Art. 7b
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, tekst jednolity Dz.U. 2023 poz. 755. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 4 listopada 2014 r.
Art. 7b.
1.
Żołnierze, o których mowa w art. 7a, niezależnie od warunków stosowania środków przymusu
bezpośredniego, warunków użycia broni i innego uzbrojenia, wynikających z zasad określonych
przez organ organizacji międzynarodowej lub z celu użycia jednostki wojskowej poza
granicami państwa, mają prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego, użycia broni
i innego uzbrojenia:
1)
w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność
osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego
zamachu;
2)
przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia
broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu
lub wolności osoby;
3)
przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń żołnierzowi lub
innej osobie uprawnionej do posiadania broni;
4)
w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jednostkę wojskową
polską lub sojuszniczą;
5)
w celu odparcia niebezpiecznego, bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i
urządzenia ważne dla Sił Zbrojnych;
6)
w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie
życia, zdrowia lub wolności osoby;
7)
w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której stosowanie środków przymusu bezpośredniego,
użycie broni i innego uzbrojenia było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt
1-5;
8)
w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 1-3 i 6, jeżeli schroniła się w miejscu trudno
dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni lub innego niebezpiecznego
narzędzia, których użycie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności osoby;
9)
w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli:
a)
istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana może użyć broni palnej, materiałów
wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia,
b)
zatrzymanie nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia
czynów, o których mowa w pkt 1-7
- z zastrzeżeniem ust. 3.
2.
Broni palnej nie używa się w przypadku określonym w ust. 1 pkt 7 w stosunku do kobiet
o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób
o widocznym kalectwie, chyba że okoliczności wskazują na konieczność użycia broni
w stosunku do tych osób.
3.
Żołnierze, o których mowa w art. 7a, mają prawo do wyprzedzającego stosowania środków
przymusu bezpośredniego, użycia broni, innego uzbrojenia oraz wszelkich innych dozwolonych
prawem międzynarodowym środków dla zapewnienia samoobrony, ochrony sprzętu i miejsca
stacjonowania.
4.
W działaniach oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych stosowanie środków przymusu bezpośredniego,
użycie broni i innego uzbrojenia może nastąpić tylko na rozkaz dowódcy jako szczególny
i ostateczny środek.
5.
Użycie broni i innego uzbrojenia powinno następować w sposób i z natężeniem proporcjonalnym
do zagrożenia, wyrządzający możliwie najmniejszą SzkodaUszczerbek w majątku poszkodowanego. Obejmuje straty, które poniósł, i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Krzywda niemajątkowa jest objęta zadośćuczynieniem.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu i nie narażać innych osób,
a w szczególności osoby cywilne, na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. O
ile sytuacja na to pozwala oraz nie wynika to wprost z celu realizacji zadania, użycie
broni i innego uzbrojenia przeciwko osobie nie powinno zmierzać do pozbawienia jej
życia.
Orzeczenia do art. 7b
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
