Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2018 r.

Sąd Rejonowy w N. wystąpił do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. z inicjatywą przekazania sprawy sygn. II K …/17, dotyczącej M. W., do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi – Sądowi Rejonowemu w K. - z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W argumentacji tego wniosku wskazano na zły stan zdrowia oskarżonej i znaczną odległość Sądu właściwego od miejsca jej zamieszkania, co utrudnia jej stawiennictwo na rozprawę. Po zapoznaniu się ze stanem sprawy Sąd Najwyższy zauważa, że wniosek Sądu Rejonowego w N. jest przedwczesny. Być może byłby on uzasadniony wtedy, gdyby wyznaczenie rozprawy było nadal obligat oryjne.

To prawda, że na posiedzeniu w dniu 28 września 2017 r. Sąd Rejonowy skierował sprawę M .W. i pozostałych trzech oskarżonych na rozprawę, mimo że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania wobec nich mogło zapaść na forum posiedzenia. Ostatecznie, wobec trojga oskarżonych, z wyjątkiem M .W. która usprawiedliwiała niestawiennictwo na rozprawę w dniu 14 listopada 2017 r., orzeczono o warunkowym umorzeniu postępowania, o co zresztą wnosili prokurator i oskarżyciel posiłkowy. Postanowienie o warunkowym umorzeniu wobec tych oskarżonych uprawomocniło się w pierwszej instancji, bez skarżenia przez strony.

Zważywszy, że M .W. przyznała się w postępowaniu przygotowawczym do popełnienia zarzuconego czynu, a po złożeniu wniosku o warunkowe umorzenie przeprosiła pokrzywdzonego w piśmie wysłanym do Sądu Rejonowego, c elowa wydaje się zmiana postanowienia o skierowaniu wniosku jej dotyczącego na rozprawę i rozpoznanie go na posiedzeniu w trybie art. 341 § 1 k.p.k. przy uznaniu, że obecność oskarżonej nie jest obowiązkowa. Przy wykorzystaniu sugerowanego tu trybu po stępowania występowanie o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu może okazać się zbędne. kc