Sygn. akt WZ 15/14
POSTANOWIENIE
Dnia 26 sierpnia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Bogdan Rychlicki bez udziału stron, w sprawie szer. rez. S. C., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 26 sierpnia 2014 r., jego zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 czerwca 2014 r., nieuzwględniające wniosku skazanego o umorzenie kary grzywny p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Szer. rez. S. C. w związku z wezwaniem go do uiszczenia kary grzywny, w dniu 6 maja 2014 r. złożył do Wojskowego Sądu Okręgowego w P. wniosek o umorzenie kary grzywny w wysokości 250 stawek dziennych po 400 zł każda, orzeczonej prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 18 października 2010 r.
Do wniosku dołączył decyzję o waloryzacji renty rodzinnej, którą otrzymuje w wysokości 702,37 zł.
Wojskowy Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r., wniosku tego nie uwzględnił, „albowiem nadal jest możliwe wykonanie kary grzywny w drodze jej zamiany na zastępczą karę pozbawienia wolności w rozmiarze 4 2 miesięcy i 5 dni, zważywszy, że skazany uprzednio odbywał karę pozbawienia wolności, a ewentualna egzekucja grzywny byłaby bezskuteczna”.
Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany szer. rez. S. C. Wskazując na trudną sytuację majątkową podniósł, że grzywny nie może uiścić z przyczyn od siebie niezależnych (podeszły wiek, stan zdrowia oraz brak możliwości podjęcia pracy zarobkowej). Natomiast deklaruje, że w jego sprawie nie istnieją przeszkody by zgodnie z treścią art. 44 § 2 k.k.w., grzywna była ściągana w drodze egzekucji z jego świadczenia rentowego. Skazany wniósł o umorzenie orzeczonej kary grzywny, a w przypadku nie podzielenia wniosku, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy rozważył.
Zażalenie nie jest zasadne. Na obecnym etapie postępowania wykonawczego, w ocenie Sądu Najwyższego, brak jest wystarczających podstaw do umorzenia kary grzywny w części lub w całości na podstawie art. 51 k.k.w.
Zaistniałe po stronie skazanego uwarunkowania związane z jego trudną sytuacją majątkową i osobistą w dalszym postępowaniu powinny być oceniane przez pryzmat art. 49 k.k.w., a nie tylko art. 46 k.k.w.
Z tych przyczyn postanowiono jak na wstępie.
Pouczenie: Na niniejsze postanowienie zażalenie nie przysługuje.
