Art. 6
Ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2020 poz. 1610. Brzmienie bez zmian od 1 października 2020 r.
Art. 6.
W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 848) wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 79 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:
„
3.
Organ instytucji krajowej lub zagranicznej, do której oddelegowano funkcjonariusza,
na wniosek Dyrektora Generalnego lub upoważnionej przez niego osoby przesyła informacje
dotyczące oceny wykonywania przez funkcjonariusza zadań i obowiązków w czasie trwania
oddelegowania, w celu i zakresie niezbędnym do sporządzenia opinii służbowej.
”
;
2)
w art. 164:
a)
ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„
2.
Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli
wszczęte przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwo popełnione w związku z
wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone PrawomocnośćCecha orzeczenia, którego nie można zaskarżyć zwykłym środkiem odwoławczym. Prawomocne orzeczenie co do zasady wiąże strony, sąd i inne organy w zakresie objętym rozstrzygnięciem.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu o Umorzenie postępowaniaZakończenie postępowania bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdy dalsze prowadzenie postępowania stało się niedopuszczalne albo bezprzedmiotowe. Skutek zależy od rodzaju postępowania.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu z powodu braku ustawowych Znamiona czynu zabronionegoOkreślone w ustawie cechy zachowania, które muszą zostać spełnione, aby można było uznać je za czyn zabroniony. Obejmują elementy dotyczące sprawcy, czynu, skutku oraz okoliczności jego popełnienia.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu lub niepopełnienia
przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym.
3.
Zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną następuje ze środków budżetowych Służby
Więziennej, na wniosek funkcjonariusza, w wysokości faktycznie poniesionych kosztów,
nie wyższej niż czterokrotność przeciętnego uposażenia funkcjonariuszy, o którym mowa
w art. 56 ust. 3, obowiązującego w roku poprzedzającym dzień złożenia wniosku.
”
,
b)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu:
„
4.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach, kierując się dobrem służby, Dyrektor Generalny
może zapewnić funkcjonariuszowi, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo
popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych, ochronę prawną jeszcze przed
zakończeniem tego postępowania. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. Poniesione
przez Służbę Więzienną koszty ochrony prawnej nie podlegają zwrotowi przez funkcjonariusza,
niezależnie od wyniku postępowania karnego.
”
;
3)
po art. 164 dodaje się art. 164a w brzmieniu:
„
Art. 164a.
1.
Funkcjonariuszowi pokrzywdzonemu przestępstwem, o którym mowa w art. 222, art. 223 lub art. 226 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, w związku z wykonywaniem czynności służbowych przysługuje, na jego wniosek, bezpłatna
ochrona prawna w postępowaniu karnym, w którym uczestniczy w charakterze pokrzywdzonego
lub oskarżyciela posiłkowego.
2.
Ochronę prawną, o której mowa w ust. 1, zapewnia jednostka organizacyjna Służby Więziennej,
w której funkcjonariusz pokrzywdzony przestępstwem pełni służbę, a jeżeli jednostka
ta nie ma zapewnionej obsługi prawnej realizowanej przez radców prawnych lub adwokatów,
ochronę prawną zapewnia właściwy miejscowo okręgowy inspektorat Służby Więziennej
albo Centralny Zarząd Służby Więziennej.
3.
W przypadku braku możliwości zapewnienia ochrony prawnej przez jednostkę organizacyjną
Służby Więziennej, o której mowa w ust. 2, funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów
ochrony prawnej, o której mowa w ust. 1, w wysokości faktycznie poniesionych kosztów,
nie wyższej niż czterokrotność przeciętnego uposażenia funkcjonariuszy, o którym mowa
w art. 56 ust. 3, obowiązującego w roku poprzedzającym dzień złożenia wniosku.
