Postanowienie Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2019 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie na potrzebie wykładni art. 471 k.c. w zw. z art. 709 1 k.c. oraz wskazuje n a potrzebę zapewnienia jednolitości orzecznictwa Sądu Najwyższego. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Skarżący powołuje się na wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2015 r., V CSK 235/15, który zapadł między tymi samymi stronami w zbliżonym stanie faktycznym.

Wedle skarżącego utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w niniejszym postępowaniu doprowadzi do rozbieżności w orzecznictwie z tego powodu, że doszło w obu orzeczeniach do odmiennej oceny powstania szkody po stronie korzystającego w umowie leasingu w związku z zawinionym odebraniem przedmiotu leasingu przez finansującego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostało zatem w zasadzie sprowadzone do zacytowania uzasadnienia wyroku SN w sprawie V CSK 235/15. Skarżący nie dostrzega jednak, że taka rozbieżność, nawet jeśli rzeczywiście istnieje, nie może być wyeliminowana w niniejszej sprawie. Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2016 r. doszło do uchylenia poprzedniego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy wyraźnie przesądził, że powód wykazał wszystkie przesłanki odpowiedzialności pozwanego z art. 471 k.c. (k. 479), a w ramach ponownego rozpoznania sprawy miało dojść jedynie do ustalenia wysokości odszkodowania. Zgodnie zaś z art. 398 20 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Nie można również oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Ze skargi kasacyjnej wynika zaś, że zmierza ona do zakwestionowania wykładni art. 471 k.c., w świetle której pozwanemu można by było przypisać odpowiedzialność za odebranie powodowi przedmiotu leasingu.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c. a contrario ). jw rg