Sygn. akt III KO 64/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 28 lutego 2017 r. SSN Małgorzata Gierszon w sprawie W. P. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 lutego 2017 r., zażalenia W. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 3 stycznia 2017 r., sygn. akt III KO (…), o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania o wydanie wyroku łącznego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w G. pod sygn. IV K (…), zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 marca 2014 r., II AKa (…), p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Uzasadnienie
W związku ze złożonym przez skazanego W. P. wnioskiem o wznowienie postępowania o wydanie wyroku łącznego prowadzonego przez Sąd Okręgowy w G. pod sygn. IV K (…), zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 marca 2014 r., II AKa (...), zarządzeniem z dnia 9 września 2016 r P rzewodniczący Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego. wyznaczył dla skazanego obrońcę z urzędu w celu (ewentualnego) sporządzenia i wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. Pismem z dnia 21 października 2016 r. obrońca poinformował Sąd Najwyższy, że nie stwierdził podstaw do sporządzenia i podpisania w niniejszej sprawie wniosku o wznowienie postępowania.
Zarządzeniem z dnia 27 października 2016 r. Przewodniczący III Wydziału Izby Karnej Sądu Najwyższego wezwał W. P. do usunięcia brak u formalnego wniosku o wznowienie postępowania poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez obrońcę z wyboru. Wobec wątpliwości co do właściwego zrozumienia przez skazanego doręczonego mu zarządzenia, Przewodniczący Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego ponowił w dniu 21 listopada 2016 r. czynność przewidzianą w art. 120 § 1 k.p.k. Wobec bezskutecznego upływu kolejnego wyznaczonego terminu, zarządzeniem z dnia 3 stycznia 2017 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Karnej Sądu Najwyższego na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku W. P. o wznowienie postępowania. W zażaleniu na to zarządzenie skazany stwierdził, że wszystkie dokumenty przekazał wyznaczonemu w sprawie obrońcy z urzędu i miał on ten wniosek sporządzić.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zauważyć trzeba, że wniosek o wznowienie postępowania powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata. W orzecznictwie i piśmiennictwie obowiązek wynikający z art. 545 § 2 k.p.k. określany jest powszechnie jako przymus adwokacki. Interpretacja słowa „powinien” jest jednolita i uznaje się to słowo jako równoznaczne z bezwzględną koniecznością realizacji nakazu zawartego w omawianym przepisie. Wyznaczony dla W. P. obrońca z urzędu skierował do sądu pismo, w którym przedstawił argumenty, które jego zdaniem nie uzasadniają złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Analiza stanowiska obrońcy prowadzi do wniosku, że należycie wywiązał się z nałożonego nań obowiązku. Wyznaczenie obrońcy z urzędu spełniło wymóg rzetelnego procesu.
W ramach standardów tego procesu nie można gwarantować dokonywania przez obrońców tylko takich czynności, które są zgodne z poglądami wnioskodawców. Sąd nie może przy tym wyznaczać kolejnych obrońców z urzędu, aż do uzyskania przez wnioskodawcę oczekiwanego przez niego efektu (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 sierpnia 2008 r., IV KZ 52/08, R- OSNKW z 2008 r., poz. 1711; z dnia 17 września 2008 r., III KZ 92/08, R-OSNKW z 2008 r., poz. 1872). W. P. mógł zatem po otrzymaniu wezwania do usunięcia braku sam ustanowić obrońcę w celu sporządzenia i podpisania takiego wniosku. Fakt, że nie uczynił tego, nie uzupełniając braku powoduje, że zaskarżone zarządzenie jest zasadne i jako takie utrzymane zostało w mocy. Brak przy tym podstaw do analizy argumentacji przedstawionej we wniosku i zażaleniu, dotyczącej przedmiotowej sprawy.
Na marginesie tylko można dodać, że także obecnie W. P. może ustanowić obrońcę z wyboru w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania. Z tych to względów postanowiono, jak wyżej. l.n
