Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lipca 2017 r.

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z 22 czerwca 2016 r. oddalił apelację pozwanej S. S p. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Sądu Rejonowego w E. z 21 marca 2016 r. zasądzającego na rzecz powódki 13 974,63 zł tytułem odszkodowania za nieuzasadnione rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem i oddalającego powództwo w pozostałym zakresie. Pozwana apelacją zaskarżyła wyrok Sądu Rejonowego w części, to jest w zakresie zasądzenia od pozwanej na rzecz powódki odszkodowania, rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania oraz nadania wyrokowi rygory natychmiastowej wykonalności co do kwoty 4 658,21 zł. Wyrok Sądu Okręgowego pozwana zaskarżył a w całości.

Zarzucono naruszenie: (- ) art. 45 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie wskazane przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (niewykonanie planu sprzedaży, długotrwała absencja chorobowa), stanowią przyczyny niewystarczające dla rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem przez co nie spełniają wymogu określonego w dyspozycji art. 45 § 1 k.p., podczas gdy w ramach niniejszej sprawy wskazane w treści przyczyny wypowiedzenia były konkretne i rzeczywiste; ( - ) art. 30 § 4 k.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przyczyny wypowiedzenia (niewykonanie planu sprzedaży, długotrwała absencja chorobowa), wskazane w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu z pracownikiem umowy o pracę, nie spełniają kryteriów z art. 30 § 4 k.p., podczas gdy w rzeczywistości przyczyny te są jednoznaczne i były klarownie wyeksplikowane w treści dokumentu rozwiązania umowy o pracę w taki sposób, iż nie mogły budzić wątpliwości żadnej ze stron stosunku pracy.

Zdaniem skarżącej skarga kasacyjna jest uzasadniona, przede wszystkim wobec rażącego uchybienia Sądu Okręgowego, który uznał, ż e przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę powódce przez pozwaną nie spełnia wymogu wynikającego z art. 4 5 § 1 k.p., tj. brak okoliczności uzasadniających wypowiedzenie określonych w art. 30 § 4 k.p. Zdaniem skarżącej orzeczenie Sądu Okręgowego jest oczywiście niewłaściwe, ponieważ odbiega dość znacznie od linii orzeczeń Sądu Najwyższego przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Powódka, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Na wstępie, uwzględniając treść wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej oraz sposób jego uzasadnienia, celowym wydaje się przypomnienie, że skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcja ta powoduje, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, że w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III PK 14/15, LEX nr 17476425).

Okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób enumeratywny wymienione w art. 398 9 § 1 k.p.c. i tylko te okoliczności, o ile zostały wskazane we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej, podlegają ocenie na etapie tzw. przedsądu – na tym etapie nie podlegają natomiast ocenie podstawy skargi, o których mowa w art. 398 3 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2016 r., II PK 141/15, LEX nr 2005655).

Z wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania rażącym uchybieniem Sądu Okręgowego poprzez uznanie, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę nie spełnia wymogu wynikającego w art. 45 § 1 k.p., co, zdaniem skarżącej, doprowadziło do oczywiście niewłaściwego orzeczenia, którego tezy odbiegają dość znacznie od linii orzeczeń Sądu Najwyższego w tej materii przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Tak sformułowany wniosek nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca nie wskazała jednoznacznie ze względu, na jakie kwalifikowane okoliczności wymienione w art. 398 9 § 1 k.p.c. wnioskuje o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przyjmując, że intencją skarżącej było wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ze względu na rażące naruszenie art. 45 § 1 k.p.c.

(wniosek wynikający z stwierdzenia skarżącej o rażącym uchybieniu Sądu Okręgowego), w uzasadnieniu wniosku nie wykazano kwalifikowanej postaci naruszenia tego przepisu, które skutkowałoby oczywistą wadliwością zaskarżonego wyroku. Nie wystarczy w tym zakresie odwołanie się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 października 2016 r., I PK 59/16, LEX nr 2160130).

W sytuacji powołania się na przesłankę określoną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżąca powinna, bowiem wykazać w wyodrębnionym wywodzie prawnym, że w sprawie doszło do kwalifikowanego (oczywistego naruszenia prawa), widocznego od razu przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawnej, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zaskarżone orzeczenie jest oczywiście wadliwe (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, LEX nr 2183499; czy postanowienie Sądu Najwyższego z 29 maja 2017 r., V CSK 667/16, LEX nr 2321904). Wobec niespełnienia powyższych wymogów, na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika powódki o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wniosek ten został związany w wnioskiem o oddalanie skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną brak natomiast wniosku o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej oraz argumentacji na okoliczność braku przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Niezależnie od powyższego, wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego został zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjnej, której odpis został doręczony drugiej stronie przez Sąd Okręgowy, a nie przez pełnomocnika powódki zgodnie z art. 132 § 1 k.p.c. ( a contrario do art. 132 § 2 k.p.c.) - w brzmieniu obowiązującym przed 8 września 2016 r.

Z tych przyczyn, Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach zastępstwa procesowego.