Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2016 r.

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w X. z dnia 8 listopada 2016 r., . zwrócono się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. o przekazanie innemu sądowi rozpoznania sprawy dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego w X. – R. D. Uzasadnieniem wniosku był fakt, że zarzucony sędziemu R. D. czyn polegał na pomawianiu sędziów członków kolegium Sądu Apelacyjnego w X. oraz zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji X. o zachowania niegodne sędziów. Wnioskujący Sąd wskazał, że to zarzucone pomówienie dotyczy wszystkich sędziów, którzy uprawnieni byliby do orzekania w Sądzie Apelacyjnym – Sądzie Dyscyplinarnym w X..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 37 k.p.k., jako wyjątkowy, nie podlega interpretacji rozszerzającej. Przekazanie sprawy winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia. Zgodni e z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego odstąpienie od rozpoznania sprawy w sądzie miejscowo właściwym ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości (tak m.in. w postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r. V KO 55/06, Biul.SN 2006/8/17 ). Z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy zarzutu pomówienia sędziów Sądu Apelacyjnego w X. , a więc sędziów, którzy mieliby orzekać o zasadności tego zarzutu, wskazane jest by sprawa dyscyplinarna, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, została rozpoznana przez inny sąd dyscyplinarny. Wobec tego należało orzec jak na wstępie i przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w Y. kc