Art. 1
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2014 poz. 1101. Brzmienie bez zmian od 5 września 2014 r.
Art. 1.
W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1232, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1)
odnośnik nr 1 do tytułu ustawy otrzymuje brzmienie:
„
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw
Unii Europejskiej:
1)
dyrektywy Rady 87/217/EWG z dnia 19 marca 1987 r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia
środowiska azbestem i zapobiegania temu zanieczyszczeniu
(Dz. Urz. WE L 85 z 28.03.1987, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 8, str. 269);
2)
dyrektywy Rady 91/692/EWG z dnia 23 grudnia 1991 r. normalizującej i racjonalizującej
sprawozdania w sprawie wykonywania niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska
(Dz. Urz. WE L 377 z 31.12.1991, str. 48, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 10);
3)
dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych
oraz dzikiej fauny i flory
(Dz. Urz. WE L 206 z 22.07.1992, str. 7, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 102);
4)
dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych
bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT)
(Dz. Urz. WE L 243 z 24.09.1996, str. 31, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3, str. 75);
5)
dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa
poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi
(Dz. Urz. WE L 10 z 14.01.1997, str. 13, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 410);
6)
dyrektywy 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej
się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu
do obrotu nowymi samochodami osobowymi
(Dz. Urz. WE L 12 z 18.01.2000, str. 16, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 3);
7)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w
sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji
(Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, str. 34, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 224);
8)
dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej
się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku
(Dz. Urz. WE L 189 z 18.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 101);
9)
dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w
sprawie arsenu, kadmu, rtęci, niklu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych
w otaczającym powietrzu
(Dz. Urz. UE L 23 z 26.01.2005, str. 3, z późn. zm.);
10)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie
jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy
(Dz. Urz. UE L 152 z 11.06.2008, str. 1);
11)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej
ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa
w sprawie strategii morskiej)
(Dz. Urz. UE L 164 z 25.06.2008, str. 19);
12)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w
sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy
(Dz. Urz. UE L 312 z 22.11.2008, str. 3);
13)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r.
w sprawie ochrony dzikiego ptactwa
(Dz. Urz. UE L 20 z 26.01.2010, str. 7, z późn. zm.);
14)
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w
sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola)
(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17).
Niniejsza ustawa zapewnia również wykonanie przepisów rozporządzenia (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia
2006 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Rejestru Uwalniania i Transferu Zanieczyszczeń
i zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i 96/61/WE
(Dz. Urz. UE L 33 z 04.02.2006, str. 1, z późn. zm.).
”
;
2)
w art. 3:
a)
po pkt 2 dodaje się pkt 2a i 2b w brzmieniu:
„
2a)
badaniach zanieczyszczenia gleby i ziemi - rozumie się przez to pomiary zawartości
substancji powodującej ryzyko w glebie i w ziemi, w tym pobieranie próbek oraz związane
z tymi pomiarami badania właściwości gleby i ziemi;
2b)
dokumencie referencyjnym BAT - rozumie się przez to dokument, będący wynikiem wymiany
informacji zorganizowanej przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami dotyczącymi
emisji przemysłowych, sporządzony dla określonego rodzaju działalności i opisujący
w szczególności stosowane techniki, aktualne wielkości emisji i zużycia, techniki
uwzględniane przy okazji ustalania najlepszych dostępnych technik, a także opisujący
konkluzje BAT oraz wszelkie nowe techniki;
”
,
b)
po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu:
„
4a)
granicznych wielkościach emisyjnych - rozumie się przez to najwyższe z określonych
w konkluzjach BAT wielkości emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami,
uzyskiwane w normalnych warunkach eksploatacji z wykorzystaniem najlepszej dostępnej
techniki lub kombinacji najlepszych dostępnych technik;
”
,
c)
po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
„
5a)
historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi - rozumie się przez to zanieczyszczenie
powierzchni ziemi, które zaistniało przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynika z działalności,
która została zakończona przed dniem 30 kwietnia 2007 r.; rozumie się przez to także
SzkodaUszczerbek w majątku poszkodowanego. Obejmuje straty, które poniósł, i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Krzywda niemajątkowa jest objęta zadośćuczynieniem.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu w środowisku w powierzchni ziemi w rozumieniu art. 6 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku
i ich naprawie
(Dz. U. z 2014 r. poz. 210 i 1101), która została spowodowana przez emisję lub zdarzenie, od którego upłynęło więcej
niż 30 lat;
”
,
d)
po pkt 8c dodaje się pkt 8d w brzmieniu:
„
8d)
konkluzji BAT - rozumie się przez to dokument sporządzony na podstawie dokumentu referencyjnego
BAT, przyjmowany przez Komisję Europejską, w drodze decyzji, zgodnie z przepisami
dotyczącymi emisji przemysłowych, formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych
technik, ich opisu, informacji służącej ocenie ich przydatności, wielkości emisji
powiązanych z najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu, powiązanych
poziomów zużycia oraz, w stosownych przypadkach, odpowiednich sposobów przeprowadzenia
remediacji;
”
,
e)
pkt 10 otrzymuje brzmienie:
„
10)
najlepszych dostępnych technikach - rozumie się przez to najbardziej efektywny i zaawansowany
poziom rozwoju technologii i metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje
możliwe wykorzystanie poszczególnych technik jako podstawy przy ustalaniu dopuszczalnych
wielkości emisji i innych warunków pozwolenia mających na celu zapobieganie powstawaniu,
a jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i oddziaływania na środowisko jako
całość, z tym że:
a)
technika - oznacza zarówno stosowaną technologię, jak i sposób, w jaki dana instalacja
jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana,
b)
dostępne techniki - oznaczają techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich
praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych
i technicznych oraz rachunku kosztów i korzyści, a które to techniki prowadzący daną
działalność może uzyskać,
c)
najlepsza technika - oznacza najbardziej efektywną technikę w osiąganiu wysokiego
ogólnego poziomu ochrony środowiska jako całości;
”
,
f)
w pkt 20 lit. a otrzymuje brzmienie:
„
a)
przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
(Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu art. 5 pkt 3 tej ustawy, a także osoby
prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub
hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego,
”
,
g)
pkt 25 otrzymuje brzmienie:
„
25)
powierzchni ziemi - rozumie się przez to ukształtowanie terenu, glebę, ziemię oraz
wody gruntowe, z tym że:
a)
gleba - oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z części mineralnych, materii organicznej,
wody glebowej, powietrza glebowego i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby
i podglebie,
b)
ziemia - oznacza górną warstwę litosfery, znajdującą się poniżej gleby, do głębokości
oddziaływania człowieka,
c)
wody gruntowe - oznaczają wody podziemne w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 22 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne
(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.), które znajdują się w strefie nasycenia i pozostają w bezpośredniej styczności z
gruntem lub podglebiem;
”
,
h)
po pkt 31a dodaje się pkt 31b w brzmieniu:
„
31b)
remediacji - rozumie się przez to poddanie gleby, ziemi i wód gruntowych działaniom
mającym na celu usunięcie lub zmniejszenie ilości substancji powodujących ryzyko,
ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się, tak aby teren zanieczyszczony
przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, z uwzględnieniem
obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego w przyszłości sposobu użytkowania terenu;
remediacja może polegać na samooczyszczaniu, jeżeli przynosi największe korzyści dla
środowiska;
”
,
i)
po pkt 32c dodaje się pkt 32d w brzmieniu:
„
32d)
samooczyszczaniu - rozumie się przez to biologiczne, chemiczne i fizyczne procesy,
których skutkiem jest ograniczenie ilości, ładunku, stężenia, toksyczności, dostępności
oraz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w glebie, ziemi i wodach, przebiegające
samoistnie, bez ingerencji człowieka, ale których przebieg może być przez człowieka
wspomagany;
”
,
j)
po pkt 37 dodaje się pkt 37a w brzmieniu:
„
37a)
substancji powodującej ryzyko - rozumie się przez to substancję stwarzającą zagrożenie
i mieszaninę stwarzającą zagrożenie, należącą co najmniej do jednej z klas zagrożenia
wymienionych w częściach 2-5 załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania
substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE
oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006
(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm.), w szczególności substancje powodujące ryzyko, o których mowa w przepisach wydanych
na podstawie art. 101a ust. 5 pkt 1;
”
;
3)
w art. 4 w ust. 1 w pkt 2 skreśla się wyrazy „(Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.)”;
4)
w art. 7a skreśla się wyrazy „(Dz. U. Nr 75, poz. 493, z późn. zm.)”;
5)
w tytule I tytuł działu III otrzymuje brzmienie:
„
Polityka ochrony środowiska oraz programy ochrony środowiska
”
;
6)
art. 13 i art. 14 otrzymują brzmienie:
„
Art. 13.
Polityka ochrony środowiska to zespół działań mających na celu stworzenie warunków
niezbędnych do realizacji ochrony środowiska, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju.
Art. 14.
1.
Polityka ochrony środowiska jest prowadzona na podstawie strategii rozwoju, programów
i dokumentów programowych, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
(Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, z późn. zm.).
2.
Polityka ochrony środowiska jest prowadzona również za pomocą wojewódzkich, powiatowych
i gminnych programów ochrony środowiska.
”
;
7)
uchyla się art. 15 i art. 16;
8)
w art. 17:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Organ wykonawczy województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ochrony
środowiska, sporządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony
środowiska, uwzględniając cele zawarte w strategiach, programach i dokumentach programowych,
o których mowa w art. 14 ust. 1.
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Organ, o którym mowa w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach
i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.), w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.
”
;
9)
w art. 18 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Po przedstawieniu raportów odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu albo
radzie gminy, raporty są przekazywane przez organ wykonawczy województwa, powiatu
i gminy odpowiednio do ministra właściwego do spraw środowiska, organu wykonawczego
województwa i organu wykonawczego powiatu.
”
;
10)
w art. 76 w ust. 2 w pkt 3 średnik zastępuje się kropką i uchyla się pkt 4;
11)
art. 101 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 101.
Ochrona powierzchni ziemi polega na:
1)
racjonalnym gospodarowaniu;
2)
zachowaniu funkcji środowiskowych, gospodarczych, społecznych i kulturowych, w tym
między innymi:
a)
produkcji żywności oraz biomasy,
b)
magazynowaniu, filtrowaniu i przekształcaniu składników odżywczych, substancji i wody,
c)
podstaw rozwoju życia i różnorodności biologicznej,
d)
źródła surowców,
e)
rezerwuaru pierwiastka węgla,
f)
zbioru dziedzictwa geologicznego, geomorfologicznego i archeologicznego;
3)
zapobieganiu zanieczyszczeniu substancjami powodującymi ryzyko oraz na remediacji;
4)
zachowaniu jak najlepszego stanu gleby poprzez zapobieganie:
a)
erozji wodnej i wietrznej,
b)
spadkowi zawartości próchnicy glebowej,
c)
zagęszczaniu, przez co rozumie się wzrost gęstości objętościowej i zmniejszanie porowatości
gleby,
d)
zasoleniu na skutek gromadzenia się w glebie soli rozpuszczalnych,
e)
działaniom powodującym zakwaszanie;
5)
minimalizacji stopnia i łagodzeniu skutków zasklepienia gleby poprzez:
a)
ograniczanie do niezbędnego minimum powierzchni gleby objętej zabudową,
b)
zachowywanie lub tworzenie powierzchni biologicznie czynnych gleby, zdolnych do łagodzenia
degradującego działania terenów zabudowanych i zanieczyszczeń środowiska;
6)
zapobieganiu ruchom masowym ziemi i ich skutkom;
7)
przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi
polegającym na:
a)
ograniczaniu tworzenia, powstałych w wyniku przemieszczania lub usuwania mas ziemnych
i skalnych oraz odpadów wydobywczych, wykopów, wyrobisk, nasypów i zwałowisk,
b)
zapobieganiu niszczeniu gleby, w tym mieszaniu jej poziomów genetycznych, które nie
wynika z uprawy gruntów ornych,
c)
zapobieganiu i ograniczaniu niszczenia pokrycia terenu roślinnością,
d)
zapewnieniu racjonalnego wykorzystania przemieszczanych lub usuwanych mas ziemnych
i skalnych,
e)
zapewnieniu racjonalnego wykorzystania warstwy próchnicznej gleb, głównie w kierunku
odtworzenia i ulepszania gleb,
f)
ponownym kształtowaniu funkcji lub przygotowaniu do pełnienia nowych funkcji terenów,
na których występuje niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania powierzchni
ziemi.
”
;
12)
po art. 101 dodaje się art. 101a-101r w brzmieniu:
„
Art. 101a.
1.
