Postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2019 r.

Wnioskodawczyni I.C. oparła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 11 października 2018 r., wydanego w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, na podstawie naruszenia art. 286 w zw. z art. 378 § 1 k.p.c., art. 151 ust. 1 w zw. z art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i art. 145 § 1 k.c. Skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością. Zdaniem wnioskodawczyni, „w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, jak również naruszenia prawa materialnego, które to widoczne są prima facie” . Stosownie do art. 398 9 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez składającego wniosek (art. 398 4 § 2 k.p.c.). Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Skarżąca nieskutecznie powołała się na oczywistą zasadność skargi (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Prawidłowe uzasadnienie wniosku opartego na tej przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadnienie wniosku opartego na tej przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” jej zasadności, nie może natomiast sprowadzać się do powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw kasacyjnych, ani być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności.

Uzasadnienie wniosku skarżącej nie zawiera argumentacji prawnej przekonującej o oczywistym charakterze zarzucanych w skardze naruszeń prawa, który ewentualnie mógłby świadczyć o oczywistej zasadności skargi. Wnioskodawczyni ograniczyła się do przytoczenia kilku zarzutów kasacyjnych oraz ich krótkiego uzasadnienia. Ujęcie argumentacji przez skarżącą w sposób właściwy dla uzasadnienia podstaw kasacyjnych powodowałoby konieczność ich rozpoznania, niedopuszczalnego na obecnym etapie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2018 r., IV CSK 618/17, niepubl.). Wymaganej argumentacji prawnej nie może zastąpić nazywanie zarzucanych naruszeń „oczywistymi” lub „rażącymi”.

Skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej lub prawnej zaskarżonego orzeczenia, a rolą Sądu Najwyższego nie jest usuwanie wszystkich potencjalnych wad i uchybień kwestionowanych rozstrzygnięć. Nie każde też, nawet oczywiste, naruszenie przepisów prawa oznacza, że skarga jest oczywiście uzasadniona, chodzi bowiem tylko o takie uchybienia, które doprowadziły do wydania oczywiście wadliwego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2017 r., IV CSK 174/17, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17, niepubl. i z dnia 24 kwietnia 2018 r., IV CSK 555/17, niepubl.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania na rzecz uczestników L. S. i S. S. nie orzekano, gdyż w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie został zawarty wniosek o ich zasądzenie w razie nieprzyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw