o ochronie zdrowia psychicznego
Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r., tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 917, 74 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1.
1.
Ochronę zdrowia psychicznego zapewniają organy administracji rządowej i samorządowej
oraz instytucje do tego powołane.
2.
W działaniach z zakresu ochrony zdrowia psychicznego mogą uczestniczyć stowarzyszenia
i inne organizacje społeczne, fundacje, samorządy zawodowe, kościoły i inne związki
wyznaniowe oraz grupy samopomocy pacjentów i ich rodzin, a także inne osoby fizyczne
i prawne.
Art. 2.
1.
Ochrona zdrowia psychicznego obejmuje realizację zadań dotyczących w szczególności:
1)
promocji zdrowia psychicznego i zapobiegania zaburzeniom psychicznym;
2)
zapewnienia osobom z zaburzeniami psychicznymi wielostronnej i powszechnie dostępnej
opieki zdrowotnej oraz innych form opieki i pomocy niezbędnych do życia w środowisku
rodzinnym i społecznym;
3)
kształtowania wobec osób z zaburzeniami psychicznymi właściwych postaw społecznych,
a zwłaszcza zrozumienia, tolerancji, życzliwości, a także przeciwdziałania ich DyskryminacjaNierówne traktowanie osoby ze względu na prawnie chronioną cechę, które prowadzi do mniej korzystnego traktowania lub szczególnej niekorzyści. W zatrudnieniu obejmuje dyskryminację bezpośrednią i pośrednią.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
2.
Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są realizowane w ramach Narodowego Programu
Zdrowia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1608 oraz z 2023 r. poz. 1718), zwanego dalej „Narodowym Programem Zdrowia”, a zadania, o których mowa w ust. 1
pkt 2 i 3, poprzez działania określone w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego.
3.
Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego określa w szczególności:
1)
okres jego obowiązywania;
2)
diagnozę sytuacji i zagrożeń dla zdrowia psychicznego, w tym zróżnicowań regionalnych;
3)
cele główne i cele szczegółowe;
4)
podmioty biorące udział w jego realizacji;
5)
sposób realizacji zadań;
6)
niezbędne działania legislacyjne, w szczególności mające na celu zapewnienie przestrzegania
praw osób z zaburzeniami psychicznymi.
4.
Prowadzenie działań określonych w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego
należy do:
1)
zadań własnych samorządów województw, powiatów i gmin;
2)
zadań ministra właściwego do spraw zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia oraz ministrów
właściwych ze względu na charakter działań określonych w programie.
5.
Wskazane w ust. 4 pkt 1 działania polegają w szczególności na:
1)
promowaniu zdrowia psychicznego i zapobieganiu zaburzeniom psychicznym;
2)
zapewnieniu osobom z zaburzeniami psychicznymi wielostronnej, zintegrowanej i dostępnej
opieki zdrowotnej, w tym w ramach centrów zdrowia psychicznego, oraz innych form pomocy
niezbędnych do życia w środowisku społecznym, rodzinnym i zawodowym.
5a.
Koordynatorem realizacji Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego jest minister
właściwy do spraw zdrowia.
6.
Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, Narodowy Program Ochrony Zdrowia
Psychicznego, uwzględniając zagadnienia, o których mowa w ust. 3, oraz biorąc pod
uwagę konieczność ochrony praw osób z zaburzeniami psychicznymi.
7.
Minister właściwy do spraw zdrowia sporządza, co 2 lata, informację o zrealizowanych
lub podjętych zadaniach z zakresu ochrony zdrowia psychicznego zawierającą ocenę realizacji
Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego za 2 ostatnie lata. Minister właściwy
do spraw zdrowia przekazuje informację Radzie Ministrów do dnia 30 listopada roku
następującego po ostatnim roku objętym informacją.
8.
Rada Ministrów przekazuje Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej informację, o której mowa
w ust. 7, w terminie 3 miesięcy od dnia jej przyjęcia.
Art. 3.
Ilekroć przepisy niniejszej ustawy stanowią o:
1)
osobie z zaburzeniami psychicznymi, odnosi się to do osoby:
a)
chorej psychicznie (wykazującej zaburzenia psychotyczne),
b)
upośledzonej umysłowo,
c)
wykazującej inne zakłócenia czynności psychicznych, które zgodnie ze stanem wiedzy
medycznej zaliczane są do zaburzeń psychicznych, a osoba ta wymaga świadczeń zdrowotnych
lub innych form pomocy i opieki niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym lub społecznym;
2)
szpitalu psychiatrycznym, odnosi się to również do:
a)
oddziału psychiatrycznego w szpitalu ogólnym,
b)
kliniki psychiatrycznej,
c)
sanatorium dla osób z zaburzeniami psychicznymi,
d)
innego zakładu leczniczego podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów o działalności
leczniczej, sprawującego całodobową opiekę psychiatryczną lub odwykową,
niezależnie od podmiotu, który je tworzy i utrzymuje;
3)
domu pomocy społecznej lub środowiskowym domu samopomocy, odnosi się to również do
wszelkich form pomocy instytucjonalnej dla osób, o których mowa w pkt 1;
4)
zgodzie, oznacza to swobodnie wyrażoną zgodę osoby z zaburzeniami psychicznymi, która
- niezależnie od stanu jej zdrowia psychicznego - jest rzeczywiście zdolna do zrozumienia
przekazywanej w dostępny sposób informacji o celu przyjęcia do szpitala psychiatrycznego,
jej stanie zdrowia, proponowanych czynnościach diagnostycznych i leczniczych oraz
o dających się przewidzieć skutkach tych działań lub ich zaniechania;
5)
dyspozytorze medycznym, kierującym akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych,
zespole ratownictwa medycznego, należy przez to rozumieć odpowiednio: dyspozytora
medycznego, kierującego akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych, zespół
ratownictwa medycznego w rozumieniu ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym
(Dz. U. z 2024 r. poz. 652);
6)
przymusie bezpośrednim, bez wskazania środka przymusu bezpośredniego, należy przez
to rozumieć:
a)
przytrzymanie - doraźne, krótkotrwałe unieruchomienie osoby z użyciem siły fizycznej,
b)
przymusowe zastosowanie leków - doraźne lub przewidziane w planie postępowania leczniczego
wprowadzenie leków do organizmu osoby - bez jej zgody,
c)
unieruchomienie - obezwładnienie osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł lub
kaftana bezpieczeństwa,
d)
izolację - umieszczenie osoby, pojedynczo, w zamkniętym i odpowiednio przystosowanym
pomieszczeniu;
7)
lekarzu psychiatrze - należy przez to rozumieć lekarza specjalistę w dziedzinie psychiatrii
lub lekarza specjalistę w dziedzinie psychiatrii dzieci i młodzieży.
Art. 4.
1.
Działania zapobiegawcze w zakresie ochrony zdrowia psychicznego są podejmowane przede
wszystkim wobec dzieci, młodzieży, osób starszych i wobec osób znajdujących się w
sytuacjach stwarzających zagrożenie dla ich zdrowia psychicznego.
2.
Działania, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności:
1)
stosowanie zasad ochrony zdrowia psychicznego w pracy szkół, placówek systemu oświaty,
placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych oraz w jednostkach wojskowych;
2)
tworzenie placówek rozwijających działalność zapobiegawczą, przede wszystkim poradnictwa
psychologicznego, oraz placówek specjalistycznych, z uwzględnieniem wczesnego rozpoznawania
potrzeb dzieci z zaburzeniami rozwoju psychoruchowego;
3)
wspieranie grup samopomocy i innych inicjatyw społecznych w zakresie ochrony zdrowia
psychicznego;
4)
rozwijanie działalności zapobiegawczej w zakresie ochrony zdrowia psychicznego przez
podmioty lecznicze;
5)
wprowadzanie zagadnień ochrony zdrowia psychicznego do programu przygotowania zawodowego
osób zajmujących się wychowaniem, nauczaniem, resocjalizacją, leczeniem i opieką,
zarządzaniem i organizacją pracy oraz organizacją wypoczynku;
6)
podejmowanie badań naukowych służących umacnianiu zdrowia psychicznego i zapobieganiu
zaburzeniom psychicznym;
7)
uwzględnianie zagadnień zdrowia psychicznego w działalności publicznych środków masowego
przekazu, a zwłaszcza w programach radiowych i telewizyjnych.
3.
(uchylony)
Art. 4a.
1.
Tworzy się Radę do spraw Zdrowia Psychicznego, zwaną dalej „Radą”, jako działający
przy ministrze właściwym do spraw zdrowia organ opiniodawczo-doradczy w sprawach z
zakresu ochrony zdrowia psychicznego.