Zanieczyszczenie powierzchni ziemi ocenia się na podstawie przekroczenia dopuszczalnych
zawartości substancji powodujących ryzyko w glebie lub w ziemi.
2.
Dopuszczalna zawartość w glebie i w ziemi substancji powodującej ryzyko oznacza zawartość,
poniżej której żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest znacząco
naruszona, z uwzględnieniem wpływu tej substancji na zdrowie ludzi i stan środowiska.
3.
Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego
zagospodarowania i wykorzystania, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania
przestrzennego.
4.
Gleby, ziemi lub wód gruntowych nie uznaje się za zanieczyszczone, jeżeli stwierdzone
w niej zawartości substancji są pochodzenia naturalnego.
5.
Minister właściwy do spraw środowiska, mając na względzie wpływ niektórych rodzajów
działalności na stan powierzchni ziemi, w tym stwarzane przez nie zagrożenie dla zdrowia
ludzi i stanu środowiska, oraz kierując się potrzebą ujednolicenia zasad i zminimalizowania
kosztów badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, określi w drodze rozporządzenia sposób
prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym:
1)
substancje powodujące ryzyko szczególnie istotne dla ochrony powierzchni ziemi, ich
dopuszczalne zawartości w glebie oraz dopuszczalne zawartości w ziemi, zróżnicowane
dla poszczególnych właściwości gleby oraz grup gruntów, wydzielonych w oparciu o sposób
ich użytkowania;
2)
szczegółowe wymagania dotyczące ustalania dopuszczalnej zawartości w glebie oraz dopuszczalnej
zawartości w ziemi substancji powodującej ryzyko, innej niż wskazana w pkt 1, z uwzględnieniem
analizy jej wpływu na zdrowie ludzi i stan środowiska;
3)
etapy identyfikacji terenów zanieczyszczonych, w szczególności:
a)
sposób ustalenia działalności mogącej być przyczyną zanieczyszczenia na danym terenie
obecnie lub w przeszłości,
b)
sposób ustalenia listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie
lub ziemi jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w lit. a,
c)
źródła informacji istotne dla oceny zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi,
d)
warunki uznawania istniejących badań zanieczyszczenia gleby i ziemi za aktualne,
e)
etapy i sposób prowadzenia badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;
4)
rodzaje działalności mogących z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie
powierzchni ziemi, wraz ze wskazaniem przykładowych dla tych działalności zanieczyszczeń;
5)
referencyjne metodyki wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;
6)
szczegółowe wymagania dotyczące oceny zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych
na terenie zakładu, gdzie jest lub była w przeszłości eksploatowana instalacja wymagająca
uzyskania pozwolenia zintegrowanego, w celu zapewnienia identyfikacji każdego zanieczyszczenia
przed uruchomieniem instalacji, w trakcie jej eksploatacji oraz po zamknięciu, w tym
wymagania dotyczące zakresu i sposobu sporządzenia raportu początkowego, o którym
mowa w art. 208 ust. 2 pkt 4 lit. a, pomiarów, o których mowa w art. 211 ust. 6 pkt
4, i raportu końcowego, o którym mowa w art. 217b ust. 1.
Art. 101b.
W ramach państwowego monitoringu środowiska dokonuje się oceny oraz badań i obserwacji
stanu gleby i ziemi.
Art. 101c.
1.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr historycznych zanieczyszczeń
powierzchni ziemi.
2.
W rejestrze gromadzi się informacje:
1)
o potencjalnych historycznych zanieczyszczeniach powierzchni ziemi oraz historycznych
zanieczyszczeniach powierzchni ziemi, w tym ich charakterystyce, miejscu, czasie wystąpienia
oraz aktualnym statusie terenu, na którym występują;
2)
o przeprowadzonych remediacjach oraz osiągniętych w ich wyniku efektach ekologicznych;
3)
o działalności prowadzonej na terenach, na których wystąpiło potencjalne historyczne
zanieczyszczenie powierzchni ziemi lub historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi,
obecnie, a także, o ile takie informacje są dostępne - w przeszłości;
4)
imię i nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania
lub siedziby;
5)
imię i nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego
zamieszkania lub siedziby;
6)
określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności
(PKD), wykonywanej na terenie, na którym występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie
powierzchni ziemi lub historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, przez władającego
powierzchnią ziemi;
7)
określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności
(PKD), wykonywanej na terenie, na którym występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni
ziemi, przez obowiązanego do przeprowadzenia remediacji;
8)
inne, niż wskazane w pkt 1-7, istotne informacje dotyczące historycznych zanieczyszczeń
powierzchni ziemi, w szczególności o prowadzonych postępowaniach administracyjnych
i sądowo-administracyjnych w sprawach historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.
3.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do władającego
powierzchnią ziemi, dokonuje do rejestru wpisu o potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu
powierzchni ziemi, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odpowiednio:
1)
wykazu, o którym mowa w art. 101d ust. 6;
2)
aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8;
3)
zgłoszenia, o którym mowa w art. 101e ust. 1.
4.
Decyzja, o której mowa w ust. 3, zawiera wskazanie miejsca, na którym występuje potencjalne
historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi.
5.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska aktualizuje i uzupełnia rejestr na podstawie:
1)
aktualizacji wykazu, o której mowa w art. 101d ust. 8,
2)
badań, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub art. 101g ust. 1,
3)
planu remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1,
4)
oceny przeprowadzenia remediacji, o której mowa w art. 101n ust. 1
- nie później niż w terminie 6 miesięcy odpowiednio od dnia ich otrzymania, wykonania,
ustalenia lub dokonania.
6.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, dokonując wpisu do rejestru, aktualizując
lub uzupełniając rejestr, oznacza aktualny status terenu jako teren, na którym:
1)
występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi - jeżeli informacje
na temat terenu zawarto w wykazie, o którym mowa w art. 101d ust. 6, lub w zgłoszeniu,
o którym mowa w art. 101e ust. 1;
2)
występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi - jeżeli na terenie przeprowadzono
badania, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub w art. 101g ust. 1, które potwierdzają
historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;
3)
występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi w trakcie remediacji - jeżeli
dla danego terenu ustalono plan remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1;
4)
zakończono remediację - jeżeli ocena przeprowadzenia remediacji, o której mowa w art.
101n ust. 1, wykaże, że remediacja została przeprowadzona zgodnie z ustalonym planem
remediacji.
7.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w drodze decyzji skierowanej do władającego
powierzchnią ziemi, dokonuje wykreślenia wpisu do rejestru, jeżeli nie potwierdzono
historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w szczególności gdy badania zanieczyszczenia
gleby i ziemi, o których mowa w art. 101f ust. 1 lub w art. 101g ust. 1, albo badania
wykonywane przy opracowaniu planu remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 1, nie
potwierdziły występowania na danym terenie historycznego zanieczyszczenia powierzchni
ziemi.
8.
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może dokonywać zmian w rejestrze, jeżeli stwierdzi
niezgodność zawartych w nim danych z posiadanymi informacjami, w szczególności wynikającymi
z prowadzonych postępowań administracyjnych w zakresie historycznego zanieczyszczenia
powierzchni ziemi.
9.
Rejestr prowadzi się:
1)
przy użyciu systemu teleinformatycznego;
2)
w podziale na województwa, w sposób umożliwiający zestawianie danych dla obszaru całego
kraju;
3)
w sposób umożliwiający sortowanie danych.
10.
Bezpośredni dostęp do wszystkich danych zawartych w rejestrze posiadają za pośrednictwem
systemu teleinformatycznego organy ochrony środowiska oraz organy Inspekcji Ochrony
Środowiska.
11.
Brak wpisu do rejestru nie wstrzymuje postępowania w sprawie wydania decyzji, o której
mowa w art. 101f ust. 1, art. 101k ust. 2 lub 3, art. 101l ust. 4, art. 101m ust.
1 pkt 2 lub art. 101o ust. 2.
12.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia dostępu
do informacji o środowisku, a także użyteczność i zapewnienie sprawnego funkcjonowania
rejestru określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, które są
gromadzone w rejestrze.
Art. 101d.
1.
Starosta dokonuje identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni
ziemi, poprzez:
1)
ustalenie działalności mogącej z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie
powierzchni ziemi, która była prowadzona na danym terenie przed dniem 30 kwietnia
2007 r.;
2)
ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w glebie lub ziemi
jest spodziewane ze względu na działalność, o której mowa w pkt 1;
3)
analizę dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi;
4)
w razie potrzeby - wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby i ziemi
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
2.
Identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi nie dokonuje
się na terenach, na których jest prowadzona działalność, której głównym celem jest
obronność i bezpieczeństwo państwa lub bezpieczeństwo międzynarodowe.
3.
Starosta lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni do wstępu na teren władającego
powierzchnią ziemi w celu wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany
umożliwić wykonywanie badań na terenie będącym w jego władaniu.
5.
Władający powierzchnią ziemi, na wniosek starosty, przekazuje wszelkie znajdujące
się w jego posiadaniu informacje dotyczące potencjalnego historycznego zanieczyszczenia
powierzchni ziemi oraz jego możliwych źródłach.
6.
Starosta sporządza wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.
7.
Wykaz zawiera:
1)
adres, numery działek ewidencyjnych i informacje o ich powierzchni;
2)
informacje o aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania gruntów;
3)
informacje o działalności prowadzonej na terenie;
4)
informacje o działalności prowadzonej na terenie w przeszłości, o ile takie informacje
są dostępne;
5)
informacje o właściwościach gleby na terenie;
6)
nazwy substancji powodujących ryzyko oraz informacje o ich zawartości w glebie i w
ziemi;
7)
informacje o remediacji prowadzonej obecnie i w przeszłości na terenie;
8)
imię i nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego
zamieszkania lub siedziby;
9)
imię i nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania
lub siedziby.
8.
Starosta dokonuje aktualizacji wykazu raz na 2 lata.
9.
Starosta przekazuje wykaz oraz - raz na 2 lata - jego aktualizację regionalnemu dyrektorowi
ochrony środowiska za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych
nośnikach danych.
Art. 101e.
1.
Władający powierzchnią ziemi, który stwierdził historyczne zanieczyszczenie powierzchni
ziemi na terenie będącym w jego władaniu, jest obowiązany niezwłocznie zgłosić ten
fakt regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.
2.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera:
1)
imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub
siedziby;
2)
adres i numer działki ewidencyjnej;
3)
informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym, w
miarę możliwości, dokumenty uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego
zanieczyszczenia powierzchni ziemi;
4)
dokumentację potwierdzającą wystąpienie zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym
nazwy substancji powodujących ryzyko oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi
tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1
pkt 1 lub ust. 1a.
3.
Każdy, kto stwierdził potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi,
może zgłosić ten fakt staroście.
4.
Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:
1)
imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub
siedziby;
2)
wskazanie miejsca, w miarę możliwości poprzez podanie adresu lub numeru działki ewidencyjnej;
3)
informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w tym, w
miarę możliwości, dokumenty uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego
zanieczyszczenia powierzchni ziemi;
4)
opis stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie potencjalnego historycznego
zanieczyszczenia powierzchni ziemi, dokumentację, która UprawdopodobnienieŚrodek zastępczy dowodu: wystarczy wykazać, że twierdzenie jest prawdopodobne, bez pełnego udowodnienia. Stosuje się go tylko tam, gdzie ustawa na to pozwala, np. przy zabezpieczeniu.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu jej wystąpienie,
w tym, w miarę możliwości, nazwy substancji powodujących ryzyko oraz wyniki badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o
którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
5.
Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 i 3, składanego w postaci elektronicznej dołącza
się zeskanowane dokumenty lub dokumentację, o których mowa odpowiednio w ust. 2 pkt
3 i 4 oraz w ust. 4 pkt 3 i 4.
Art. 101f.
1.
Na terenie, na którym była prowadzona przed dniem 30 kwietnia 2007 r. działalność
mogąca z dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni
ziemi oraz istnieją przesłanki wskazujące na występowanie historycznego zanieczyszczenia
powierzchni ziemi, takie jak umieszczenie terenu w wykazie, o którym mowa w art. 101d
ust. 6, lub zgłoszenie, o którym mowa w art. 101e ust. 1, regionalny dyrektor ochrony
środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na władającego powierzchnią ziemi będącego
podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązek wykonania badań zanieczyszczenia
gleby i ziemi oraz wyznaczyć termin przedłożenia wyników tych badań.
2.
Badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w ust. 1, wykonuje laboratorium,
o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy podmiot korzystający ze środowiska posiada pozwolenie
zintegrowane, w którym określono sposób wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i
ziemi.
4.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki badań przez okres
5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą, oraz przedkładać je regionalnemu
dyrektorowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska
na ich żądanie.