4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania oraz
sposób dokumentowania przez funkcjonariusza kosztów poniesionych na ochronę prawną
w przypadkach, o których mowa w ust. 3 oraz w art. 164 ust. 2 i 4, a także podmioty
właściwe w sprawie zwrotu kosztów ochrony prawnej, o których mowa w ust. 3 oraz w
art. 164 ust. 3, kierując się koniecznością korzystania przez funkcjonariusza z ochrony
prawnej na wysokim poziomie, a także szybkiego zwrotu kosztów poniesionych przez funkcjonariusza
na ochronę prawną.
”
;
4)
w art. 193 w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu:
„
8)
świadczenie motywacyjne.
”
;
5)
po art. 208e dodaje się art. 208f w brzmieniu:
„
Art. 208f.
1.
Funkcjonariuszowi przyznaje się świadczenie motywacyjne po osiągnięciu:
1)
25 lat służby, ale nie więcej niż 28 lat i 6 miesięcy - w wysokości 1500 zł miesięcznie,
albo
2)
28 lat i 6 miesięcy służby - w wysokości 2500 zł miesięcznie.
2.
Do stażu służby, o którym mowa w ust. 1, zalicza się okresy:
1)
służby w Służbie Więziennej;
2)
służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu
Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży
Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej,
Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej;
3)
traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy
Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży
Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej,
Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
3.
Decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego przełożony,
o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub art. 63 ust. 2, wydaje nie później niż w terminie
30 dni po osiągnięciu przez funkcjonariusza stażu służby, o którym mowa w ust. 1 pkt
1 lub 2.
4.
Przed wydaniem decyzji o przyznaniu świadczenia motywacyjnego funkcjonariusz podlega
opiniowaniu służbowemu na zasadach, o których mowa w art. 86, jeżeli od dnia wydania
ostatniej opinii o tym funkcjonariuszu upłynęły co najmniej 3 miesiące.
5.
Świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się funkcjonariuszowi:
1)
który podczas ostatniego opiniowania służbowego otrzymał opinię służbową, o której
mowa w art. 96 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 - przez okres jednego roku od dnia wydania
ostatecznej opinii służbowej;
2)
przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne - do czasu prawomocnego
zakończenia tego postępowania;
3)
ukaranemu karą dyscyplinarną - do czasu jej zatarcia;
4)
skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo
umorzone - przez okres jednego roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
6.
Jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa
w ust. 5, niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego
świadczenia.
7.
Od decyzji o odmowie przyznania świadczenia motywacyjnego oraz od decyzji stwierdzającej
ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie
do wyższego przełożonego w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. W przypadku
decyzji wydanej przez Ministra Sprawiedliwości lub Dyrektora Generalnego przysługuje,
w takim samym terminie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
8.
Świadczenia motywacyjnego nie wypłaca się za okres:
1)
korzystania z urlopu bezpłatnego,
2)
przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które funkcjonariusz nie zachował prawa
do uposażenia, wymienionych w art. 61,
3)
zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania;
4)
zwolnienia z zajęć służbowych, o którym mowa w art. 60c ust. 2 pkt 1 i 3-5,
5)
innej nieobecności trwającej co najmniej jeden miesiąc
- proporcjonalnie do tego okresu.
9.
Świadczenie motywacyjne wypłaca się w każdym kolejnym miesiącu kalendarzowym, począwszy
od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wydano decyzję o przyznaniu świadczenia
motywacyjnego.
10.
Świadczenie motywacyjne płatne jest z dołu do dziesiątego dnia miesiąca następującego
po miesiącu, za który świadczenie motywacyjne przysługuje.
11.
Prawo do wypłaty świadczenia motywacyjnego ustaje w miesiącu, w którym decyzja, o
której mowa w ust. 6, stała się ostateczna lub nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego
w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, z jego śmiercią lub zaginięciem.
Świadczenia motywacyjnego za ten miesiąc nie wypłaca się.
”
.
Orzeczenia do art. 6
Ten przepis powołuje 1 orzeczenie, w tym ust. 1: 1.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- II SA/Wa 962/21Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrok z 16.03.2023
Policja
