Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2017 r.

Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego A. B. o wznowienie postępowania, prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt II AKa (…), wobec jego oczywistej bez zasadności. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. B. , twierdząc, że jego skazanie opiera się na „zmanipulowanym” materiale dowodowym, na „nieprawdziwym i sfałszowanym fotomontażu zdjęć” i innych zarejestrowanych obrazów oraz świadków z Pogotowia Ratunkowego i biegłych. Skarżący wniósł o ponowne „zbadanie i zweryfikowanie” wszystkich materiałów akt sprawy. W załączonej do akt sprawy kopii pisma z dnia 7 września 2016 r., adresowanego do Ministerstwa Sprawiedliwości, skazany zwrócił się o zbadanie akt śledztw „prowadzonych przez śledczych z powiatu [ … ] ”. W dalszej części skazany opisuje działania policjantów, biegłych, prokuratora i sędziego w niniejszej sprawie, zarzucając im stronniczość.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie skazanego jest bezzasadne. Skazany nie przedstawił żadnych argumentów podważających ustalenia Sądu I instancji w zakresie oczywistego braku podstaw do przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, co uprawniało Sąd, zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k., do odmowy jego przyjęcia. W zażaleniu, podobnie jak we wniosku o wznowienie postępowania, A. B. zarzuca kolejno: policjantom, prokuratorom, biegłym, a na końcu sędziom orzekającym w składzie, który wydał wyrok skazujący, że byli stronniczy, nieprofesjonalni, zlekceważyli rzekomo istotne dowody wskazujące, zdaniem skazanego, na jego niewinność.

Skazany czyni też wiele dywagacji natury rodzinnej i osobistej, dotyczących np. okoliczności śmierci jego matki, nie umiejąc powiązać obszernej treści swych pism logicznymi argumentacji o istnieniu podstaw do wznowienia postępowania karnego, wymienionych w art. 540 § 1 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b § 1 k.p.k. lub art. 542 § 3 k.p.k. Każde z kolejnych pism A. B. , w tym rozpatrywane zażalenie wyraża jedynie sprzeciw wobec skazania go przez Sąd Okręgowy w Ś ., wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt III K (…) za zabójstwo i znęcanie się nad członkiem rodziny, za co odbywa obecnie karę łączną 25 lat pozbawienia wolności. Skazany obarcza za taki bieg sprawy większość osób i organów postępowania karnego, których czynności i decyzje przyczyniły się do jego obecnej sytuacji.

Nie wspomina przy tym o niczym, co dla wznowienia postępowania jest najważniejsze, czyli o wystąpieniu którejś z nadzwyczajnych okoliczności natury dowodowej (ujawnienie nowych faktów lub dowodów) lub procesowej (uchybienia wymienione w art. 540a, 540b k.p.k.), stanowiących podstawę uruchomienia tej wyjątkowej instytucji procesowej. Sąd I instancji, stwierdził także brak podstaw do działania z urzędu, wobec nieistnienia uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k., w zakresie wskazanym w art. 542 § 3 k.p.k. Niezadowolenie strony z prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu, nie poparte żadnymi argumentami, które ustawodawca wskazuje jako warunek wszczęcia procedury wznowieni a postępowania, czyniło wniosek skazanego oczywiście bezzasadnym, podobnie jak i zażalenie bazujące na tych samych twierdzeniach. Z powyższych względów Sąd odwoławczy nie uwzględnił zażalenia skazanego. r.g.