Sygn. akt V CSK 248/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 27 października 2017 r. SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa […] "S. " Spółki Jawnej w likwidacji w K. przeciwko Skarbowi Państwa - Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w ( …) z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I ACa (…)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, reprezentującej Skarb Państwa, kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego wykładni art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 71b u.p.e.a.
Z daniem skarżącego, z powołanych przepisów wynika, że nie tyle dają one urzędowi skarbowemu uprawnienie do wystawienia administracyjnego tytułu egzekucyjnego, ile raczej nakładają na niego tego rodzaju obowiązek, a zatem niewystawienie tego tytułu jest bezprawne, co może prowadzić do odpowiedzialności Skarbu P aństwa. Kwestia ta nie uzasadnia jednak przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. P o pierwsze, na etapie postępowania upadłościowego dłużników odpowiedź na to pytanie byłaby bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak bowiem przyjęły sądy meriti, a nie zostało to zakwestionowane w skardze kasacyjnej, nawet wystawienie takiego tytułu egzekucyjnego nie zmieniłoby charakteru wierzytelności, a w konsekwencji nie zmieniłoby jej przynależności do konkretnej grupy w kolejności zaspokajania wierzytelności. Po drugie, interpretacja powołanych przepisów nie budzi wątpliwości.
Z art. 71b u.p.e.a. jasno bowiem wynika jedynie kompetencja organu do wystawienia takie go tytułu, a nie jego obowiąze k. Brak powołania w skardze kasacyjnej rozbieżnych stanowisk w doktrynie czy orzecznictwie na tym tle wskazuje, że przedstawiona wątpliwość interpretacyjna ma wyłącznie charakter subiektywny i dotyczy skarżącego, a nie jest obiektywnie występującym problem em wymagającym rozstrzygnięcia przez Sąd N ajwyższy. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. jw