5.
Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z
urzędu.
Art. 101g.
1.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska może wykonywać badania zanieczyszczenia gleby
i ziemi w celu potwierdzenia występowania historycznego zanieczyszczenia powierzchni
ziemi lub w celu opracowania planu remediacji, w przypadku innym niż wskazany w art.
101f ust. 1.
2.
Badania zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których mowa w ust. 1, wykonuje laboratorium,
o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
3.
Zamówienie publiczneUmowa odpłatna zawierana między zamawiającym a wykonawcą, której przedmiotem są roboty budowlane, dostawy albo usługi. Jest udzielana na zasadach określonych w przepisach o zamówieniach publicznych.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu na wykonywanie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, o których
mowa w ust. 1, obejmuje jednorazowe badania lub dokonywanie wszystkich badań we wskazanym
okresie.
4.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni
do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi w celu wykonywania badań zanieczyszczenia
gleby i ziemi.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany
umożliwić wykonywanie badań na terenie będącym w jego władaniu.
Art. 101h.
1.
Władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni
ziemi, jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji.
2.
Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni
ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania spowodował inny wskazany podmiot,
zwany dalej „innym sprawcą”, obowiązek przeprowadzenia remediacji spoczywa na innym
sprawcy.
3.
Jeżeli zanieczyszczenie zostało spowodowane przez innego sprawcę za zgodą lub wiedzą
władającego powierzchnią ziemi, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany do przeprowadzenia
remediacji solidarnie z innym sprawcą.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, decyzję, o której mowa w art. 101l ust. 4 i art.
101m ust. 1 pkt 2, kieruje się także do władającego powierzchnią ziemi.
Art. 101i.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w przypadku historycznego zanieczyszczenia
powierzchni ziemi, przeprowadza remediację, jeżeli:
1)
nie można wszcząć wobec władającego powierzchnią ziemi postępowania egzekucyjnego
dotyczącego obowiązku przeprowadzenia remediacji albo egzekucja okazała się bezskuteczna;
2)
władający powierzchnią ziemi wykaże, że zanieczyszczenie, dokonane po dniu objęcia
przez niego władania, spowodował inny sprawca, wobec którego nie można wszcząć postępowania
egzekucyjnego dotyczącego obowiązku przeprowadzenia remediacji, lub egzekucja okazała
się bezskuteczna;
3)
władający powierzchnią ziemi dokonał zgłoszenia na podstawie art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska,
ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. Nr 100, poz. 1085, z późn. zm.) oraz starosta uwzględnił zgłoszenie w rejestrze zawierającym informacje o terenach,
na których stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem
terenów, na których obowiązek rekultywacji obciążał starostę;
4)
z uwagi na zagrożenie dla zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych
szkód w środowisku jest konieczne niezwłoczne jej przeprowadzenie.
Art. 101j.
1.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala harmonogram swoich zadań w zakresie
historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi oraz co najmniej raz na 5 lat dokonuje
jego aktualizacji.
2.
Harmonogram obejmuje:
1)
badania zanieczyszczenia gleby i ziemi na terenach, na których występuje potencjalne
historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;
2)
opracowywanie planów remediacji dla terenów, dla których potwierdzono historyczne
zanieczyszczenie powierzchni ziemi;
3)
przeprowadzanie remediacji historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, o których
mowa w art. 101i.
3.
Ustalając i aktualizując harmonogram uwzględnia się potrzebę przeprowadzenia w pierwszej
kolejności remediacji terenów, które stanowią największe zagrożenie dla zdrowia ludzi
lub stanu środowiska oraz uwzględnia się możliwość finansowania zadań regionalnego
dyrektora ochrony środowiska w kolejnych latach.
4.
W trakcie opracowywania lub aktualizacji harmonogramu regionalny dyrektor ochrony
środowiska zasięga opinii Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki
Wodnej oraz zarządu właściwego wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki
wodnej w zakresie możliwości wspomagania ze środków tych funduszy zadań objętych harmonogramem.
5.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska opracowuje i przekazuje Generalnemu Dyrektorowi
Ochrony Środowiska, co 5 lat, sprawozdanie z realizacji zadań objętych harmonogramem.
Art. 101k.
1.
Koszty remediacji obejmują koszty:
1)
badań zanieczyszczenia gleby i ziemi;
2)
opracowania projektu planu remediacji;
3)
przeprowadzenia remediacji.
2.
W przypadkach, o których mowa w art. 101i pkt 4, regionalny dyrektor ochrony środowiska
nakłada, w drodze decyzji, na władającego powierzchnią ziemi obowiązek zwrotu poniesionych
kosztów remediacji, określając w niej wysokość, sposób i termin ich uiszczenia.
3.
Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni
ziemi dokonane po dniu objęcia przez niego władania, której remediacja spowodowała
poniesienie kosztów, o których mowa w ust. 1, spowodował inny sprawca, regionalny
dyrektor ochrony środowiska nakłada, w drodze decyzji, obowiązek zwrotu tych kosztów
na innego sprawcę, określając w niej wysokość, sposób i termin ich uiszczenia.
4.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości albo
części kosztów remediacji, jeżeli:
1)
władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie został zidentyfikowany lub nie można
wszcząć wobec niego postępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;
2)
koszty postępowania egzekucyjnego są wyższe niż kwota możliwa do odzyskania.
5.
Roszczenia względem władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcy o zwrot kosztów
remediacji przedawniają się z upływem 5 lat od dnia, w którym odpowiednio decyzja,
o której mowa w ust. 2 albo 3, stała się ostateczna.
6.
Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów remediacji stosuje się odpowiednio
przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony
środowiska.
Art. 101l.
1.
Remediację historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi przeprowadza się zgodnie
z ustalonym planem remediacji.
2.
Władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca, obowiązany do przeprowadzenia remediacji
historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, jest obowiązany do przedłożenia
regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wniosku o wydanie decyzji ustalającej
plan remediacji, który zawiera projekt planu remediacji; do pisemnego wniosku dołącza
się jego zapis w postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.
3.
Projekt planu remediacji zawiera informacje o:
1)
terenie wymagającym przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów
działek ewidencyjnych oraz jego powierzchni;
2)
aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego
terenu;
3)
właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowie;
4)
nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań zanieczyszczenia gleby
i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a
ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a;
5)
nazwach substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do
jakich doprowadzi remediacja;
6)
ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska;
7)
budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny,
o której mowa w pkt 6 - jeżeli zachodzi taka potrzeba;
8)
planowanym sposobie przeprowadzenia remediacji;
9)
planowanym terminie rozpoczęcia i zakończenia remediacji;
10)
sposobie potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz terminie przedłożenia dokumentacji
z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
4.
Plan remediacji ustala regionalny dyrektor ochrony środowiska w drodze decyzji określającej:
1)
teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów działek
ewidencyjnych oraz jego powierzchni;
2)
nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do jakich
doprowadzi remediacja;
3)
sposób przeprowadzenia remediacji;
4)
termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji;
5)
sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji
z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
5.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 4, po
zasięgnięciu opinii dotyczącej projektu planu remediacji:
1)
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - w odniesieniu do oceny występowania
znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi na danym terenie;
2)
państwowego powiatowego inspektora sanitarnego - w odniesieniu do zanieczyszczenia
w ujęciach wody przeznaczonej do spożycia;
3)
dyrektora okręgowego urzędu górniczego - w odniesieniu do zanieczyszczenia spowodowanego
ruchem zakładu górniczego;
4)
dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do zanieczyszczenia
na gruntach będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe;
5)
dyrektora parku narodowego - w odniesieniu do zanieczyszczenia na obszarze parku narodowego
i jego otuliny;
6)
dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do zanieczyszczenia
w strefach ochronnych ujęć wody;
7)
starosty - w odniesieniu do zanieczyszczenia gruntów wykorzystywanych na cele rolne.
6.
Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada
tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie
badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, a także przeprowadzenie remediacji zgodnie z
planem remediacji ustalonym w drodze decyzji, o której mowa w ust. 4.
Art. 101m.
1.
W przypadku gdy władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie przeprowadza remediacji,
pomimo że zgodnie z art. 101h jest do tego obowiązany, regionalny dyrektor ochrony
środowiska:
1)
wzywa go do przedłożenia wniosku, o którym mowa w art. 101l ust. 2, w wyznaczonym
terminie;
2)
jeżeli nie przedłożył wniosku zgodnie z wezwaniem - nakłada na władającego powierzchnią
ziemi lub innego sprawcę, w drodze decyzji, obowiązek przeprowadzenia remediacji na
podstawie ustalonego przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska planu remediacji.
2.
W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ustala się obowiązek zwrotu kosztów opracowania
projektu planu remediacji, ich wysokość, sposób i termin uiszczenia oraz ustala się
plan remediacji:
1)
zawierający informacje o:
a)
aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego
terenu,
b)
właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowie,
c)
nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań zanieczyszczenia gleby
i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a
ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a,
d)
ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,
e)
budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny,
o której mowa w lit. d - jeżeli zachodzi taka potrzeba;
2)
określający:
a)
teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów działek
ewidencyjnych oraz jego powierzchni,
b)
nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do jakich
doprowadzi remediacja,
c)
sposób przeprowadzenia remediacji,
d)
termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,
e)
sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji
z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
3.
Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 101l ust. 5.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się przepisów art. 362.
5.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, opracowanie projektu planu remediacji regionalny
dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje,
doświadczenie oraz warunki techniczne i organizacyjne będzie gwarantował należyte
jego opracowanie.
6.
Do należności z tytułu obowiązku zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji
stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony
środowiska.
7.
Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada
tytułu prawnego, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie
badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, a także przeprowadzenie remediacji zgodnie z
planem remediacji ustalonym w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.
Art. 101n.
1.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje oceny przeprowadzenia remediacji,
która polega na stwierdzeniu zgodności remediacji z ustalonym planem remediacji.
2.
W przypadku gdy stwierdzono niezgodność przeprowadzonej remediacji z ustalonym planem
remediacji, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Art. 101o.
1.
Jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska przeprowadza remediację, o której mowa
w art. 101i, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić jej przeprowadzenie
z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2, a także umożliwić
prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi.
2.
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w celu przeprowadzenia remediacji, określa,
w drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi, zakres udostępnienia
przez niego powierzchni ziemi oraz ustala plan remediacji:
1)
zawierający informacje o:
a)
aktualnym i, o ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego
terenu,
b)
właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w tym roślinności i zabudowie,
c)
nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z wynikami badań zanieczyszczenia gleby
i ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a
ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a,
d)
ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,
e)
budowie geologicznej i warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny,
o której mowa w lit. d - jeżeli zachodzi taka potrzeba;
2)
określający:
a)
teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i numerów działek
ewidencyjnych oraz jego powierzchni,
b)
nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w glebie i w ziemi, do jakich
doprowadzi remediacja,
c)
sposób przeprowadzenia remediacji,
d)
termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji,
e)
sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji
z jej przeprowadzenia, w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonanych
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
3.
Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 2, wszczyna się z urzędu.
4.
Przy wydawaniu decyzji, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art.
101l ust. 5.
5.
W przypadku, o którym mowa w art. 101i, opracowanie projektu planu remediacji lub
przeprowadzenie remediacji regionalny dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy,
który ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie oraz warunki techniczne i
organizacyjne będzie gwarantował odpowiednio należyte ich opracowanie lub przeprowadzenie.
Art. 101p.
1.
Dokonując oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,
o której mowa w art. 101l ust. 3 pkt 6, art. 101m ust. 2 pkt 1 lit. d oraz art. 101o
ust. 2 pkt 1 lit. d, uwzględnia się w szczególności:
1)
postać chemiczną, w jakiej występuje zanieczyszczenie i jego biodostępność;
2)
możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;
3)
potencjalne drogi narażenia, z uwzględnieniem rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń
w zależności od właściwości gleby, ukształtowania, budowy geologicznej i warunków
hydrogeologicznych, a także pokrycia terenu;
4)
środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w wyniku zanieczyszczenia;
5)
występowanie na terenie zanieczyszczonym i w jego okolicy zwłaszcza gruntów uprawnych,
ogrodów, parków, placów zabaw, terenów sportowych, budynków mieszkalnych i użytkowych,
form ochrony przyrody, zasobów wody pitnej i ujęć wody.
2.
Jeżeli ocena występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska
wykaże, że nie występuje znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,
regionalny dyrektor ochrony środowiska może zwolnić władającego powierzchnią ziemi
lub innego sprawcę, w drodze decyzji, z obowiązku przeprowadzenia remediacji albo
nie przeprowadzać remediacji, o której mowa w art. 101i.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia sposobu wykonywania oceny występowania
znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, może określić, w drodze
rozporządzenia, sposób wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia
ludzi lub stanu środowiska oraz referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania
substancji w glebie, ziemi i wodach gruntowych.
