Postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2018 r.

Zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II WKK […] Przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Sz. odmówił przyjęcia kasacji złożonej przez obrońcę podejrzanego A.N. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Sz. z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt II AKz […] utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Sz. z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt III Kp […] o ściągnięciu wartości majątkowych stanowiących przedmiot poręczenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a zaistniały w niej brak jest tzw. brakiem nieusuwalnym, toteż nie może ona otrzymać dalszego biegu.

N a to zarządzenie zażalenie wniósł obrońca skazanej wskazując, „że istnieją przesłanki do przyjęcia kasacji albowiem prawidłowa analiza wszelkich okoliczności w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, iż postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 grudnia 2017 r. w sposób rażący narusza przepisy prawa, a co za tym idzie, zachodzi wyjątkowy wypadek wymagający przyjęcia kasacji.” Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia. Zgodnie z dyspozycja art. 519 k.p.k. stronie przysługuje prawo do wniesienia kasacji jedynie od dwóch kategorii postanowień: - prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postepowania, - zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. We wszystkich pozostałych przypadkach, postanowienia sądów mogą być skarżone kasacją jedynie przez podmioty szczególne wskazane w art. 521 k.p.k.

W niniejszej sprawie, sporządzenie i wniesienie kasacji przez stronę było zatem niedopuszczalne i słusznie wydano zarządzenie o odmowie jej przyjęcia. Jedynie na marginesie zauważyć należy, że analizując wniesiony środek odwoławczy dostrzec można intencję jego autora, która w sposób jednoznaczny wskazuje na chęć poddania kontroli Sądu Najwyższego prawomocnej decyzji sądu o ściągnięciu kwoty poręczenia majątkowego. Temu służyć ma przywołany w treści zażalenia wywód jego autora przekonujący o wyrządzonej krzywdzie. Rzecz jednak w tym, że rozpoznając wniesiony w tym postępowaniu środek odwoławczy, Sądu Najwyższego nie był władny badać go merytorycznie, a jego kompetencje ograniczały się wyłącznie do ana lizy dopuszczalności wniesienia przez stronę środka odwoławczego od zaskarżonego zarządzenia. Ta zaś, jak wskazano wyżej, w realiach tego postepowania, nie mogła budzić wątpliwości.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. a.ł