Sygn. akt V CSK 112/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 24 sierpnia 2016 r. SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. przy uczestnictwie L. S., M. S., K. J., I. P., Z. S. i P. S. o zakazanie prawa prowadzenia działalności godpodarczej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 sierpnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestników I. P., Z. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 sierpnia 2015 r., odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od I. P. oraz Z. S. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa po 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wnioskodawca Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. wniósł o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej wobec uczestników postępowania: L. S., M. S., K. J., P. S., I. P. i Z. S. na okres 10 lat. Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015 r. wniosek oddalił.
Na skutek apelacji wnioskodawcy od powyższego postanowienia Sądu Rejonowego w G. , Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że orzekł w stosunku do L. S., M. S., K. J., I. P. i Z. S. pozbawienie prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres lat trzech oraz oddalił apelację w stosunku do P. S. Uczestnicy I. P. i Z. S. w skardze kasacyjnej zaskarżyli postanowienie Sądu Okręgowego w części w jakiej zmienił on postanowienie Sądu Rejonowego w G. i orzekł w odniesieniu do nich zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres lat trzech.
Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego w G. w części dotyczącej tych zainteresowanych, zniesienie postępowania w o bu instancjach w tym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W skardze nie został podniesiony zarzut nieważności postępowania ani przed Sądem pierwszej ani drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Ustawowe wymaganie sporządzenia skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika pozwala przyjąć, że w razie zaskarżenia jedynie części orzeczenia sądu drugiej instancji, jest ono spełnione tylko wtedy, gdy skarżący określił precyzyjnie zakres zaskarżenia i zgodny z nim zakres żądania uchylenia lub uchylenia i zmiany (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2013 r., III CSK 77/13, LEX nr 1353212 i z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 64 /13, LEX nr 1331309).
Także brak korelacji pomiędzy wskazanym w skardze kasacyjnej zakresem zaskarżenia, treścią wniosków skargi kasacyjnej i treścią zarzutów traktuje się jako niespełnienie przez skargę kasacyjną jej warunków konstrukcyjnych, o których mowa w art. 398 4 § 1 k.p.c., co uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c. bez możliwości sanowania tego braku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2014 r., III CZ 54/14, LEX nr 1598695 i z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CZ 14/14, LEX nr 1455441). Abstrahując od kwestii, że skarżący żądali uchylenia również korzystnego dla nich postanowienia Sądu Rejonowego w G. , zauważyć należy, iż zniesienie postępowania zgodnie z art. 386 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. jest możliwe jedynie w przypadku stwierdzenia nieważności postępowania.
Skarżący nie podnieśli w skardze kasacyjnej zarzutu nieważności postępowania przed Sądem Okręgowym w G. , ani zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd Okręgowy w G. nieważności postępowania przed Sądem Rejonowym w G. Występuje zatem brak korelacji pomiędzy zarzutami wywiedzionej przez uczestników skargi kasacyjnej a jej wnioskami, co uzasadnia odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. db eb