Art. 101q.
1.
Dopuszcza się następujące sposoby przeprowadzenia remediacji:
1)
usunięcie zanieczyszczenia, przynajmniej do dopuszczalnej zawartości w glebie i w
ziemi substancji powodujących ryzyko;
2)
inne, niż wskazany w pkt 1, prowadzące do usunięcia znaczącego zagrożenia dla zdrowia
ludzi i stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego
sposobu użytkowania terenu, takie jak:
a)
zmniejszenie ilości zanieczyszczeń lub
b)
ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i kontrolowanie zanieczyszczenia
poprzez okresowe prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie,
lub
c)
przeprowadzenie samooczyszczania powierzchni ziemi, ewentualne działania wspomagające
samooczyszczanie, kontrolowanie zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań
zanieczyszczenia gleby i ziemi w określonym czasie, ewentualne ograniczenie dostępu
ludzi do zanieczyszczonego terenu i ewentualna konieczność zmiany sposobu użytkowania
zanieczyszczonego terenu.
2.
Przy planowaniu lub określaniu sposobu przeprowadzenia remediacji w pierwszej kolejności
należy rozważyć usunięcie zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
3.
Odstąpienie od usunięcia zanieczyszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i przeprowadzenie
remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się, jeżeli:
1)
nie są znane technologie lub sposoby pozwalające na usunięcie zanieczyszczenia lub
2)
negatywne dla środowiska skutki działań prowadzonych w celu usunięcia zanieczyszczenia
byłyby niewspółmiernie wysokie do korzyści osiągniętych w środowisku, lub
3)
koszty oczyszczania doprowadzające do usunięcia zanieczyszczenia byłyby nieproporcjonalnie
wysokie w stosunku do korzyści osiągniętych w środowisku i zasadne jest przeprowadzenie
remediacji w sposób, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, co zostało wykazane w analizie
kosztów i korzyści przeprowadzonej dla kilku wariantów sposobu przeprowadzenia remediacji,
lub
4)
obowiązany do przeprowadzenia remediacji wykaże, że zanieczyszczenie nastąpiło przed
dniem 1 września 1980 r.
Art. 101r.
Zabrania się używania do prac ziemnych gleby lub ziemi, w tym używanych do tych prac
osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących,
jeżeli jest przekroczona w nich dopuszczalna zawartość substancji powodującej ryzyko,
określona w przepisach wydanych na podstawie art. 101a ust. 5, dla gruntów występujących
w miejscu użycia tej gleby lub ziemi.
”
;
13)
uchyla się art. 103-105;
14)
uchyla się art. 109;
15)
art. 118c otrzymuje brzmienie:
„
Art. 118c.
Wielkość emisji hałasu wyznacza się i ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu
w środowisku.
”
;
16)
w art. 135:
a)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z postępowania
w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie
drogi krajowej, o której mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych
(Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.) obszar ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy porealizacyjnej.
W decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nakłada się obowiązek sporządzenia
analizy porealizacyjnej po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i jej
przedstawienia w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania.
”
,
b)
uchyla się ust. 5a i 5b;
17)
w art. 144 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o których mowa w art. 143, a także
dotrzymanie standardów emisyjnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art.
146 ust. 3 oraz w przepisach odrębnych, nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów
jakości środowiska.
”
;
18)
art. 145 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 145.
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do:
1)
dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 146 ust. 3 pkt 3 i 4, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. a, oraz
stałych lub przejściowych odstępstw od standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. c;
2)
dotrzymywania standardów emisyjnych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 169 ust. 3 pkt 3 lit. a;
3)
zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji, polegającej w szczególności na:
a)
stosowaniu paliw, surowców lub materiałów zapewniających ograniczanie ich negatywnego
oddziaływania na środowisko,
b)
podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych
i operacjach technicznych lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję,
w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska;
4)
postępowania w sposób, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust.
3 pkt 5 lit. e, w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję;
5)
wstrzymania podawania odpadów do spalania lub współspalania lub zatrzymania instalacji
i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, w przypadkach, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. f;
6)
stosowania paliw, surowców lub materiałów, w tym substancji lub mieszanin, zgodnie
z wymaganiami lub ograniczeniami, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie
art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. g;
7)
stosowania rozwiązań technicznych, zgodnie z wymaganiami, o których mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. h;
8)
przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi
ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska:
a)
informacji o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów
emisyjnych,
b)
informacji lub danych dotyczących warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających
do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji
- w przypadkach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146 ust. 3
pkt 5 lit. i.
”
;
19)
po art. 145 dodaje się art. 145a w brzmieniu:
„
Art. 145a.
1.
Organ właściwy do wydania pozwolenia, który otrzymał informacje lub dane zgodnie z
przepisami wydanymi na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i, albo deklaracje, dokumenty
lub dane, o których mowa w art. 146a ust. 1 lub 146b ust. 1 i 3, przekazuje niezwłocznie
te informacje, dane, deklaracje lub dokumenty wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska
oraz ministrowi właściwemu do spraw środowiska.
2.
Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, który otrzymał od użytkownika urządzenia
informacje lub dane w trybie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i, przekazuje niezwłocznie
te informacje lub dane ministrowi właściwemu do spraw środowiska.
”
;
20)
art. 146 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 146.
1.
Standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza ustala się
dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub
współspalania odpadów, odpowiednio jako:
1)
stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub
2)
masa gazów lub pyłów wprowadzana w określonym czasie, lub
3)
stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa
lub powstającego produktu.
2.
Standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza mogą zostać
zróżnicowane w zależności od:
1)
rodzaju lub skali działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej,
terminu wydania pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie, terminu złożenia
wniosku o wydanie pozwolenia na budowę lub pozwolenia na użytkowanie, terminu oddania
do użytkowania lub zakończenia użytkowania, terminu dalszego łącznego czasu użytkowania
- w przypadku instalacji i źródeł spalania paliw;
2)
skali działalności lub roku produkcji - w przypadku urządzeń spalania lub współspalania
odpadów.
3.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko
niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania
odpadów, w związku z wprowadzaniem gazów lub pyłów do powietrza, oraz mając na uwadze
przepisy prawa Unii Europejskiej określające dopuszczalne wielkości emisji substancji
do powietrza ze źródeł spalania paliw, instalacji i urządzeń spalania lub współspalania
odpadów, instalacji przetwarzania azbestu lub produktów zawierających azbest, instalacji
do produkcji dwutlenku tytanu, instalacji, w których używane są rozpuszczalniki organiczne
i z urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania
gazów lub pyłów do powietrza;
2)
rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie
wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;
3)
standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji
i źródeł spalania paliw, o których mowa w pkt 1 i 2;
4)
standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla urządzeń
spalania lub współspalania odpadów;
5)
dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania
lub współspalania odpadów:
a)
warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym stopień odsiarczania,
lub
b)
sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub
c)
stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub
d)
warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji,
lub
e)
sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających
emisję, lub
f)
przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania
lub zatrzymanie instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub
g)
wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w
tym substancji lub mieszanin, o określonych właściwościach, cechach lub parametrach,
lub
h)
wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających
ograniczanie emisji, lub
i)
przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub
współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu
inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska:
-
-informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów emisyjnych,
-
-informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji, lub
j)
termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa w lit. i.
”
;
21)
po art. 146 dodaje się art. 146a-146i w brzmieniu:
„
Art. 146a.
1.
Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi
właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do dnia 1 stycznia 2014 r., pisemną deklarację,
że źródło będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2023 r., a czas użytkowania
źródła, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., nie przekroczy
17 500 godzin, jeżeli spełnia ono następujące warunki:
1)
pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie
takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródło zostało oddane do użytkowania
nie później niż w dniu 7 stycznia 2014 r.,
2)
całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z uwzględnieniem pierwszej i drugiej
zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW,
3)
źródło ani żadna z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31 grudnia 2015 r.,
nie zostały zgłoszone, do dnia 30 czerwca 2004 r., w pisemnej deklaracji złożonej
organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, które będzie użytkowane nie
dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., i którego czas użytkowania w okresie od dnia
1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin
- obowiązują - w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. lub
w okresie krótszym, jeżeli limit czasu użytkowania źródła wynoszący 17 500 godzin
zostanie wykorzystany przed dniem 31 grudnia 2023 r. - wielkości dopuszczalnej emisji
tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, wielkości dopuszczalnej
emisji pyłu i wielkości dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki lub stopnie odsiarczania,
które zostały określone w pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w dniu 31 grudnia
2015 r.
2.
Czas użytkowania 17 500 godzin, o którym mowa w ust. 1, wynosi 32 000 godzin, w przypadku
źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 1500 MW,
ustalonej z uwzględnieniem pierwszej zasady łączenia, którego użytkowanie rozpoczęto
przed dniem 31 grudnia 1986 r. i które jest opalane lokalnymi paliwami stałymi o wartości
opałowej poniżej 5800 kJ/kg, zawartości wilgoci powyżej 45% wagowo, połączonej zawartości
wilgoci i popiołu powyżej 60% wagowo i zawartości tlenku wapnia w popiele powyżej
10%.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dla źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej
mocy cieplnej większej niż 500 MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej i drugiej
zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę
wydano po dniu 1 lipca 1987 r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku
azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia
31 grudnia 2023 r. nie może być wyższa niż 200 mg/m3u.
4.
Jeżeli źródło spalania paliw, o którym mowa w ust. 1 i 2, lub część tego źródła, będą
eksploatowane po dniu 31 grudnia 2023 r. lub po dniu, w którym wykorzystany zostanie
limit czasu użytkowania odpowiednio 17 500 albo 32 000 godzin, to przy określaniu
wielkości dopuszczalnej emisji na okres po tych dniach źródło to uznaje się za źródło
oddane do użytkowania po dniu 7 stycznia 2014 r.
Art. 146b.
1.
Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi
właściwemu do wydania pozwolenia, w terminie do dnia 30 czerwca 2015 r., dokumenty
potwierdzające spełnianie przez źródło spalania paliw następujących warunków:
1)
pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek
o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródło zostało oddane
do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.,
2)
całkowita nominalna moc cieplna, ustalona z uwzględnieniem pierwszej i drugiej zasady
łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW i nie większa niż 200 MW,
3)
co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w tym źródle, stanowi ciepło
dostarczone do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary lub gorącej wody
- obowiązują - w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do czasu spełniania warunków,
o których mowa w pkt 2 i 3, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r. - wielkości
dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu,
wielkości dopuszczalnej emisji pyłu i wielkości dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki
lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w pozwoleniu zintegrowanym jako
obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.
2.
Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 1, zawierają informacje
lub dane dotyczące w szczególności:
1)
całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw;
2)
obowiązujących standardów emisyjnych lub stopni odsiarczania;
3)
określonych w pozwoleniu zintegrowanym wielkości dopuszczalnych emisji tlenku azotu
i dwutlenku azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, pyłu i dwutlenku siarki lub stopni
odsiarczania;
4)
rodzaju stosowanego paliwa;
5)
udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary lub
gorącej wody w produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w źródle spalania paliw, wyrażonego
w procentach.
3.
Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1, przekazuje organowi właściwemu do wydania
pozwolenia, w terminie do końca lutego każdego roku, dane dotyczące udziału ciepła
dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w postaci pary lub gorącej wody w
produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w źródle spalania paliw, wyrażonego w procentach.
Art. 146c.
1.
Dla źródła spalania paliw, w przypadku którego prowadzący instalację wystąpił w 2012 r.
do ministra właściwego do spraw środowiska, z wnioskiem o objęcie Przejściowym Planem
Krajowym, które zostało uwzględnione w wykazie, o którym mowa w przepisach wydanych
na podstawie art. 146h, i które spełnia następujące warunki:
1)
pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub wniosek
o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i źródło zostało oddane
do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.,
2)
całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z uwzględnieniem pierwszej i drugiej
zasady łączenia, jest nie mniejsza niż 50 MW,
3)
źródło ani żadna z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31 grudnia 2015 r.,
nie zostały zgłoszone, do dnia 30 czerwca 2004 r., w pisemnej deklaracji złożonej
organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, które będzie użytkowane nie
dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r., i którego czas użytkowania w okresie od dnia
1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. nie przekroczy 20 000 godzin,
4)
nie będą w nim współspalane odpady po dniu 31 grudnia 2015 r.,
5)
źródło nie jest opalane gazami o niskiej wartości opałowej pozyskiwanymi z pozostałości
po procesach zgazowania lub rafinacji albo z pozostałości po destylacji i konwersji
w procesie rafinacji ropy naftowej - jeżeli jest eksploatowane w rafinerii ropy naftowej
- obowiązują - w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia spełniania warunków, o
których mowa w pkt 2-5, jednak nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2020 r. - w odniesieniu
do substancji, ze względu na które źródło zostało objęte Przejściowym Planem Krajowym,
wielkości dopuszczalnej emisji lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w
pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w dniu 31 grudnia 2015 r.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dla źródła spalania paliw o całkowitej nominalnej
mocy cieplnej większej niż 500 MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej i drugiej
zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego pierwsze pozwolenie na budowę
wydano po dniu 1 lipca 1987 r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i dwutlenku
azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu, w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia
30 czerwca 2020 r., nie może być wyższa niż 200 mg/m3u.
