Art. 2 Pr. czek.
Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo czekowe, tekst jednolity Dz.U. 2016 poz. 462. Brzmienie bez zmian od 1 lipca 1936 r.
Art. 2.
Nie będzie uważany za czek dokument, któremu brak jednej z cech, wskazanych w artykule
poprzedzającym, wyjąwszy przypadki, określone w ustępach następujących.
W braku osobnego oznaczenia, miejsce wymienione obok nazwiska trasata, uważa się za
miejsce płatności. Jeżeli obok nazwiska trasata wymieniono kilka miejsc, czek jest
płatny w miejscu, wymienionem najpierw.
W braku takiego lub wszelkiego innego oznaczenia, czek jest płatny w miejscu wystawienia.
Czek, w którym nie oznaczono miejsca wystawienia, uważa się za wystawiony w miejscu,
podanem obok nazwiska wystawcy.
Orzeczenia do art. 2 Pr. czek.
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
