Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2017r. Przewodniczący III Wydziału Karnego Sądu Najwyższego na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 120 § 1 k.p.k. odmówił przyjęcia wniosku S.A. o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowe go w L. o sygn. akt VI Kow (…), zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 grudnia 2016r., sygn. Akt II AKzw (…). Powodem odmowy było stwierdzenie, że wnioskodawca nie usunął braku formalnego wniosku, poprzez jego sporządzeni e i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego, do czego został wezwany zarządzeniem z dnia 27 kwietnia 2017r., po tym jak obrońca wyznaczony z urzędu w opinii z dnia 26 kwietnia 2017r. stwierdził brak podstaw do sporządzenia wniosku o wznowienie postępo wania. Zażalenie na zarządzenie złożył S.A. zarzucając „błąd w ustaleniach faktycznych, dowodowych i procesowych – przekroczenie terminów”. W uzasadnieniu zażalenia wskazał na okoliczności sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w O..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. Podstawą zaskarżonego zarządzenia jest ustalenie, że wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia warunku formalnego określonego w art. 545 § 2 k.p.k., to jest wymagania, aby sporządzony został i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego. W zaistniałej sytuacji procesowej jedynym sposobem skutecznego podważenia zaskarżonego zarządzenia byłoby wykazanie, że zgodnie z wymogami prawa procesowego wniosek o wznowienie postępowania został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego. Wnioskodawca tego nie uczynił, gdyż w swoim zażaleniu ograniczył się do zreferowania sprawy toczącej się w Sądzie Rejonowym w O. , w której występował w charakterze pozwanego. S.A. nie odniósł się zaś do ustalenia skutkującego odmową przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. W takim razie brak jest podstaw do zakwestionowania zaskarżonego zarządzenia.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.