Postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2017 r.

Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt Kp …/17, w uwzględnieniu wniosku prokuratora, na podstawie art.art. 249 § 1 k.p.k., 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. i 263 § 2 k.p.k., wobec por. rez. P. C. przedłużył czas trwania tymczasowego aresztowania podejrzanego na kolejny okres, tj. do dnia 17 kwietnia 2017 r., określając, że tymczasowe aresztowanie podejrzanego ma być wykonywane w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S. W ocenie sądu meriti zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na duże p rawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu przestępstw. Nadal aktualna na tym etapie postępowania jest przesłanka wynikająca z art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k. (uzasadniona obawa ucieczki lub ukrywania się podejrzanego). Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca podejrzanego.

Zaskarżając je w całości zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na tym, że w sprawie podejrzanego zachodzi duże prawdopodobieństwo, że popełnił on zarzucane mu czyny, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że spełnione zostały warunki art. 249 § 1 k.p.k. Ponadto żalący zarzucił też błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że w sprawie podejrzanego zachodzi uzasadniona obawa ucieczki lub ukrywania się podejrzanego w sytuacji, gdy dokumentacja lekarska oraz sporządzone przez biegłych opinie przemawiają za tym, że obawa taka nie zachodzi. W związku z tym obrońca podejrzanego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy rozważył. Zażalenie obrońcy podejrzanego jest bezzasadne. Decyzja sądu pierwszej instancji jest trafna z następujących powodów.

W sprawie podejrzanego, zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego i postępowania zażaleniowego nadal aktualne są przesłanki, które determinują stosowanie w dalszym ciągu (przedłużenie) czasu trwania jedynego środka zapobiegawczego, który zapewni prawidłowy tok postępowania w sprawie, jakim jest tymczasowe aresztowanie por. rez. P. C. Wbrew temu co twierdzi autor zażalenia spełnione są warunki, o których mowa w art. 249 § 1 k.p.k., jak również w sprawie aktualne są nadal przesłanki wynikające z art. 258 § 1 pkt 1 k.p.k.

Okoliczności in concreto podnoszone w uzasadnieniu zażalenia (podejrzany stawiał się na badania sądowo -psychiatryczne pod opieką matki i siostry, a w dniu 2 października 2016 r., po doręczeniu przez Żandarmerię Wojskową wezwania do stawienia się w dniu 3 października 2016 r. w Prokuraturze Okręgowej w W. nie stawił się z przyczyn zdrowotnych) w żadnej mierze nie mogą skutecznie zanegować zaistnienia uzasadnionej na tym etapie postępowania obawy ucieczki lub ukrywania się podejrzanego przed organami ścigania.

Zauważyć też należało, na marginesie zarzutu podniesionego przez autora zażalenia, że podejrzany w toku postępowania przygotowawczego był poszukiwany listem gończym i po ponad czterech miesiącach ukrywania się przed organami ścigania został zatrzymany w miejscowości R. Z tych wszystkich względów zażalenie obrońcy podejrzanego należało nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Pouczenie: Na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje. kc