Postanowienie Sądu Najwyższego z 28 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Elblągu postanowieniem z 24 marca 2026 r., sygn. akt VIII K 213/26, zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy przeciwko X. Y. z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości innemu sądowi równorzędnemu. Uzasadniając swój wniosek Sąd Rejonowy w Elblągu wskazał, że w przedmiotowej sprawie pokrzywdzona X.1 Y.1 złożyła subsydiarny akt oskarżenia przeciwko X. Y., który jest czynnym kuratorem społecznym Sądu Rejonowego w Elblągu zaś zarzut dotyczy wykonywania przez ww. obowiązków służbowych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że oskarżycielka subsydiarna kierowała również zarzuty przeciwko personalnie wskazanym sędziom Sądu Rejonowego w Elblągu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego, o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, zasługuje na uwzględnienie. Instytucja unormowana w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątku od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i z tego względu jej zastosowanie powinno mieć miejsce jedynie wówczas, gdy przemawiają za tym szczególne względy, związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Jednym z nich jest autorytet wymiaru sprawiedliwości, dla kształtowania którego należy unikać sytuacji, w których rozpoznanie danej sprawy przez sąd właściwy miejscowo wiązałoby się z ograniczeniem swobody orzekania lub mogłoby – w odczuciu społecznym – prowadzić do uzasadnionego przekonania o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy ( zob. postanowienie SN z dnia 27 marca 2023 r., IV KO 20/23). Zdaniem Sądu Najwyższego, pozostawienie sprawy w sądzie występującym z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. mogłoby wywołać w opinii publicznej pogląd co do braku obiektywizmu po stronie składu orzekającego. Z uwagi na powyższe, zasadnym było jej przekazanie. Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej niższego postanowienia. [J.J.] [r.g.] Małgorzata Bednarek