Sygn. akt III KO 35/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk Dnia 23 maja 2017 r. w sprawie A. P. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 23 maja 2017 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku A .P. o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności.
Uzasadnienie
W dniu 13 kwietnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w (...) przekazał do Sądu Najwyższego wniosek A. P. o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w T. o sygn. II K (...), zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II AKa (…). Wniosek ten, poza wyrażonym w nim postulatem, nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego o wznowienie postępowania, gdyż tak w oparciu o dyspozycję art. 118 § 1 k.p.k. potraktować należało pismo skazanego A. P. nadane w Zakładzie Karnym w P. w dniu 17 marca 2017 r., jest oczywiście bezzasadny w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wcześniejszego rozpoznania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu.
Podstawy stwierdzenia oczywistej bezzasadności wniosku o wznowienie postępowania w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. zostały A. P. wyjaśnione w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2016 r., III KO 78/16, doręczonym skazanemu w dniu 4 listopada 2016 r. (k. 27 akt III KO 78/16), które wydane zostało w związku z jego wcześniejszym żądaniem przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy Rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego, a tym samym nie zachodzi konieczność powtarzania zawartej tam arg umentacji. Również obecny wniosek nie pozostawia wątpliwości co do konieczności ponowienia tego rodzaju decyzji procesowej.
Jak to zauważono wyżej, we wniosku skazanego – będącego przedmiotem obecnego rozpoznania – nie zostały wskazane żadne okoliczności, które w świetle regulacji art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. oraz art. 540b k.p.k., uzasadniałyby przeprowadzenie postępowania wznowieniowego. Wniosek ten nie zawiera także sygnalizacji obligującej Sąd Najwyższy do rozważenia możliwości wznowienia postępowania z urzędu w oparciu o przepis art. 542 § 3 k.p.k. Uwzględniając powyższe, a więc oczywistą w tym układzie bezzasadność wniosku, należało orzec jak na wstępie. Na postanowienie niniejsze przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.