Art. 146d.
Do źródeł spalania paliw określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 146h
nie stosuje się przepisów art. 146a i art. 146b.
Art. 146e.
Prowadzący instalację może cofnąć wniosek, o którym mowa w art. 146c ust. 1; o cofnięciu
wniosku prowadzący instalację informuje ministra właściwego do spraw środowiska oraz
organ właściwy do wydania pozwolenia.
Art. 146f.
1.
Projekt Przejściowego Planu Krajowego jest opracowywany przez ministra właściwego
do spraw środowiska, przyjmowany w drodze uchwały Rady Ministrów i przedkładany do
zaakceptowania przez Komisję Europejską.
2.
Po zaakceptowaniu projektu Przejściowego Planu Krajowego przez Komisję Europejską,
Rada Ministrów przyjmuje w drodze uchwały Przejściowy Plan Krajowy.
3.
Przejściowy Plan Krajowy obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca
2020 r.
4.
Przejściowy Plan Krajowy zawiera:
1)
wykaz źródeł spalania paliw wraz z danymi dotyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;
2)
maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw - roczne dla lat 2016-2019
i na pierwsze półrocze 2020 r.;
3)
łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw - roczne
dla lat 2016-2019 i na pierwsze półrocze 2020 r.;
4)
działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w celu nieprzekraczania maksymalnych
emisji substancji, o których mowa w pkt 2;
5)
sposób monitorowania realizacji Przejściowego Planu Krajowego i sprawozdawania do
Komisji Europejskiej.
Art. 146g.
Prowadzący instalację spalania paliw, której częścią jest źródło spalania paliw, uwzględnione
w wykazie, o którym mowa w art. 146h pkt 1, jest obowiązany do:
1)
dotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o których mowa w przepisach wydanych
na podstawie art. 146h pkt 2, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 4;
2)
realizacji działań w celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o których
mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 5;
3)
przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i ministrowi właściwemu do
spraw środowiska:
a)
w terminie do końca miesiąca po upływie każdego kwartału - aktualizowanej co kwartał
informacji o wielkości emisji substancji, dla których dla danego źródła spalania paliw
są określone maksymalne emisje substancji, o których mowa w przepisach wydanych na
podstawie art. 146h pkt 2,
b)
w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku - informacji o realizacji działań,
o których mowa w pkt 2,
c)
informacji o każdej planowanej zmianie dotyczącej źródła spalania paliw, o którym
mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h, która może mieć wpływ na zmianę
wielkości emisji substancji z tego źródła, w szczególności o planowanym wyłączeniu
źródła spalania paliw z eksploatacji oraz o rozpoczęciu współspalania odpadów w źródle
spalania paliw;
4)
przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 146i.
Art. 146h.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, mając na uwadze art. 146f ust. 2, przepisy prawa Unii Europejskiej w sprawie
emisji przemysłowych oraz cofnięte wnioski prowadzących instalacje, o których mowa
w art. 146e, określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wykaz źródeł spalania paliw wraz z danymi dotyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;
2)
maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw na okres, o którym mowa w art.
146f ust. 3 - roczne dla lat 2016-2019 i na pierwsze półrocze 2020 r.;
3)
łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw na okres,
o którym mowa w art. 146f ust. 3 - roczne dla lat 2016-2019 i na pierwsze półrocze
2020 r.;
4)
warunki uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji, o których mowa w pkt
2;
5)
działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w celu nieprzekraczania maksymalnych
emisji substancji, o których mowa w pkt 2.
Art. 146i.
Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, mając na uwadze art. 146f ust. 2 oraz przepisy prawa Unii Europejskiej
w sprawie emisji przemysłowych, może określić, w drodze rozporządzenia, inne wymagania
istotne dla realizacji Przejściowego Planu Krajowego.
”
;
22)
w art. 147a:
a)
w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:
„
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie
pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobieranie
próbek przez:
”
,
b)
ust. 1a otrzymuje brzmienie:
„
1a.
Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania
jakością, mogą wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania
ze środowiska, do których wykonania są obowiązani, w tym pobieranie próbek, we własnym
laboratorium, pod warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem zarządzania
jakością lub jest zapewniony automatyczny pobór prób przy użyciu próbobierni objętej
nadzorem metrologicznym.
”
;
23)
w art. 148 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania
w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1
i 2, oraz pomiarów ilości pobieranej wody, o których mowa w art. 147 ust. 1, mając
na uwadze potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji z niektórych
instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów
i kontroli ilości pobieranej wody.
2.
W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zostaną ustalone:
1)
przypadki, w których są wymagane ciągłe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania
paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów;
2)
przypadki, w których są wymagane okresowe pomiary emisji z instalacji, źródła spalania
paliw albo z urządzenia spalania lub współspalania odpadów, oraz częstotliwości prowadzenia
tych pomiarów;
3)
zakres wykonywania niektórych pomiarów;
4)
referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;
5)
sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.
”
;
24)
w art. 150 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację
lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości
emisji wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, jeżeli
z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych;
do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust.
6.
”
;
25)
w art. 152 ust. 6-7a otrzymują brzmienie:
„
6.
Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany:
1)
przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:
a)
rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji,
b)
zakończeniu eksploatacji instalacji,
c)
zmianie w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2;
2)
dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w instalacji ma
charakter istotnej zmiany.
7.
Informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 1, należy przedłożyć w terminie 14 dni odpowiednio
od dnia:
1)
rezygnacji z rozpoczęcia eksploatacji instalacji;
2)
zakończenia eksploatacji instalacji;
3)
zmiany w zakresie danych lub informacji, o których mowa w ust. 2.
7a.
Informacje zawarte w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1 i w ust. 6 pkt 2, oraz informacje,
o których mowa w ust. 6 pkt 1, prowadzący instalację, objętą obowiązkiem zgłoszenia
z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych, przedkłada także państwowemu wojewódzkiemu
inspektorowi sanitarnemu.
”
;
26)
w art. 153 w ust. 2 uchyla się pkt 3;
27)
w tytule III w dziale II w rozdziale 1 po art. 157 dodaje się art. 157a w brzmieniu:
„
Art. 157a.
1.
Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1)
cieple użytkowym - rozumie się przez to ilość ciepła wytwarzanego w źródle spalania
paliw obejmującą ciepło zużywane w zakładzie, w którym jest zlokalizowane źródło spalania
paliw, na cele grzewcze lub przemysłowe niezwiązane z produkcją energii elektrycznej
i ciepła oraz ciepło przeznaczone dla odbiorców zewnętrznych na cele grzewcze lub
przemysłowe;
2)
cieple dostarczanym do publicznej sieci ciepłowniczej - rozumie się przez to tę część
ciepła użytkowego, która jest przekazywana poza teren zakładu, w którym jest zlokalizowane
źródło spalania paliw, z wyjątkiem ciepła, które jest dostarczane do innych zakładów
mających bezpośrednie połączenie ze źródłem spalania paliw;
3)
czasie użytkowania źródła spalania paliw - rozumie się przez to wyrażony w godzinach
czas, w którym pracuje źródło spalania paliw lub część źródła spalania paliw, odprowadzając
substancje do powietrza, z wyłączeniem okresów rozruchu i wyłączania, które są ustalane
z uwzględnieniem specyficznych procesów oraz parametrów operacyjnych pozwalających
na określenie momentu zakończenia rozruchu i rozpoczęcia wyłączania źródła spalania
paliw oraz decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r. dotyczącej określenia okresów rozruchu
i wyłączania do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie
emisji przemysłowych
(Dz. Urz. UE L 123 z 09.05.2012, str. 44);
4)
lokalnych paliwach stałych - rozumie się przez to naturalnie występujące paliwa stałe
wydobywane lokalnie i spalane w źródle spalania paliw specjalnie zaprojektowanym dla
tego rodzaju paliw;
5)
nominalnej mocy cieplnej - rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w paliwie
do źródła spalania paliw w jednostce czasu przy jego nominalnym obciążeniu;
6)
stopniu odsiarczania - rozumie się przez to wyrażony w procentach stosunek różnicy
między masą siarki zawartej w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w określonym
czasie a masą siarki zawartej w gazach odlotowych odprowadzonych do powietrza w tym
czasie do masy siarki zawartej w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w tym
czasie;
7)
źródle spalania paliw - rozumie się przez to część instalacji spalania paliw będącą
stacjonarnym urządzeniem technicznym, w którym następuje utlenianie paliw w celu wytworzenia
energii.
2.
Źródłem spalania paliw jest także zespół dwóch lub większej liczby źródeł spalania
paliw, o których mowa w ust. 1 pkt 7, w przypadkach gdy:
1)
gazy odlotowe z tych źródeł spalania paliw są odprowadzane do powietrza przez wspólny
komin i całkowita nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 50 MW; w takim przypadku
zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno źródło spalania paliw złożone z dwóch
lub większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych
mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest
nie mniejsza niż 15 MW (pierwsza zasada łączenia);
2)
dwa lub więcej źródeł spalania paliw, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano
po dniu 30 czerwca 1987 r., lub dla których wniosek o wydanie takiego pozwolenia został
złożony po tym dniu, i dla których całkowita nominalna moc cieplna jest nie mniejsza
niż 50 MW, zostały zainstalowane w taki sposób, że uwzględniając parametry techniczne
i czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w ocenie organu właściwego
do wydania pozwolenia, odprowadzane przez wspólny komin; w takim przypadku zespół
źródeł spalania paliw uważa się za jedno źródło spalania paliw złożone z dwóch lub
większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych
mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest
nie mniejsza niż 15 MW (druga zasada łączenia).
”
;
28)
po art. 168 dodaje się art. 168a w brzmieniu:
„
Art. 168a.
1.
Kontrolę spełniania przez zawierające lotne związki organiczne - farby i lakiery przeznaczone
do malowania budynków i ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych
z budynkami i tymi elementami konstrukcji oraz mieszaniny do odnawiania pojazdów,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3, wymagań określonych
w tych przepisach, prowadzą:
1)
właściwe organy Inspekcji Ochrony Środowiska - u producentów i użytkowników tych produktów;
2)
właściwe organy Inspekcji Handlowej - u importerów oraz sprzedawców hurtowych i detalicznych
tych produktów;
3)
właściwe organy nadzoru budowlanego - w zakresie produktów, które są wyrobami budowlanymi.
2.
Kontrola jest realizowana w ramach Programu Kontroli.
3.
Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują informacje i dane o wynikach kontroli
odpowiednio do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji
i Konsumentów i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, niezwłocznie po zakończeniu
kontroli.
4.
Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazują informacje i dane otrzymane od organów,
o których mowa w ust. 1, do ministra właściwego do spraw środowiska, w terminie do
końca marca roku następującego po roku, którego te informacje i dane dotyczą.
”
;
29)
w art. 169:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, mając na uwadze osiągnięcie celów, o których mowa w art. 166, określi,
w drodze rozporządzenia:
1)
oznaczenie numeryczne lub cechy produktów pozwalające na identyfikację produktu lub
grupy produktów lub ich nazwy;
2)
szczegółowe wymagania dla poszczególnych produktów lub grup produktów;
3)
dla zawierających lotne związki organiczne - niektórych farb i lakierów przeznaczonych
do malowania budynków i ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych
z budynkami i tymi elementami konstrukcji oraz mieszanin do odnawiania pojazdów:
a)
dopuszczalne wartości maksymalnej zawartości lotnych związków organicznych w tych
produktach, które warunkują dopuszczenie wprowadzania ich do obrotu,
b)
zakres informacji zamieszczanych na etykietach tych produktów,
c)
metody badań, zgodnie z którymi należy określać maksymalną zawartość lotnych związków
organicznych w produktach,
d)
Program Kontroli, o którym mowa w art. 168a ust. 2 zawierający:
-
-sposób i częstotliwość sprawdzania przestrzegania wymagań, o których mowa w lit. a i b,
-
-kryteria wyboru podmiotów objętych kontrolą w danym roku,
-
-sposób przekazywania informacji i danych o wynikach kontroli, o której mowa w art. 168a ust. 3, oraz informacji i danych, o których mowa w art. 168a ust. 4.
