Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2016 r.

Przed Sądem Najwyższym toczyło się postępowanie z wniosku obrońcy skazanego G. J. o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II AKa 108/11. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II KO 62/15, Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wznowienie postępowania i obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego w kwocie 20 złotych. Po zakończeniu postępowania wznowieniowego skazany był bezskutecznie wzywany do uiszczenia kwoty 20 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania wznowieniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kierowane do skazanego wezwania o zapłatę obciążającej go należności sądowej nie były podejmowane (na jednej z przesyłek odnotowano, że skazany nie mieszka pod wskazanym adresem). Z pisma Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA Wydziału Udostępniania Danych w W. z dnia 27 maja 2016 r. wynika, że brak jest danych o aktualnych adresach stałych i czasowych skazanego. Z kolei z informacji uzyskanej z Sekcji Wykonawczej Sądu Okręgowego w Łodzi wynika, że w aktach sprawy figuruje jako ostatni adres skazanego – adres, pod który kierowano wezwania; w aktach widnieją także inne adresy w Ł. i Z. , jednak żaden z nich nie wiąże się ze stałym miejscem pobytu skazanego (notatka z dni a 30 maja 2016 r.) W świetle powyższych okoliczności ewentualne zarządzenie egzekucji należności w wysokości 20 złotych, ze względu na jej koszty i przewidywaną bezskuteczność, oraz dalsze poszukiwania skazanego, z uwagi na związane z tym koszty, jawi ą s ię jako niecelowe, Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.