Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 czerwca 2017 r.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 roku Sąd Okręgowy w O. nie uwzględnił wniosku skazanego S. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt VII Ka […] . Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany S. K. , zarzucając naruszenie art. 126 § 1 k.p.k. przez błędną wykładnię sformułowania „z przyczyn od strony niezależnych”. W uzasadnieniu zażalenia skazany podniósł, że dopiero w dniu 22 marca 2017 r. dowiedział się, że jego obrońca nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i nie wniósł kasacji. W konkluzji skazany wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. Zażalenie skazanego S. K. nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 k.p.k., a w postępowaniu kasacyjnym w myśl art. 524 § 1 k.p.k., 7 - dniowy zawity termin do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, biegnie od daty ogłoszenia tego wyroku, a jeżeli ustawa przewiduje doręczenie orzeczenia, od daty jego doręczenia (w przedmiotowej sprawie ta ostatnia okoliczność jednak nie zachodziła). Jedynie w sytuacji, gdy niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyny od strony niezależnej, możliwe jest jego przywrócenie, a i to pod warunkiem złożenia stosownego wniosku w kolejnym terminie zawitym 7 dni od ustania przeszkody (art. 126 § 1 k.p.k.). Wskazane przez skazanego S. K. okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Okręgowy w szczegółowy sposób odniósł się do argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę i wykazał, dlaczego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie mógł zostać uwzględniony. Nie ma więc potrzeby powielać zawartej tam argumentacji, gdyż byłoby to postąpienie zbędne. Wypada jedynie wskazać, że skazany S. K. , będąc prawidłowo zawiadomionym o terminie rozprawy odwoławczej, wyznaczonej na dzień 21 lutego 2017 roku, a nie stawiając się na niej, sam zrezygnował z możliwości uzyskania bezpośrednio od Sądu pouczenia w przedmiocie sposobu i terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.

Przedstawiona zaś w tym zakresie argumentacja skazanego, że reprezentująca go obrońca „odradziła” mu udział w rozprawie, nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do kwestii niezłożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku przez reprezentującego skazanego obrońcę z urzędu to przede wszystkim należy zauważyć, że obowiązki takiego obrońcy wygasają z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania, w którym został ustanowiony (art. 84 § 2 k.p.k.). Tym samym z chwilą ogłoszenia wyroku Sądu odwoławczego obrońca z urzędu nie był już zobowiązany do podejmowania dalszych czynności procesowych w imieniu i na rzecz oskarż onego ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., V KZ 1/12, OSNKW 2012, nr 6, poz. 58 ).

Z art. 86 § 2 k.p.k. wynika natomiast, iż udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego udziału w nim oskarżonego, przez co należy rozumieć – poza stawiennictwem – samodzielne podejmowanie przez oskarżonego czynności, do których jest uprawniony (por. wyrok SN z 18 grudnia 1973 r., V KRN 355/73, OSNKW 1974, nr 1, poz. 17). Jedynie na marginesie należy wskazać, że wbrew temu, co twierdzi skazany, z przedłożonych przez niego treści wiadomości tekstowych wynika, że skazany nie mówił nic obrońcy o kasacji po wydaniu wyroku i dlatego nie składała ona wniosku o uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego. Nie znajdując zatem postaw do uwzględnienia wniesionego zażalenia, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. aw