Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 grudnia 2017 r.

Sąd Okręgowy w K. wystąpił z inicjatywą przekazania do rozpoznania innemu sądowi środka odwoławczego od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 maja 2017r., na mocy którego J .F. nieprawomocnie został skazany za popełnienie czynów z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz 226 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na szkodę sędziego Sądu Okręgowego w K. (277- 278v). Wskazał, iż stan powyższy może w odbiorze społecznym rodzić przekonanie, że rozpoznanie sprawy przez sąd, w którym orzeka pokrzywdzona, nie gwarantuje pełnego obiektywizmu. Dobro wymiaru sprawiedliwości, jako przesłankę wskazaną w art. 37 k.p.k., postrzegać należy również jako potrzebę kształtowania w odbiorze społecznym przekonania o całkowitej bezstronności sądów. Jest to zatem szczególna okoliczność uzasadniająca odstępstwo od ogólnych reguł dotyczących właściwości miejscowej sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Stanowisko zawarte w wystąpieniu Sądu Okręgowego w K. zasługiwało na podzielenie. Niewątpliwie unikać należy sytuacji, w których rozpoznanie sprawy (apelacji od wyroku) przez sąd właściwy miejscowo mogłoby narazić wizerunek i prestiż wymiaru sprawiedliwości. Takie prawdopodobieństwo in concreto pozostawało realne z uwagi na fakt, że stroną pokrzywdzoną pozostaje sędzia Sądu Okręgowego w K ., w sposób zupełnie naturalny utrzymująca kontakty co najmniej zawodowe z innymi sędziami tego Sądu. Realia te uzasadniają zatem wykorzystanie wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 37 k.p.k. i na jego podstawie przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Sprawę przekazano do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P. , jako położonemu w niedużej odległości od Sądu właściwego, ale już na obszarze innej apelacji. as