”
,
b)
uchyla się ust. 2,
c)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
Przepisu ust. 3 pkt 3 lit. a nie stosuje się do urządzeń spalania lub współspalania
odpadów, dla których standardy emisyjne są określone w przepisach wydanych na podstawie
art. 146 ust. 3.
”
;
30)
w art. 175 ust. 5a otrzymuje brzmienie:
„
5a.
Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 147a.
”
;
31)
w art. 178 ust. 1a otrzymuje brzmienie:
„
1a.
Do pomiarów, o których mowa w ust. 1-3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 147a.
”
;
32)
w art. 181 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się
odpowiednio przepisy art. 187, art. 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 189, art. 193
ust. 2 i art. 198.
”
;
33)
w art. 183 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Ostateczne decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, organ ochrony środowiska przekazuje
niezwłocznie wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
”
;
34)
w tytule III w dziale IV w rozdziale 1 po art. 183a dodaje się art. 183b w brzmieniu:
„
Art. 183b.
1.
Na wniosek prowadzących oznaczone części instalacji, oznaczone części instalacji można
objąć jednym pozwoleniem.
2.
Prowadzący oznaczone części instalacji, o których mowa w ust. 1, występują ze wspólnym
wnioskiem o udzielenie pozwolenia, wskazując jeden z tych podmiotów jako głównego
prowadzącego lub określając szczegółowo zakres odpowiedzialności poszczególnych podmiotów
za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska.
”
;
35)
w art. 184:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 183b, art. 189, art. 191a i art. 217,
na wniosek prowadzącego instalację.
”
,
b)
w ust. 2:
-
-po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu:„
1a)
oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w przypadku określonym w art. 183b;”, -
-po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu:„
10a)
warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji;”,
c)
w ust. 4 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu:
„
4)
kopię wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w
art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko, wraz z kopią załączników, o ile taka decyzja była wymagana, albo kopię takiej decyzji,
jeżeli została wydana, w przypadku, o którym mowa w ust. 3.
”
;
36)
w art. 185 ust. 2a otrzymuje brzmienie:
„
2a.
W postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji,
o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2
lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa
oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego
dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko.
”
;
37)
w art. 187:
a)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu:
„
1a.
Ustanawiając zabezpieczenie roszczeń, organ ochrony środowiska, o którym mowa w art.
376 pkt 2 i 2b, właściwy do wydania pozwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt
1-4, uzgadnia wysokość tego zabezpieczenia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.
1b.
Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1a, następuje w formie postanowienia, na które służy
zażalenie.
”
,
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„
6.
Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia
i rozmiary potencjalnych szkód w środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia
pokrycia kosztów działań naprawczych w przypadku wystąpienia szkody w środowisku,
może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby określania wysokości zabezpieczenia
roszczeń, w zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska
działalności, wielkości produkcji i parametrów technicznych instalacji.
”
;
38)
w art. 188:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat, z wyjątkiem pozwolenia
zintegrowanego, które jest wydawane na czas nieoznaczony. Na wniosek prowadzącego
instalację pozwolenie zintegrowane może być wydane na czas oznaczony.
”
,
b)
w ust. 2:
-
-pkt 3 otrzymuje brzmienie:„
3)
maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków eksploatacyjnych odbiegających od normalnych, w szczególności w przypadku rozruchu i wyłączania instalacji, a także warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i moment rozpoczęcia wyłączania instalacji oraz warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w takich przypadkach;”, -
-po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu:„
6a)
oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności poszczególnych prowadzących oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z przepisami ochrony środowiska, w przypadku, o którym mowa w art. 183b;”;
39)
art. 189 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 189.
1.
Podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje
prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej
części.
2.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem o zmianę pozwoleń
w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację.
”
;
40)
uchyla się art. 190 i art. 191;
41)
w art. 193:
a)
w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub z innych
powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe;
”
,
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia,
jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-8.
”
,
c)
uchyla się ust. 4,
d)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„
5.
Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło przejęcie praw i obowiązków, o którym mowa
w art. 189, albo przejęcie na podstawie innych przepisów, praw i obowiązków wynikających
z decyzji, w tym w szczególności przepisów tytułu IV ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych
(Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 oraz z 2014 r. poz. 265), w przypadku łączenia, podziału lub przekształcania spółek handlowych, albo przepisów
ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji
(Dz. U. z 2013 r. poz. 216, z późn. zm.).
”
;
42)
w art. 195 w ust. 1:
a)
pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję
lub korzystanie ze środowiska na warunkach określonych w pozwoleniu;
”
,
b)
w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu:
„
5)
prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 215 ust. 4 pkt
2 lub art. 216 ust. 3.
”
;
43)
art. 199 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 199.
Postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna
się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację.
”
;
44)
w art. 201 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze
względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne
zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości,
z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju
lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.
”
;
45)
w art. 202:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„
1.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji
na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz
pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód, bez zalecania jakiejkolwiek techniki czy technologii.
2.
Do instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się przepisów
art. 224 ust. 3 i 4; dla tych instalacji ustala się w szczególności dopuszczalną wielkość
emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza:
1)
wymienionych w konkluzjach BAT, a jeżeli nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym
Unii Europejskiej - w dokumentach referencyjnych BAT;
2)
objętych standardami emisyjnymi.
”
,
b)
w ust. 2a:
-
-pkt 1 otrzymuje brzmienie:„
1)
w sposób niezorganizowany lub za pośrednictwem wentylacji grawitacyjnej z instalacji, dla których poziom tej emisji nie został określony w przepisach w sprawie standardów emisyjnych w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, oraz jeżeli nie został on określony w konkluzjach BAT;”, -
-w pkt 2 średnik zastępuje się kropką i uchyla się pkt 3,
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i sposoby postępowania
z odpadami na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane byłoby uzyskanie pozwolenia na
wytwarzanie odpadów.
”
;
46)
art. 204 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 204.
1.
Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego spełniają wymagania ochrony środowiska
wynikające z najlepszych dostępnych technik, a w szczególności nie mogą powodować
przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych.
2.
W szczególnych przypadkach organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może
w pozwoleniu zintegrowanym zezwolić na odstępstwo od granicznych wielkości emisyjnych,
jeżeli w jego ocenie ich osiągnięcie prowadziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów
w stosunku do korzyści dla środowiska oraz pod warunkiem że nie zostaną przekroczone
standardy emisyjne, o ile mają one zastosowanie.
3.
Przy dokonywaniu oceny, o której mowa w ust. 2, organ właściwy bierze pod uwagę położenie
geograficzne, lokalne warunki środowiskowe, charakterystykę techniczną instalacji
lub inne czynniki mające wpływ na funkcjonowanie instalacji i środowisko jako całość.
4.
Jeżeli konkluzje BAT nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
dopuszczalną wielkość emisji z instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę przestrzegania
standardów emisyjnych i standardów jakości środowiska.
”
;
47)
art. 206 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 206.
Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych
technikach, konkluzjach BAT i dokumentach referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je
na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów
korzystających ze środowiska.
”
;
48)
w art. 207:
a)
w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie:
„
6)
dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o ile zostały opublikowane w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej.
”
,
b)
uchyla się ust. 2 i 3;
49)
art. 208 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 208.
1.
Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego spełnia wymagania określone dla wniosków
o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz, jeżeli wody powierzchniowe
lub podziemne są pobierane wyłącznie na potrzeby instalacji - wniosku o wydanie pozwolenia
wodnoprawnego na pobór wód.
2.
Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera także:
1)
informacje dotyczące instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego o:
a)
oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,
b)
istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,
c)
prognozowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowanego
poza zakładem na terenach sąsiednich oraz o akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów,
o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, a także o rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu
dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami,
d)
prognozowanej ilości, stanie i składzie ścieków przemysłowych, o ile ścieki nie będą
wprowadzane do wód lub do ziemi,
e)
prognozowanej ilości wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa
w art. 202 ust. 6,
f)
proponowanych sposobach zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii, jeżeli
nie dotyczy zakładów, o których mowa w art. 248 ust. 1,
g)
spełnianiu wymagań, o których mowa w art. 207 ust. 1 i 1a;
2)
uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadku, o którym mowa w art. 204
ust. 2;
3)
opis wariantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o ile takie warianty
istnieją;
4)
w przypadku gdy eksploatacja instalacji obejmuje wykorzystywanie, produkcję lub uwalnianie
substancji powodującej ryzyko oraz występuje możliwość zanieczyszczenia gleby, ziemi
lub wód gruntowych na terenie zakładu:
a)
raport początkowy o stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych tymi substancjami,
zwany dalej „raportem początkowym”,
b)
opis stosowanych sposobów zapobiegania emisjom do gleby, ziemi i wód gruntowych,
c)
propozycje dotyczące sposobu prowadzenia systematycznej oceny ryzyka zanieczyszczenia
gleby, ziemi i wód gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować
się na terenie zakładu, w związku z eksploatacją instalacji albo sposobu i częstotliwości
wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami oraz pomiarów zawartości
tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek.
3.
W informacji, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. c, prognozowane poziomy hałasu poza
zakładem mają być wyrażone wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.
4.
Raport początkowy zawiera:
1)
informacje na temat działalności prowadzonej na terenie zakładu;
2)
informacje na temat działalności prowadzonych na terenie zakładu w przeszłości, o
ile takie informacje są dostępne;
3)
nazwy substancji powodujących ryzyko, wykorzystywanych, produkowanych lub uwalnianych
przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;
4)
informacje na temat stanu zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie
zakładu substancjami powodującymi ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi
przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu,
w tym wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami oraz pomiarów
zawartości tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, wykonanych
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
5.
Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego składa się w postaci papierowej w dwóch
egzemplarzach.
6.
Do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego dołącza się:
1)
dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;
2)
zapis wniosku w postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;
3)
kopię programu zapobiegania awariom, o którym mowa w art. 251, lub kopię raportu o
bezpieczeństwie, o którym mowa w art. 253, jeżeli były opracowane.
7.
W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, jeżeli prowadzący instalację ubiega
się o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego pomimo niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów
hałasu poza terenem zakładu, wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera dodatkowo
informacje, że konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania i określenie
granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych
dotyczących budynków oraz sposobów korzystania z terenów; w tym przypadku nie jest
wymagane sporządzenie przeglądu ekologicznego.
8.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 7, dołącza się także poświadczoną przez właściwy
organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym
jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.
”
;
50)
w art. 209 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„
1.
Organ właściwy do wydania pozwolenia przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska
albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, zapis wniosku w postaci elektronicznej,
za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania.
”
;
51)
w art. 210 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„
3.
Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 12 000 zł.
”
;
52)
art. 211 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 211.
1.
Pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla pozwoleń, o których mowa w
art. 181 ust. 1 pkt 2-4, oraz pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.
2.
Prowadzący instalację wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego informuje niezwłocznie
organ właściwy do wydania pozwolenia oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska
o naruszeniu warunków tego pozwolenia.
3.
Wielkości dopuszczalnej emisji określone w pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji
wymagającej pozwolenia zintegrowanego określa się dla takich samych lub krótszych
okresów i tych samych warunków odniesienia, co graniczne wielkości emisyjne, jeżeli
zostały one ustalone.
4.
Jeżeli konkluzje BAT nie określają granicznych wielkości emisyjnych, określone w pozwoleniu
zintegrowanym warunki odpowiadają poziomowi ochrony środowiska określonemu w konkluzjach
BAT.
5.
W pozwoleniu zintegrowanym określa się - dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia
zintegrowanego - zakres i sposób monitorowania wielkości emisji zgodny z wymaganiami
dotyczącymi monitorowania określonymi w konkluzjach BAT, jeżeli zostały one określone.
W przypadku braku konkluzji BAT - można uwzględnić dokumenty referencyjne BAT, w zakresie,
w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147, oraz wymagania określone
w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1.
6.
