Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2018 r.

Sądu Okręgowego w Ś. w dniu 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt III K […] , wydał wyrok łączny, którym wymierzono skazanemu S. R. karę łączną 12 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa […] , po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego, zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W złożonym wniosku o wznowienie postępowania skazany S. R. podniósł (identycznie zresztą jak we wniosku o wznowienie postępowania w innej sprawie – sygn. akt V KO 100/17), że w jego sprawach prokurator skierował do sądów odrębne akty oskarżenia, zamiast jednego, co stanowi o niedoskonałości organów ścigania, a ma to fundamentalne znaczenie co do wymiaru kary i w konsekwencji orzeczenia kary łącznej.

Ponadto w toku postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego Sądy nie rozważyły możliwości zastosowania ustawy względniejszej w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie. Katalog okoliczności otwiera jących drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 wrześni a 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosku o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadn ości. Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów.

Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, nr 1, poz. 5). Analiza wniosku skazanego pozwala na stwierdzenie, że podniesione we wniosku okoliczności nie mieszczą się w katalogu podstaw wznowienia postepowania, o których mowa w art. 540 § 1 i 2 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. oraz art. 542 § 3 k.p.k.

Istotne jest jednak to, a co umknęło uwadze wnioskodawcy, że z chwilą uprawomocnienia się wydanego przez Sąd Okręgowy w Ś. nowego wyroku łącznego z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt III K […] /16 (utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt II AKa […]/17), wcześniejszy wyrok łączny Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt III K […] (utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa […]), a którego właśnie dotyczy przedmiotowy wniosek o wznowienie postepowania, z mocy prawa (art. 575 § 1 k.p.k.) stracił moc, o czym w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 16 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Ś. jednoznacznie się wypowiedział.

Jest to zresztą rzecz oczywista, skoro nowym wyrokiem łącznym zostały objęte również kary z wyroków, które stanowiły podstawę ukształtowania kary łącznej we wcześniejszym wyroku łącznym. Z tego też względu należało odmówić przyjęcia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby wzywania skazanego S. R. do uzupełnienia pozostałych braków formalnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. aw