczywistej bezzasadności ze względu na hipotetyczną możliwość uruchomienia tego trybu postępowania. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów.

Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do p ostulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej, czy też, że treść wniosku nie daje żadnych rzeczywistych przesłanek do merytorycznego badania podstaw wznowienia, określonych przepisami prawa procesowego (zob. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15; z dnia 24 maja 2016 r., V KO 39/16; z dnia z dnia 19 stycznia 2016 r.,V KO 77/15; z dnia 26 czerwca 2017 r.,III KO 45/17). Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wnioskodawca w żadnym punkcie swojego pisma nie podnosi jakiejkolwiek z kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania na podstawie wymienionych powyżej przepisów prawa.

Poprzestaje na obszernym cytowaniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, jak również Trybunału Konstytucyjnego – bez związku z nawet ogólnie zarysowanymi zastrzeżeniami do kończącego postępowanie postanowienia Sądu Apelacyjnego. Dodatkowego w tym kontekście podkreślenia wymaga, że wniosek nie zawiera żadnej argumentacji pozwalającej na jej rozważenie po myśli art. 540 § 2 i 3 k.p.k. Niezależnie od powyższego zaś wypada zauważyć, o czym była mowa na wstępie, że zagadnienia związane z obliczaniem okresu niezbędnego do ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie nie mieszczą się w kręgu ustawowych podstaw wznowienia postępowania, lecz podlegają rozwiązaniom przewidzianym w prawie karnym wykonawczym. Z tych zatem względów Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie. aw