Pozwolenie zintegrowane określa także, w odniesieniu do instalacji wymagającej pozwolenia
zintegrowanego:
1)
rodzaj prowadzonej działalności;
2)
sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;
3)
wymagania zapewniające ochronę gleby, ziemi i wód gruntowych, w tym środki mające
na celu zapobieganie emisjom do gleby, ziemi i wód gruntowych oraz sposób ich systematycznego
nadzorowania, o ile są konieczne;
4)
w przypadku instalacji, które wymagają raportu początkowego - sposób prowadzenia systematycznej
oceny ryzyka zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych substancjami powodującymi
ryzyko, które mogą znajdować się na terenie zakładu w związku z eksploatacją instalacji,
albo sposób i częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi
substancjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania
próbek;
5)
sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko;
6)
wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi
wskaźnikami hałasu LAeq D i LAeq N, w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, oraz
rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z przewidywanymi wariantami;
7)
ilość, stan i skład ścieków przemysłowych, o ile ścieki nie będą wprowadzane do wód
lub do ziemi;
8)
ilość wykorzystywanej wody, o ile nie zachodzą warunki, o których mowa w art. 202
ust. 6;
9)
sposoby zapobiegania występowaniu i ograniczania skutków awarii oraz wymóg informowania
o wystąpieniu awarii, jeżeli nie dotyczy to zakładów, o których mowa w art. 248 ust.
1;
10)
sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposoby
usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji,
gdy są one przewidywane;
11)
sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii;
12)
zakres, sposób i termin przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska corocznej informacji pozwalającej na
przeprowadzenie oceny zgodności z warunkami określonymi w pozwoleniu, w zakresie nieobjętym
przepisami art. 149.
7.
W pozwoleniu zintegrowanym obejmującym źródło spalania paliw, o którym mowa w przepisach
wydanych na podstawie art. 146h, określa się, dla tego źródła, maksymalne emisje substancji
na okres, o którym mowa w art. 146f ust. 3, wraz z warunkami uznawania ich za dotrzymane,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 4.
8.
W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania związane z eksploatacją
instalacji, jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska
jako całości.
9.
W przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 6, w pozwoleniu zintegrowanym stwierdza
się konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
10.
Pozwolenie zintegrowane, o którym mowa w ust. 9, wywołuje skutki prawne od dnia wejścia
w życie uchwały rady powiatu albo uchwały sejmiku województwa o utworzeniu obszaru
ograniczonego użytkowania.
11.
Uzasadnienie pozwolenia zintegrowanego zawiera ocenę, o której mowa w art. 204 ust.
2.
12.
Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska
albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, elektroniczną kopię pozwolenia zintegrowanego
oraz decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
w terminie 14 dni od dnia ich wydania.
”
;
53)
po art. 211 dodaje się art. 211a w brzmieniu:
„
Art. 211a.
1.
W celu prowadzenia badań nad nową techniką, organ właściwy do wydania pozwolenia może,
na wniosek prowadzącego instalację, zmienić pozwolenie zintegrowane, określając wariant
funkcjonowania instalacji zawierający dopuszczalne wielkości emisji przekraczające
graniczne wielkości emisyjne oraz zezwalając na odstąpienie od wymagań ochrony środowiska
wynikających z najlepszych dostępnych technik, na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy.
2.
Przez nową technikę, o której mowa w ust. 1, rozumie się nową technikę w działalności
przemysłowej, której zastosowanie mogłoby zapewnić wyższy lub co najmniej ten sam
poziom ochrony środowiska i większą oszczędność kosztów niż obecnie istniejące najlepsze
dostępne techniki, o ile będzie ona mogła mieć zastosowanie na skalę przemysłową.
3.
Prowadzący instalację przedkłada organowi właściwemu do wydania pozwolenia sprawozdanie
zawierające informacje dotyczące efektów prowadzonych badań nad nową techniką, w terminie
30 dni po upływie czasu, o którym mowa w ust. 1.
4.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 210.
”
;
54)
art. 214-217 otrzymują brzmienie:
„
Art. 214.
1.
Przed dokonaniem zmiany w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegającej
na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowie, która może mieć wpływ
na środowisko, prowadzący instalację jest obowiązany poinformować o planowanych zmianach
organ właściwy do wydania pozwolenia lub złożyć wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego.
2.
Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, stwierdzi, że planowana zmiana w instalacji
wymaga zmiany niektórych warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego, informuje, w
terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji, prowadzącego instalację o konieczności
złożenia wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego. W takim przypadku organ stwierdza,
czy planowana zmiana ma charakter istotnej zmiany.
3.
Zmianę w instalacji uważa się za istotną w szczególności, gdy zwiększana skala działalności
wynikająca z tej zmiany, sama w sobie, kwalifikowałaby ją jako instalację, o której
mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 201 ust. 2.
4.
Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego zawiera dane, o których mowa w art. 184
i art. 208, mające związek z planowanymi zmianami.
5.
Decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego określa wymagania, o których mowa w art.
188 i art. 211, mające związek z planowanymi zmianami.
Art. 215.
1.
Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy warunków pozwolenia zintegrowanego
niezwłocznie po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT odnoszących
się do głównej działalności danej instalacji, lecz nie później niż w terminie 6 miesięcy
od dnia publikacji.
2.
Organ właściwy do wydania pozwolenia informuje prowadzącego instalację o rozpoczęciu
analizy, a w trakcie jej przeprowadzania:
1)
bierze pod uwagę wszystkie konkluzje BAT, które dla danego rodzaju instalacji zostały
opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej od czasu wydania pozwolenia lub
ostatniej analizy wydanego pozwolenia;
2)
może zażądać od prowadzącego instalację przedłożenia informacji, w szczególności wyników
monitorowania procesów technologicznych, niezbędnych do przeprowadzenia analizy i
umożliwiających porównanie ich z najlepszymi dostępnymi technikami opisanymi w odpowiednich
konkluzjach BAT oraz określonymi w nich wielkościami emisji;
3)
dokonuje oceny zasadności udzielenia odstępstwa, o którym mowa w art. 204 ust. 2.
3.
Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie wyniki analizy prowadzącemu
instalację oraz, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ministrowi właściwemu
do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1.
4.
W przypadku gdy analiza dokonana na podstawie ust. 1 wykazała konieczność zmiany pozwolenia
zintegrowanego, organ właściwy do wydania pozwolenia niezwłocznie:
1)
przekazuje prowadzącemu instalację informację o konieczności dostosowania instalacji,
w terminie nie dłuższym niż 4 lata od dnia publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
konkluzji BAT, do wymagań określonych w konkluzjach BAT;
2)
wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem o zmianę pozwolenia w terminie
roku od dnia doręczenia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze
zmianami wynikającymi z dokonanej analizy.
5.
W decyzji o zmianie pozwolenia wydanej na wniosek, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, organ
właściwy do wydania pozwolenia określa termin, nie dłuższy niż 4 lata od dnia publikacji
w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT, dostosowania instalacji do
nowych wymagań określonych w tej decyzji.
6.
Udzielając odstępstwa, o którym mowa w art. 204 ust. 2, organ właściwy do wydania
pozwolenia może określić późniejszy termin dostosowania instalacji do nowych wymagań.
7.
W decyzji o ograniczeniu wydanej na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 5 stosuje się odpowiednio
przepis ust. 5.
8.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, nie stosuje się przepisów art. 210.
Art. 216.
1.
Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy pozwolenia zintegrowanego także:
1)
co najmniej raz na 5 lat lub
2)
jeżeli oddziaływanie instalacji na środowisko zmieniło się w stopniu wskazującym na
konieczność zmiany pozwolenia w części dotyczącej określonych w nim warunków lub wielkości
emisji z danej instalacji, lub
3)
jeżeli nastąpiła zmiana w najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne
zmniejszenie wielkości emisji bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z
potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska.
2.
Do analizy stosuje się odpowiednio przepisy art. 215 ust. 2 i 3.
3.
W przypadku gdy analiza wykazała konieczność zmiany pozwolenia zintegrowanego, organ
właściwy do wydania pozwolenia wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z wnioskiem
o zmianę pozwolenia w terminie 6 miesięcy od dnia wezwania, określając zakres tego
wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z dokonanej analizy.
4.
Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów art. 210.
Art. 217.
1.
Organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może, na wniosek prowadzącego
instalację lub z urzędu za jego zgodą, wydać nowe pozwolenie zintegrowane w celu ujednolicenia
tekstu obowiązującego pozwolenia, z uwzględnieniem wszystkich zmian wprowadzonych
do tego pozwolenia od dnia jego wydania.
2.
W pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia:
1)
ujednolica tekst pozwolenia;
2)
stwierdza wygaśnięcie dotychczasowego pozwolenia.
3.
Do pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 208, art. 210
i art. 218.
”
;
55)
po art. 217 dodaje się art. 217a-217d w brzmieniu:
„
Art. 217a.
1.
Ustalając w pozwoleniu zintegrowanym sposób i częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia
gleby i ziemi substancjami powodującymi ryzyko oraz wykonywania pomiarów zawartości
tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, o których mowa w art.
211 ust. 6 pkt 4, uwzględnia się, że:
1)
badania zanieczyszczenia gleby i ziemi wykonuje się co najmniej raz na 10 lat,
2)
pomiary zawartości substancji w wodach gruntowych, w tym pobieranie próbek, wykonuje
się co najmniej raz na 5 lat
- o ile takie badania lub pomiary nie opierają się na systematycznej ocenie ryzyka,
o której mowa w art. 211 ust. 6 pkt 4.
2.
Badania lub pomiary, o których mowa w ust. 1, wykonuje się:
1)
przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a;
2)
w sposób umożliwiający ich ilościowe porównanie z wynikami badań i pomiarów zawartymi
w raporcie początkowym, jeżeli taki raport dla danej instalacji jest wymagany.
3.
Prowadzący instalację przekazuje wyniki badań lub pomiarów organowi właściwemu do
wydania pozwolenia w terminie miesiąca od dnia ich wykonania.
Art. 217b.
1.
Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji, dla której wymagany był
raport początkowy, prowadzący instalację sporządza i przedkłada organowi właściwemu
do wydania pozwolenia raport końcowy o stanie końcowym zanieczyszczenia gleby, ziemi
i wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powodującymi ryzyko, zwany dalej
„raportem końcowym”.
2.
Jeżeli prowadzący instalację nie przedłożył raportu końcowego, to w przypadkach, o
których mowa w art. 193 ust. 1 pkt 2, 5, 7 i 8, organ właściwy do wydania decyzji
stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego nakłada na dotychczasowego prowadzącego
instalację, dla której wymagany był raport początkowy, obowiązek sporządzenia i przedłożenia
raportu końcowego, określając termin wykonania tego obowiązku nie dłuższy niż 12 miesięcy
od dnia stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia.
3.
Raport końcowy zawiera:
1)
informacje na temat planowanego sposobu użytkowania terenu, o ile takie informacje
są dostępne;
2)
nazwy substancji powodujących ryzyko, które były wykorzystywane, produkowane lub uwalniane
przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;
3)
informacje na temat zanieczyszczenia gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu
substancjami powodującymi ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi przez
wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu, w tym
wyniki badań zanieczyszczenia gleby i ziemi tymi substancjami, oraz pomiarów zawartości
tych substancji w wodach gruntowych, w tym pobierania próbek, wykonanych przez laboratorium,
o którym mowa w art. 147a ust. 1 pkt 1 lub ust. 1a.
4.
Raport końcowy sporządza się w sposób umożliwiający ilościowe porównanie zawartych
w nim wyników badań i pomiarów z wynikami badań i pomiarów zawartymi w raporcie początkowym.
Art. 217c.
1.
Sporządzając raport początkowy, wykonując badania lub pomiary, o których mowa w art.
211 ust. 6 pkt 4, oraz sporządzając raport końcowy, w celu przedstawienia informacji
na temat zanieczyszczenia substancjami powodującymi ryzyko gleby, ziemi i wód gruntowych
na terenie zakładu, ocenę zanieczyszczenia powierzchni ziemi prowadzi się w sposób
określony w przepisach wydanych na podstawie art. 101a ust. 5.
2.
W raporcie początkowym, w dokumentacji badań lub pomiarów oraz w raporcie końcowym,
o których mowa w ust. 1, informacje na temat zanieczyszczenia substancjami powodującymi
ryzyko gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu przedstawia się w postaci
opisu tekstowego, zestawień tabelarycznych oraz map wskazujących zasięg zanieczyszczenia.
Art. 217d.
1.
Jeżeli organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdził zanieczyszczenie substancjami
powodującymi ryzyko gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu, przesyła odpowiednio
kopię raportu początkowego, kopię wyników badań lub pomiarów, o których mowa w art.
217a ust. 3, lub kopię raportu końcowego regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.
2.
Ustalając w planie remediacji, o którym mowa w art. 101l ust. 4 lub art. 101m ust.
