Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2018 r.

Zgodnie z art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza Sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej. Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa art. 41 k.p.c. Przepis ten stanowi, że powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed Sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. Z okoliczności sprawy wynika, że wspólne miejsce zamieszkania stron było w Wielkiej Brytanii i nadal przebywa tam powódka. W przepisie tym chodzi jednak o wspólne miejsce zamieszkania w Polsce, a tej podstawy nie ma. Pozostaje zatem odwołać się do kolejnych podstaw, z których pierwszą jest miejsce zamieszkania pozwanego. Z pozwu wynika, że pozwany zamieszkuje w O. , a okoliczność tę potwierdziła powódka w piśmie stanowiącym odpowiedź na żądanie uzupełnienia braków formalnych pozwu. Skoro zatem możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie art. 41 k.p.c., wniosek do Sądu Najwyższego o orzeczenie na podstawie art. 45 k.p.c. należało oddalić.