Sygn. akt V CSK 221/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 9 listopada 2016 r. SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa J. Spółki z o.o. Spółki Komandytowo - Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi W. o ustalenie wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt I ACa (…)
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa - - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Strona powodowa zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnemu z dnia 21 października 2015 r. naruszenie art. 316 § 1 w związku z art. 232, 382 i 391 § 1 k.p.c. oraz naruszenie art. 73 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 72 ust. 1 pkt 4 u.g.n., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła potrzebą wykładni wywołując ego rozbieżność w orzecznictwie przepisu art. 73 ust. 2 zdanie pierwsze u.g.n.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Potrzeba wykładni, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c., występuje wtedy, gdy w odniesieniu do określonych przepisów brak utrwal onej judykatury albo gdy przyjęta w orzecznictwie wykładnia jest kontrowersyjna. Potrzeba wykładni, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c., musi być przy tym doniosła z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, tj. mieć wpływ na wynik sprawy. Artykuł 73 ust. 2 zdanie pierwsze u.g.n. w zakresie dotyczącym przesłanki trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości był już przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., IV CSK 331/11 i nawiązującym do niego wyroku Sądu Najwyższe go z dnia 25 czerwca 2015 r., V CSK 535/14. Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok pozostaje w zgodzie z tą wykładnią.
W tych okolicznościach brak podstaw do ponownego podejmowania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 73 ust. 2 zdanie pierwsze u.g.n. na potrzeby niniejszej sprawy. Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej strony powodowej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz w z wiązku z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (jedn. tekst: Dz.U.2016.1313) i art. 99 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.). jw
