Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2018 r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z dnia 17 kwietnia 2015 r., R. S. za przestępstwo z art. 158 § 3 k.k. został skazany na karę 6 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II AKa […] , po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy R. S ., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. W złożonym obecnie – już kolejnym – wniosku o wznowienie postępowania skazany R. S. podniósł, że został skazany niewinnie, bez dowodów, on denata nie pobił, a „policja wymusiła na nim zeznania i nikt mu nie wierzy”. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednoznacznie wskazuje się, że instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie.

Katalog okoliczności otwierających drogę do wystąpienia z inicjatywą wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia zawierają przepisy art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247) od dnia 1 lipca 2015 r. powstał obowiązek dokonywania kontroli wniosk u o wznowienie postępowania – z punktu widzenia jego ewentualnej oczywistej bezzasadności.

Ustawodawca w treści art. 545 § 3 k.p.k. określił, że sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, obrońcy lub pełnomocnika, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, nr 1, poz. 5).

Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca odwołuje się do okoliczności, które były już przez niego podnoszone w jego wyjaśnieniach, wniesionej apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji oraz wcześniejszym wniosku o wznowienie postępowania, którego - wobec jego oczywistej bezzasadności - odmówiono przyjęcia ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2016 r., V KO 18/16 ). Nie przedstawia przy tym żadnych nowych okoliczności, czy też dowodów na ich poparcie, które mogłyby stanowić jedną z podstaw wznowienia postepowania, o których mowa w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. Z tego też względu należało i obecnie odmówić przyjęcia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby wzywania skazanego R. S. do uzupełnienia pozostałych braków formalnych.

Kontrola bowiem wniosku o wznowienie postępowania określona w § 3 znowelizowanego od 1 lipca 2015 r. art. 545 k.p.k. nie polega na jego merytorycznym rozpoznaniu, lecz na wstępnej ocenie pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia postępowania ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., sygn. II KO 49/15 ).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. aw