Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2017 r.

Sąd Okręgowy w K ., postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt XXI K (…), wystąpił z inicjatywą przekazania innemu sądowi równorzędnemu sprawy przeciwko Z. P. i M. W. , oskarżonym o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in., uzasadniając ją względami dobra wymiaru sprawiedliwości. W pisemnych motywach wskazał, że z opinii sądowo– lekarskiej (k. 1528 i n.), wynika, iż z uwagi na stan narządu wzroku M. W. , zamieszkały obecnie w W. , nie powinien brać udziału w postępowaniu sądowym toczącym się przed Sądem Okręgowym w K. . Biegły ponadto wskazał, że oskarżony ten jest zdolny do udziału w postępowaniu prowadzonym w sądzie znajdującym się w pobliżu miejsca jego zamieszkania, przy czym powinien on przybyć z osobą towarzyszącą. W przekonaniu Sądu Okręgowego okoliczność ta oraz potrzeba zapewnienia sprawnego toku postępowania przemawiają za przekazaniem sprawy sądowi właściwemu dla m iejsca zamieszkania M. W. , tj. Sądowi Okręgowemu w W .. Jednocześnie z uwagi na ścisłe powiązanie czynów zarzucanych obu oskarżonym i tożsamość materiału dowodowego, celowe jest łączne rozpoznanie sprawy obu oskarżonych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Okręgowego w K. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 37 k.p.k., uzasadnia sytuacja, w której z uwagi na zły stan zdrowia oskarżonego, uniemożliwiający mu odległą podróż, rozpoznanie sprawy przez sąd miejscowo właściwy napotyka na przeszkodę w postaci niemożności stawiennictwa oskarżonego na rozprawę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2017 r., II KO 9/17, LEX nr 2238704; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2016 r., V K O 73/16, LEX nr 2135823). W niniejszej sprawie taka sytuacja zachodzi, co potwierdza opinia biegłego lekarza okulisty (k. 1528- 1535).

Biorąc pod uwagę odległość między miejscem zamieszkania oskarżonego M. W. a siedzibą Sądu Okręgowego w K. należy uznać, że dystans między tymi miejscami stanowi istotną przeszkodę dla stawiennictwa tego oskarżonego na rozprawę przed sądem miejscowo właściwym. Potrzeba zapewnienia oskarżonemu możliwości osobistego uczestnictwa, a tym samym umożliwienie rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. , w okręgu którego mieszka oskarżony W. . Wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości, uwzględniający ponadto zasadę ekonomii procesowej, nakazuje, aby Sąd ten łącznie rozpoznał sprawę obu oskarżonych. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. l.n