Art. 1
Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2005 nr 10 poz. 71. Brzmienie bez zmian od 8 lutego 2005 r.
Art. 1.
W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. Nr 60, poz. 636, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 6 w ust. 2 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
„
3)
wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na
dawców komórek, tkanek i narządów.
”
;
2)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 8.
Zasiłek chorobowyŚwiadczenie z ubezpieczenia chorobowego przysługujące ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby albo innych przyczyn określonych w ustawie. Ma zastępować dochód za okres usprawiedliwionej niezdolności do pracy.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby
lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej
jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą
- nie dłużej niż przez 270 dni.
”
;
3)
uchyla się art. 10;
4)
w art. 11:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Miesięczny zasiłek chorobowy wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli niezdolność
do pracy lub niemożność wykonywania pracy, o której mowa w art. 6 ust. 2:
1)
przypada w okresie ciąży,
2)
powstała wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów
na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów,
3)
powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy.
”
,
b)
uchyla się ust. 3;
5)
art. 18 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 18.
1.
Świadczenie rehabilitacyjneŚwiadczenie z ubezpieczenia chorobowego dla osoby, która po wykorzystaniu zasiłku chorobowego nadal jest niezdolna do pracy, lecz dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku
chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza
rokują odzyskanie zdolności do pracy.
2.
Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności
do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.
3.
O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
4.
Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
5.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia lekarza
orzecznika w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
6.
Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego
nie wniesiono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego.
7.
Świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub Renta z tytułu niezdolności do pracyŚwiadczenie z ubezpieczenia społecznego dla osoby, która utraciła całkowicie albo częściowo zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu. Prawo do renty zależy także od spełnienia warunków dotyczących okresu ubezpieczenia.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego
lub do świadczenia przedemerytalnego oraz do urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego
na podstawie odrębnych przepisów.
”
;
6)
art. 19 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 19.
1.
Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres
pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność
do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy.
2.
Dla celów obliczenia świadczenia rehabilitacyjnego podstawa wymiaru zasiłku chorobowego
przyjęta do obliczenia tego świadczenia podlega waloryzacji według następujących zasad:
1)
jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada
w I kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta
do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w III kwartale w stosunku do I kwartału
ubiegłego roku kalendarzowego,
2)
jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada
w II kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta
do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w IV kwartale w stosunku do II kwartału
ubiegłego roku kalendarzowego,
3)
jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada
w III kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta
do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w I kwartale tego roku kalendarzowego
w stosunku do III kwartału ubiegłego roku kalendarzowego,
4)
jeżeli pierwszy dzień okresu, na który przyznano świadczenie rehabilitacyjne, przypada
w IV kwartale kalendarzowym danego roku, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przyjęta
do obliczenia tego świadczenia ulega podwyższeniu o procent wzrostu przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia ogłaszanego dla celów emerytalnych w II kwartale tego roku kalendarzowego
w stosunku do IV kwartału ubiegłego roku kalendarzowego.
3.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do ostatniego dnia każdego kwartału kalendarzowego,
wskaźnik waloryzacji, obliczony według zasad określonych w ust. 2, obowiązujący w
następnym kwartale.
”
;
7)
w art. 23 ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Do orzeczeń lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o których mowa w ust.
2 i 5, mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 18 ust. 4 i 5.
”
;
8)
art. 36 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 36.
1.
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem
stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych
poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.
2.
Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1,
podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za
pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia.
3.
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za jeden dzień niezdolności do pracy stanowi
jedna trzydziesta część wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku.
4.
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego
u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego
powstała niezdolność do pracy.
”
;
9)
w art. 38 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego
ustala się przez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez ubezpieczonego będącego
pracownikiem za okres, o którym mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przez liczbę miesięcy,
w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte.
”
;
10)
uchyla się art. 44;
11)
w art. 48 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu
niebędącemu pracownikiem stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38
ust. 1, art. 42, 43 i 46, z zastrzeżeniem art. 49 i 50.
”
;
12)
w art. 49 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
najniższa podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniach, o
których mowa w art. 3 pkt 4 - dla ubezpieczonych, dla których określono najniższą
podstawę wymiaru składek,
”
;
13)
uchyla się art. 51;
14)
art. 52 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 52.
Przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku macierzyńskiego
i zasiłku opiekuńczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 ust. 2-4, art. 38
ust. 1, art. 42, 43, 48 ust. 1 oraz art. 49 i 50, a do świadczenia rehabilitacyjnego
także przepisy art. 19 ust. 2 i art. 46.
”
;
15)
po art. 52 dodaje się art. 52a w brzmieniu:
„
Art. 52a.
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego dla poborowych odbywających służbę zastępczą
stanowi kwota świadczenia pieniężnego, określona w przepisach o służbie zastępczej,
w miesiącu, w którym powstała niezdolność do pracy, po odliczeniach, o których mowa
w art. 3 pkt 4.
”
;
16)
w art. 53 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Przyczynę niemożności wykonywania pracy wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim
przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności
do pracy wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów określa
zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku.
”
;
17)
w art. 54 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych upoważnia do wystawiania zaświadczeń lekarskich, o
których mowa w art. 55, lekarza, lekarza dentystę, felczera i starszego felczera po
złożeniu przez niego pisemnego oświadczenia, że zobowiązuje się do przestrzegania
zasad orzekania o czasowej niezdolności do pracy i wykonywania obowiązków wynikających
z przepisów ustawy.
2.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie może upoważnić do wystawiania zaświadczeń lekarskich,
o których mowa w ust. 1, lekarzy i lekarzy dentystów w okresie odbywania stażu podyplomowego.
”
;
18)
w art. 56:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych prowadzi rejestr lekarzy, lekarzy dentystów, felczerów
i starszych felczerów, którzy zgłosili wniosek w sprawie upoważnienia ich do wystawiania
zaświadczeń lekarskich.
”
,
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Numer identyfikacyjny jest tożsamy z numerem prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza
dentysty, felczera i starszego felczera.
”
.
Orzeczenia do art. 1
Ten przepis powołuje 2 orzeczenia.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- I UK 192/06Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 11.12.2006
- II UK 314/04Sąd Najwyższy, Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, wyrok z 14.07.2005