2.
Do zadań Rady należy w szczególności:
1)
monitorowanie realizacji zadań określonych w Narodowym Programie Ochrony Zdrowia Psychicznego;
2)
opiniowanie projektów informacji o realizacji zadań wynikających z Narodowego Programu
Ochrony Zdrowia Psychicznego;
3)
występowanie do ministrów właściwych do spraw: kultury fizycznej, nauki, oświaty i
wychowania, pracy, spraw wewnętrznych, szkolnictwa wyższego, zabezpieczenia społecznego
oraz Ministra Sprawiedliwości i Ministra Obrony Narodowej, w sprawach założeń i projektów
programów działań z zakresu ochrony zdrowia psychicznego;
4)
inicjowanie działalności badawczo-wdrożeniowej w sprawach, o których mowa w art. 2
ust. 1;
5)
opiniowanie projektów przepisów prawnych dotyczących ochrony zdrowia psychicznego.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje i odwołuje, z własnej inicjatywy lub na
wniosek ministrów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego,
sekretarza i członków Rady - spośród specjalistów z zakresu medycyny, pedagogiki,
psychologii, socjologii, a także innych dziedzin nauki i praktyki, mających zastosowanie
w ochronie zdrowia psychicznego.
4.
Za udział w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie. Członkom Rady
przysługuje zwrot kosztów podróży w wysokości i na warunkach określonych w przepisach
dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu Podróż służbowaWykonywanie na polecenie pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub stałe miejsce pracy pracownika.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu na obszarze kraju.
5.
Wydatki związane z działalnością Rady są finansowane z budżetu państwa, z części,
której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.
6.
Szczegółowe warunki i tryb działania Rady określa statut nadany, w drodze zarządzenia,
przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
Art. 5.
1.
Opieka zdrowotna nad osobami z zaburzeniami psychicznymi jest wykonywana w ramach
podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej, zwłaszcza psychiatrycznej opieki
zdrowotnej - w formie pomocy doraźnej, ambulatoryjnej, dziennej, szpitalnej i środowiskowej
oraz w domach pomocy społecznej.
2.
Psychoterapia to celowe i planowane oddziaływania psychologiczne, zmierzające do złagodzenia
lub usunięcia objawów zaburzenia oraz do poprawy funkcjonowania psychicznego i społecznego,
wspierające dążenia jednostki lub rodziny do zdrowia i rozwoju, kierowane do osób
z zaburzeniami psychicznymi.
3.
Psychoterapię w ramach opieki, o której mowa w ust. 1, prowadzi:
1)
osoba posiadająca certyfikat psychoterapeuty, która spełnia łącznie następujące warunki:
a)
posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra albo spełnia warunki określone
w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie
zawodowym psychologów
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1026),
b)
udokumentuje:
-
-ukończenie podyplomowego szkolenia w wymiarze co najmniej 1200 godzin w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonego metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, obejmującego psychoterapię własną lub doświadczenie własne, superwizję psychoterapii i staże, albo
-
-ukończenie przed dniem 31 grudnia 2028 r. rozpoczętego przed dniem 1 stycznia 2024 r. podyplomowego szkolenia w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzonego metodami o udowodnionej naukowo skuteczności, w szczególności metodą terapii humanistyczno-doświadczeniowej lub integracyjnej, lub poznawczo-behawioralnej, lub psychoanalitycznej, lub psychodynamicznej, lub systemowej, i odbycie - realizowanych po rozpoczęciu szkolenia - psychoterapii własnej, doświadczenia własnego, superwizji psychoterapii lub staży, które łącznie ze szkoleniem obejmują co najmniej 1200 godzin, albo
-
-ukończenie przed 2012 r. podyplomowego szkolenia w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,
c)
zdała egzamin certyfikujący przeprowadzony przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu
kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego, w
szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty psychoterapeuty,
lub
2)
osoba, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży
lub osoba posiadająca decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dorobku
naukowego lub zawodowego za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego
w tej dziedzinie, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w
dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia
(Dz. U. z 2023 r. poz. 506), lub
3)
osoba, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie psychoterapii lub osoba posiadająca
decyzję ministra właściwego do spraw zdrowia o uznaniu dorobku naukowego lub zawodowego
za równoważny ze zrealizowaniem programu szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie,
zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w
dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia, lub
4)
osoba, która ubiega się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty, która spełnia łącznie
następujące warunki:
a)
posiada tytuł zawodowy lekarza lub tytuł zawodowy magistra albo spełnia warunki określone
w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie
zawodowym psychologów,
b)
posiada status osoby odbywającej szkolenie, o którym mowa w pkt 1 lit. b tiret pierwsze
albo drugie, i zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący to szkolenie o ukończeniu
co najmniej 2 roku tego szkolenia, albo spełnia warunek, o którym mowa w pkt 1 lit.
