Postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2016 r.

Wniosek Sądu Rejonowego w O. jest zasadny. Jak wynika ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej, a w szczególności z opinii sądowo – lekarskiej z dnia 15 kwietnia 2016r. sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowo – ortopedycznej (k. 259 – 262), u oskarżonego K. B. rozpoznano między innymi stan po wybuchowym złamaniu trzonu kręgu L 5, cukrzycę i stan po amputacji palca V stopy lewej. Ten stan zdrowia od dłuższego czasu stanowił przeszkodę w uczestniczeniu oskarżonego w rozprawie przed sądem właściwym. Jednocześnie jego stan zdrowia nie stanowi bezwzględnej przeszkody do uczestnictwa w postępowaniu sądowym. Uczestnictwo to wymaga jednak zapewnienia szczególnych warunków, z których najistotniejszym jest wskazanie, że czynność z udziałem oskarżonego nie powinna trwać dłużej niż dwie godziny bez konieczności dojeżdżania na rozprawy do innego miasta. W tej sytuacji, przyjąć należy, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, którym winien być sąd położony bliżej miejsca zamieszkania oskarżonego niż sąd właściwy. Tylko taka decyzja pozwoli oskarżonemu na udział w rozprawie minimalizując czas i trudy związane z dotarciem do sądu. Jak wydaje się też, aktualnie jest to jedyna decyzja, która stworzy szansę przeprowadzenia niniejszego procesu.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie, wskazując jako właściwy do rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy w G ., a więc sąd, mający siedzibę w miejscowości, w której oskarżony zamieszkuje.