Postanowienie Sądu Najwyższego z 17 czerwca 2016 r.

Określone w art. 398 4 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznopraw nym, które - zgodnie z art. 398 9 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnioskodawca B. B. wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 czerwca 2015 r. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Odwołując się do treści wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienia wskazać również należy, że nie zostały przez skarżącego przedstawione wyst a rczające motywy pozwalające na uznanie, iż skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Podkreślić bowiem należy, że wyróżniona w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowani u przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

Tych elementów nie można przypisać przedstawionemu przez skarżącego uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w sytuacji, w której skarga kasacyjna pod pozorem dopuszczalnych zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego zmierza w istocie do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych i przedstawionej przez Sąd drugiej instancji oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie. Jak natomiast stanowi art. 398 3 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Natomiast, według art. 398 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Na ich podstawie dokonuje się oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych w skardze kasacyjnej.

Dodać także należy, iż możliwość prowadzenia postępowania dowodowego przez sąd drugiej instancji i dokonywania własnych ustaleń faktycznych chociażby sprzecznych z ustaleniami Sądu pierwszej instancji nie budzi w orzecznictwie wątpliwości (por. uzasadnienie uchwały - mającej moc zasady prawnej - składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1998 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, nr 6, poz. 55). Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398 13 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p .c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). aw jw