b tiret pierwsze albo drugie,
c)
uczestniczy w superwizji psychoterapii i posiada zaświadczenie w tym zakresie wystawione
przez superwizora psychoterapii, lub
5)
osoba w trakcie specjalizacji z psychoterapii dzieci i młodzieży lub psychoterapii,
która spełnia łącznie następujące warunki:
a)
posiada status osoby w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, ukończyła co najmniej
2 rok szkolenia specjalizacyjnego i posiada zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący
kształcenie o ukończeniu co najmniej 2 roku tego szkolenia,
b)
posiada zaświadczenie od pracodawcy o pracy pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat
psychoterapeuty lub specjalisty w dziedzinie psychoterapii dzieci i młodzieży, lub
specjalisty w dziedzinie psychoterapii.
4.
Psychoterapia, o której mowa w ust. 2, udzielana w ramach rehabilitacji w rozumieniu
art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
(Dz. U. z 2023 r. poz. 1939) albo jako psychoterapia osób uzależnionych od alkoholu albo psychoterapia członków
rodzin, o której mowa w art. 22 ust. 2a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i
przeciwdziałaniu alkoholizmowi
(Dz. U. z 2023 r. poz. 2151), jest realizowana na zasadach określonych w tych ustawach.
Art. 5a.
Podmiot leczniczy prowadzący centrum zdrowia psychicznego zapewnia kompleksową opiekę
zdrowotną nad osobami z zaburzeniami psychicznymi na określonym obszarze terytorialnym
w formie pomocy doraźnej, ambulatoryjnej, dziennej, szpitalnej i środowiskowej.
Art. 6.
1.
Samorząd województwa zgodnie z potrzebami wynikającymi w szczególności z liczby i
struktury społecznej ludności województwa tworzy i prowadzi podmioty lecznicze udzielające
świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej.
2.
(uchylony)
3.
Zadania, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2, art. 40 ust. 1 i art. 46 ust. 2b,
są zadaniami z zakresu administracji rządowej.
4.
Marszałek województwa upoważnia lekarzy psychiatrów do wykonywania zadań, o których
mowa w art. 18 ust. 3 i ust. 10 pkt 2 oraz w art. 46 ust. 2c.
5.
Marszałek województwa podaje informację o upoważnionych lekarzach, o których mowa
w ust. 4, do publicznej wiadomości przez zamieszczenie jej na stronie podmiotowej
Biuletynu Informacja publicznaInformacja o sprawach publicznych, w szczególności o działalności władz publicznych i gospodarowaniu majątkiem publicznym. Co do zasady podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu urzędu obsługującego marszałka oraz na bieżąco aktualizuje
dane zawarte w informacji.
6.
Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera następujące dane upoważnionego lekarza:
1)
imię lub imiona i nazwisko;
2)
numer prawa wykonywania zawodu;
3)
adres poczty elektronicznej i numer telefonu.
Art. 6a.
Powiat organizuje i zapewnia usługi w odpowiednim standardzie w domach pomocy społecznej
dostosowanych do szczególnych potrzeb osób z zaburzeniami psychicznymi. Domy te są
tworzone na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
(Dz. U. z 2023 r. poz. 901, z późn. zm.).
Art. 7.
1.
Dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo bez względu na stopień upośledzenia
organizuje się naukę i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze, w szczególności w przedszkolach,
szkołach, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach rehabilitacyjno-wychowawczych,
w domach pomocy społecznej i podmiotach leczniczych, a także w domu rodzinnym.
2.
Dla osób, o których mowa w ust. 1, organizuje się również rehabilitację leczniczą,
zawodową i społeczną. Rehabilitacja i zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze są bezpłatne.
Opieka niezbędna do prowadzenia rehabilitacji i zajęć rewalidacyjno-wychowawczych
wchodzi w zakres tych czynności.
