Postanowienie Sądu Najwyższego z 21 września 2017 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej z asadności. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Nie można dopatrzeć się w treści skargi zarzutów mogących uzasadnić jej oczywistą zasadność. Skarga została oparta na dwóch podstawach kasacyjnych dotyczących naruszenie art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 626 8 § 2 k.p.c.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, że oczywiście zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia mocy wiążącej wcześniejszego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z 16 października 2015 r. o oddaleniu apelacji co do dokonanego wpisu. W ocenie skarżącego mocą wiążącą tego rozstrzygnięcia było objęte także przesądzenie skuteczności nabycia wierzytelności hipotecznej. Skarżący zdaje się całkowicie pomijać fakt, że moc wiążąca orzeczenia sądowego nie obejmuje przesłanek zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie sentencję orzeczenia. Ponadto istotne znaczenie ma okoliczność, że we wcześniejszym postępowaniu zakończonym wzmiankowanym postanowieniem Sądu Okręgowego odmienny był przedmiot żądania w stosunku do tego, z jakim wystąpił wnioskodawca w niniejszym postępowaniu.

Tożsamość przedmiotowa i podmiotowa postępowania warunkuje zaś możliwość uwzględnienia mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia (art. 365 i 366 k.p.c.). Nie można także uznać za oczywiście uzasadniony zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 626 8 § 2 k.p.c., który przyjął, że Sąd pierwszej instancji nie był władny oprzeć rozstrzygnięcia o dokonaniu wpisu na dokumentach, które nie zostały przedstawione przez wnioskodawcę, a znajdowały się w aktach ksiąg wieczystych. Tymczasem w orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, że art. 626 8 § 2 k.p.c. stanowi przeszkodę do prowadzenia przez sąd odwoławczy postępowania dowodowego wykraczającego poza wskazane we wniosku o wpis dokumenty, jeżeli miałyby one stanowić podstawę uwzględnienia wniosku. Powołany wyżej przepis wyznacza bowiem kognicję sądu pierwszej, jak i drugiej instancji.

W odniesieniu do sądu odwoławczego oznacza to, że sąd ten bada jedynie, czy w świetle dokumentów załączonych do wniosku wpis bądź jego odmowa przez sąd pierwszej instancji była uzasadniona (por. m.in. postanowienie SN z dnia 16 listopada 2011 r., II CSK 538/10, nie publ.).

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c. a contrario ). Wniosek uczestnika […] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu, gdyż jak wynika z petitum odpowiedzi na skargę z 12 stycznia 2017 r. został on złożony wyłącznie „w przypadku przyjęcia przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej do rozpoznania” (k. 2431 v.). Podobnie należało ocenić wniosek syndyka masy upadłości B. spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej (k. 2414). Wobec odmiennego orzeczenia co do losów skargi kasacyjnej wnioski te nie mogły być uwzględnione. jw