Art. 20
Ustawa z dnia 21 kwietnia 1936 r. o stosunku Państwa do Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. 1936 nr 30 poz. 240. Brzmienie bez zmian od 24 kwietnia 1936 r.
Art. 20.
(1)
W razie szkodliwej dla Państwa działalności Imama lub Muezzina może właściwy wojewoda
zażądać od Muftiego wydania zarządzeń zapobiegawczych lub usunięcia danej osoby z
zajmowanego stanowiska. W razie niespełnienia żądania wojewody przez Muftiego do 14
dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu żądania wojewody, rozstrzyga sprawę ostatecznie
na wniosek wojewody Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, który może
uznać stanowisko odnośnego duchownego za opróżnione.
(2)
Przeciw żądaniu wojewody przysługuje Muftiemu prawo Wniesienie odwołaniaDokonanie czynności procesowej polegającej na złożeniu odwołania do właściwego organu lub sądu. Skuteczność zależy od zachowania wymogów formalnych i terminu.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu do Ministra
Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Odwołanie winno być wniesione za pośrednictwem
wojewody w ciągu dni 14, licząc od dnia następnego po doręczeniu żądania wojewody.
Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego rozstrzyga odwołanie ostatecznie.
Orzeczenia do art. 20
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
