Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2018 r.

Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Powodowie zarzucili zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 23 maja 2017 r. naruszenie art. 385 k.p.c. w zw. z 254 § 1 k.p.c. i art. 286 k.p.c., art. 235 § 1 k.p.c., art. 217 § 2 k.p.c. oraz art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnili występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy zgodne z zasadą bezpośredniości wyrażoną w art. 235 § 1 k.p.c. jest poszukiwanie przez Sąd orzekający wsparcia dla decyzji o uznaniu opinii biegłego sporządzonej w sprawie za wystarczającą do czynienia na jej podstawie ustaleń o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz o oddaleniu wniosku jednej ze stron o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego - przez dokonanie porównania z treścią opinii, ekspertyz sporządzonych na użytek innego postępowania, w sytuacji gdy nie wszystkie są zgodne z opinią biegłego dopuszczoną jako dowód w danej sprawie?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05). Wniosek skarżących nie spełnia tych wymagań. Przedstawione przez nich zagadnienie nie ma w istocie związku z rozpoznaną sprawą.

Skarżący domagali się wyjaśnienia, czy zgodne z zasadą bezpośredniości wyrażoną w art. 235 § 1 k.p.c. jest korzystanie przez sąd z opinii i ekspertyz sporządzonych na użytek innego postępowania. Taka jednak sytuacja w niniejszej sprawie w istocie nie zachodzi. Jak wynika wyraźnie z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego (s. 12) zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i Sąd Apelacyjny oparł się na opinii biegłego prof. dr hab. T. W. przeprowadzonej w sprawie, a nie na opiniach biegłych przeprowadzonych w sprawie karnej (skądinąd w większości zgodnych z opinią prof. dr hab. T. W.). Skarżący nie wykazali więc, że sformułowane przez nich zagadnienie prawne ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym - spełnienia przewidzianej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. kc aj