2, lub art. 101o ust. 2 ustawy albo w art. 13 ust. 3 pkt 2 lub art. 15 ust. 2 pkt 3, lub art. 17 ust. 2a ustawy z dnia 13
kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, sposób przeprowadzenia remediacji dla terenu zakładu, na którym jest eksploatowana
instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz wskutek której eksploatacji
nastąpiło zanieczyszczenie, można uwzględnić, że usunięcie zanieczyszczenia zostanie
odłożone do czasu zakończenia eksploatacji instalacji, jeżeli prowadzący instalację
wykaże, że nie stwarza to znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska.
3.
W przypadku określonym w ust. 2, jako sposób przeprowadzenia remediacji ustalony w
planie remediacji, wskazuje się:
1)
planowane działania w celu zapobieżenia lub zmniejszenia dalszego zanieczyszczenia,
w tym działania w celu ograniczenia lub wyeliminowania emisji zanieczyszczenia lub
usunięcia pierwotnego źródła zanieczyszczenia;
2)
jeżeli jest taka potrzeba - sposób ograniczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;
3)
sposób kontrolowania zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań zanieczyszczenia
gleby i ziemi w określonym czasie.
4.
Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji wymagającej uzyskania
pozwolenia zintegrowanego ustala się nowy plan remediacji, na podstawie odpowiednio
art. 101l ust. 4 lub art. 101m ust. 1 pkt 2, lub art. 101o ust. 2 ustawy albo art. 13 ust. 3 pkt 2 lub art. 15 ust. 1 pkt 2, lub art. 17 ust. 2a ustawy z dnia 13
kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, którego celem jest doprowadzenie gleby, ziemi i wód gruntowych na terenie zakładu
do stanu:
1)
określonego w raporcie początkowym - jeżeli w raporcie początkowym nie stwierdzono
występowania zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych;
2)
niestwarzającego znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska - jeżeli
w raporcie początkowym stwierdzono występowanie zanieczyszczenia gleby, ziemi lub
wód gruntowych.
5.
W decyzji ustalającej nowy plan remediacji stwierdza się wygaśnięcie wcześniejszej
decyzji lub jej części w zakresie dotyczącym terenu zakładu.
”
;
56)
art. 218 i art. 219 otrzymują brzmienie:
„
Art. 218.
Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie
określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego
ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko, w postępowaniu, którego przedmiotem jest:
1)
wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji;
2)
wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji;
3)
wydanie pozwolenia z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2, lub jego zmiana
polegająca na udzieleniu takiego odstępstwa;
4)
wydanie decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z analizy, o której
mowa w art. 216 ust. 1 pkt 2.
Art. 219.
1.
W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko
na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku nowej lub
istotnie zmienianej instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stosuje
się odpowiednio przepisy działu VI ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania
na środowisko, z tym że przez dokumentację, o której mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, rozumie
się część wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, która umożliwi państwu, na
którego terytorium może oddziaływać instalacja wymagająca uzyskania takiego pozwolenia,
ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko.
2.
Właściwy organ przekazuje państwu, o którym mowa w ust. 1, decyzję udzielającą nowe
lub zmienione w wyniku istotnej zmiany instalacji pozwolenie zintegrowane wraz z uzasadnieniem
zawierającym w szczególności:
1)
wyniki konsultacji przeprowadzonych przed podjęciem decyzji oraz wyjaśnienie sposobu
ich uwzględnienia w decyzji;
2)
wykaz dokumentów referencyjnych BAT istotnych dla danej instalacji lub działalności;
3)
sposób określenia warunków pozwolenia, w tym dopuszczalnych wielkości emisji, w odniesieniu
do najlepszych dostępnych technik oraz wielkości emisji określonych w konkluzjach
BAT.
”
;
57)
w art. 305a ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki prowadzenia
pomiarów, o których mowa w art. 147a, w tym pobierania próbek.
”
;
58)
w tytule V w dziale III dodaje się rozdział 5 w brzmieniu:
„
Rozdział 5
Przepisy szczególne dotyczące kar za niespełnianie warunków uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji ze źródeł spalania paliw, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 146h
Art. 315d.
W przypadku niedotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o których mowa w art.
146h pkt 2, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o których mowa
w art. 146h pkt 4, prowadzący instalację, o którym mowa w art. 146g, ponosi administracyjną
karę pieniężną.
Art. 315e.
Karę, o której mowa w art. 315d, wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor
ochrony środowiska, biorąc pod uwagę każdą wprowadzoną do powietrza ilość substancji
przekraczającą maksymalne emisje substancji, określone dla źródła spalania paliw w
przepisach wydanych na podstawie art. 146h pkt 2, przy czym jednostkowa stawka kary
wynosi 15 zł za każdy kilogram substancji.
”
;
59)
w art. 319 dodaje się ust. 5-7 w brzmieniu:
„
5.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy przedsięwzięcie, którego
wykonanie zapewniło usunięcie przyczyn wymierzenia kar, zostało zrealizowane przed
wydaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, decyzji wymierzającej
administracyjną karę pieniężną.
6.
Wydanie przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska decyzji orzekającej o zmniejszeniu
lub umorzeniu kary, w sytuacji, o której mowa w ust. 5, wymaga złożenia wniosku do
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, przed upływem terminu, w którym ma być
ona uiszczona.
7.
Przepisy ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do odraczania terminu opłaty za korzystanie
ze środowiska.
”
;
60)
po art. 335 dodaje się art. 335a-335d w brzmieniu:
„
Art. 335a.
1.
Kto nie prowadzi badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, będąc do tego obowiązany decyzją
wydaną na podstawie art. 101f ust. 1 lub nie przechowuje wyników badań w wymaganym
okresie wbrew art. 101f ust. 4,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto nie zapewnia wykonania badań przez laboratorium zgodnie
z art. 101f ust. 2.
Art. 335b.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 101e ust. 1, nie zgłasza regionalnemu
dyrektorowi ochrony środowiska historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi,
podlega karze grzywny.
Art. 335c.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 101h ust. 1 i 2, nie przeprowadza
remediacji,
podlega karze grzywny.
Art. 335d.
1.
Kto, wbrew art. 101l ust. 1, prowadzi remediację niezgodnie z ustalonym planem remediacji
lub będąc do tego obowiązany na podstawie art. 101l ust. 2, nie przedkłada regionalnemu
dyrektorowi ochrony środowiska projektu planu remediacji,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia przeprowadzenie remediacji lub prowadzenie
badań zanieczyszczenia gleby i ziemi, zgodnie z obowiązkami określonymi w art. 101l
ust. 6, art. 101m ust. 7 i art. 101o ust. 1.
”
;
61)
art. 336 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 336.
Kto, wbrew art. 101r, używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, jeżeli przekroczona
w nich jest dopuszczalna zawartość substancji powodującej ryzyko,
podlega karze grzywny.
”
;
62)
art. 339 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 339.
1.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 145 pkt 1, wprowadzając do środowiska
substancje lub energie, w zakresie, w jakim nie wymaga to pozwolenia, nie dotrzymuje
standardów emisyjnych,
podlega karze grzywny.
2.
Tej samej karze podlega ten, kto:
1)
nie postępuje w sposób, o którym mowa w art. 145 pkt 4;
2)
nie zatrzymuje instalacji i urządzenia do spalania lub współspalania odpadów, zgodnie
z art. 145 pkt 5;
3)
nie stosuje paliw, surowców lub materiałów, w tym substancji lub mieszanin, zgodnie
z wymaganiami lub ograniczeniami, o których mowa w art. 145 pkt 6;
4)
nie stosuje rozwiązań technicznych, zgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 145
pkt 7;
5)
nie przekazuje informacji lub danych, o których mowa w art. 145 pkt 8.
”
;
63)
po art. 339 dodaje się art. 339a w brzmieniu:
„
Art. 339a.
Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 146g:
1)
nie dotrzymuje maksymalnych emisji substancji, o których mowa w art. 146g pkt 1,
2)
nie realizuje działań zapobiegających, o których mowa w art. 146g pkt 2,
3)
nie przekazuje informacji, zgodnie z art. 146g pkt 3,
4)
nie przestrzega wymagań, o których mowa w art. 146g pkt 4,
podlega karze grzywny.
”
;
64)
w art. 340 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
„
1)
będąc obowiązany do zapewnienia wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków
korzystania ze środowiska, w tym pobierania próbek, przez laboratorium lub certyfikowane
jednostki badawcze, o których mowa w art. 147a ust. 1, nie spełnia tego obowiązku;
”
;
65)
po art. 351b dodaje się art. 351c w brzmieniu:
„
Art. 351c.
Kto, będąc obowiązany do sporządzenia raportu końcowego, nie spełnia tego obowiązku
lub przedłożył raport niezgodny z wymaganiami, o których mowa w art. 217b ust. 3,
podlega karze grzywny.
”
;
66)
w art. 362 uchyla się ust. 6;
67)
art. 363 otrzymuje brzmienie:
„
Art. 363.
1.
Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej,
której działanie negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie
czynności zmierzających do:
1)
ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia;
2)
przywrócenia środowiska do stanu właściwego.
2.
Przepisy art. 362 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
”
;
68)
art. 377a otrzymuje brzmienie:
„
Art. 377a.
Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w stosunku do
marszałka województwa w sprawach, o których mowa w art. 95 ust. 1, oraz w art. 378
ust. 2a i 2aa.
”
;
69)
w art. 378 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„
4.
Zadania samorządu województwa, o których mowa w ust. 2a i 2aa, art. 91 ust. 1, 3,
3a i 5, art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 1, art. 96, art. 119 ust. 2,
art. 135 ust. 2 oraz art. 162 ust. 3, 6 i 7, są zadaniami z zakresu administracji
rządowej.
”
;
70)
w art. 400a w ust. 1:
a)
pkt 9 otrzymuje brzmienie:
„
9)
przedsięwzięcia związane z ochroną powierzchni ziemi, z wyłączeniem remediacji polegających
na samooczyszczaniu;
”
,
b)
po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu:
„
9a)
przedsięwzięcia związane z niepolegającą na samooczyszczaniu remediacją historycznego
zanieczyszczenia powierzchni ziemi, jeżeli obowiązanym do przeprowadzenia remediacji
jest regionalny dyrektor ochrony środowiska lub władająca powierzchnią ziemi jednostka
samorządu terytorialnego;
”
,
c)
pkt 42 otrzymuje brzmienie:
„
42)
inne zadania służące ochronie środowiska i gospodarce wodnej, wynikające z zasady
zrównoważonego rozwoju i zgodne z polityką ochrony środowiska.
”
;
71)
w art. 400b ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„
2.
Celem działania wojewódzkich funduszy jest finansowanie ochrony środowiska i gospodarki
wodnej w zakresie określonym w art. 400a ust. 1 pkt 1-9a i 11-42.
”
;
72)
w art. 400h:
a)
w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie:
„
4)
uchwalanie, z uwzględnieniem strategii, programów i dokumentów programowych, o których
mowa w art. 14 ust. 1, i list przedsięwzięć priorytetowych przedkładanych przez wojewódzkie
fundusze, planu działalności i zatwierdzanie list priorytetowych programów Narodowego
Funduszu, do dnia 31 stycznia każdego roku; listy programów priorytetowych w części
dotyczącej gospodarki wodnej wymagają uzgodnienia z Prezesem Krajowego Zarządu Gospodarki
Wodnej;
”
,
b)
w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„
2)
uchwalanie planów działalności wojewódzkich funduszy, do dnia 30 listopada każdego
roku, na rok następny, z uwzględnieniem strategii, programów i dokumentów programowych,
o których mowa w art. 14 ust. 1, oraz strategii działania wojewódzkich funduszy i
wojewódzkich programów ochrony środowiska;
”
;
73)
w art. 400k w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w
brzmieniu:
„
8)
wydawanie opinii w zakresie możliwości wspomagania ze środków Narodowego Funduszu
i wojewódzkich funduszy zadań regionalnych dyrektorów ochrony środowiska w zakresie
historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi objętych harmonogramami, o których
mowa w art. 101j ust. 1, oraz w zakresie bezpośrednich zagrożeń szkodą w środowisku
lub szkód w środowisku objętych harmonogramami, o których mowa w art. 16a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich
naprawie.
”
;
74)
w art. 401c ust. 11 otrzymuje brzmienie:
„
11.
Wysokości zobowiązań określonych w ust. 1-9a mogą być zmniejszane za zgodą ministra
właściwego do spraw środowiska. Przy udzielaniu zgody minister właściwy do spraw środowiska
uwzględnia w szczególności potrzeby realizacji zasady zrównoważonego rozwoju, strategii,
programów i dokumentów programowych, o których mowa w art. 14 ust. 1, oraz zobowiązań
określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej i umowach międzynarodowych, których
stroną jest Rzeczpospolita Polska.
”
;
75)
uchyla się tytuł VIII.
Orzeczenia do art. 1
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
