Postanowienie Sądu Najwyższego z 21 czerwca 2017 r.

A. Z.-P. wyznaczony z urzędu pełnomocnik procesowy powoda K. N. w sprawie V CSK 549/16 złożyła wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2017 r. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W skardze kasacyjnej pełnomocnik z urzędu wniosła m.in. o: „3. zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.” Sformułowanie tej treści nie może być uznane za wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawne udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu ponoszonych przez Skarb Państwa w rozumieniu art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz w rozumieniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U.2015.1801).

Sąd Najwyższy zauważa ponadto, że w tak ujętym wniosku nie było również niezbędnego oświadczenia pełnomocnika z urzędu, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.). Skoro w skardze kasacyjnej nie było prawidłowego wniosku pełnomocnika o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu nie ma podstaw do przyjęcia, że Sąd Najwyższy w swoim postanowieniu z dnia 30 marca 2017 r. nie orzekł o wszystkich żądaniach, o których należało orzec na etapie postępowania w przedmiocie przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. W konsekwencji wniosek o uzupełnienie tego postanowienia złożony przez pełnomocnika z urzędu, jako niezasadny podlega oddaleniu (art. 351 § 1 w zw. z art. 391 § 1 oraz art. 398 21 k.p.c.). aw jw