3.
Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zabezpieczenia społecznego i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,
w drodze rozporządzenia, warunki i sposób organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych
dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, uwzględniając
potrzebę zapewnienia jakości i dostępności tych zajęć.
4.
Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym
do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, cele, rodzaje, zakres programowy,
wymiar czasu, sposób prowadzenia i dokumentowania zajęć rehabilitacji społecznej organizowanych
w domach pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz sposób nagradzania
uczestników tych zajęć, uwzględniając charakter potrzeb osób przebywających w tych
jednostkach oraz konieczność promocji zdrowia psychicznego i zapobiegania zaburzeniom
psychicznym.
5.
Naukę, zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze i rehabilitację mogą także organizować podmioty
wymienione w art. 1 ust. 2.
Art. 8.
1.
Jednostki organizacyjne i inne podmioty działające na podstawie ustawy o pomocy społecznej, zwane dalej „organami do spraw pomocy społecznej”, w porozumieniu z podmiotami leczniczymi
udzielającymi świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej organizują
na obszarze swojego działania oparcie społeczne dla osób, które z powodu choroby psychicznej
lub upośledzenia umysłowego mają poważne trudności w życiu codziennym, zwłaszcza w
kształtowaniu swoich stosunków z otoczeniem, w zakresie edukacji, zatrudnienia oraz
w sprawach bytowych.
2.
Oparcie społeczne polega w szczególności na:
1)
podtrzymywaniu i rozwijaniu umiejętności niezbędnych do samodzielnego, aktywnego życia;
2)
organizowaniu w środowisku społecznym pomocy ze strony rodziny, innych osób, grup,
organizacji społecznych i instytucji;
3)
udzielaniu pomocy finansowej, rzeczowej oraz innych świadczeń na zasadach określonych
w ustawie o pomocy społecznej.
Art. 9.
1.
Usługi opiekuńcze powinny być dostosowane do szczególnych potrzeb osób z zaburzeniami
psychicznymi. Pomoc mieszkaniowa, jako forma usługi opiekuńczej, może polegać między
innymi na udostępnianiu miejsca w środowiskowym domu samopomocy.
2.
Środowiskowe domy samopomocy stosownie do potrzeb są organizowane, prowadzone i finansowane
przez organy do spraw pomocy społecznej na zasadach określonych w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Środowiskowe domy samopomocy mogą być także tworzone przez podmioty wymienione w
art. 1 ust. 2.
3.
Jednostka organizacyjna pomocy społecznej dla osób z zaburzeniami psychicznymi udziela
osobie w niej przebywającej, adekwatnie do potrzeb i stanu zdrowia tej osoby, pomocy
w korzystaniu przez nią ze świadczeń zdrowotnych przysługujących na podstawie przepisów
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
4.
Zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, są realizowane jako zadania zlecone gminom przez
administrację rządową w ramach pomocy społecznej.
Art. 10.
1.
Za świadczenia zdrowotne w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej udzielane osobie
z zaburzeniami psychicznymi przez świadczeniodawcę, który zawarł umowę o udzielanie
świadczeń opieki zdrowotnej, o której mowa w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
finansowanych ze środków publicznych
(Dz. U. z 2024 r. poz. 146 i 858), zwanej dalej „ustawą o świadczeniach”, nie pobiera się od tej osoby opłat.
2.
Osobom z zaburzeniami psychicznymi przebywającym w szpitalu psychiatrycznym przysługują
bez pobierania od nich opłat, produkty lecznicze, wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów
medycznych, systemy i zestawy zabiegowe, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r.
w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr
178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG
i 93/42/EWG
(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2017/745”, oraz wyroby medyczne do diagnostyki in
vitro i wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r.
w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE
i decyzji Komisji 2010/227/UE
(Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 176, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 2017/746”, środki pomocnicze oraz środki spożywcze
specjalnego przeznaczenia żywieniowego, o których mowa w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia
(Dz. U. z 2023 r. poz. 1448).
3.
Osobom z zaburzeniami psychicznymi przysługują także produkty lecznicze, wyroby medyczne
oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego określone w wykazach,
o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego
przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych
(Dz. U. z 2023 r. poz. 826, 1733, 1938 i 2105), w zakresie kategorii, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, zakwalifikowane
do odpłatności zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy.
