Sygn. akt V CSK 508/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 28 lutego 2017 r. SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa J. I. przeciwko K. A. O., R. C. i P. Ś. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego P. Ś. od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego P. Ś. od wy roku Sądu Okręgowego należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.
Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego - w określonym stanie faktycznym - z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, nie publ., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. oraz z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej zasadza się - zdaniem skarżącego - na uwzględnieniu powództwa mimo istnienia przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 299 § 2 k.s.h. oraz pominięciu przez Sądy obu instancji dowodów wskazanych przez pozwanego. Jednak już z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd Okręgowy bazując na materiale dowodowym dopuszczonym w wyniku uwzględnienia wniosków dowodowych pozwanych, przez Sąd Rejonowy, bez jakichkolwiek zastrzeżeń ze strony skarżącego (por. art. 162 k.p.c.), podzielił w zasadniczym zakresie ocenę dowodów i większość ustaleń Sądu Rejonowego, dokonując jednak ich odmiennej oceny prawnej oraz ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania argumentów stanowiących linię obrony pozwanego przed roszczeniami powoda, które pozwany ponownie przytoczył w skardze.
W tym stanie rzeczy wobec uznania, że skarżący nie wykazał istnienia przewidzianej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., przyczyny kasacyjnej, orzeczono jak w sentencji. aj l.n
