Art. 31
Ustawa z dnia 21 kwietnia 1936 r. o stosunku Państwa do Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. 1936 nr 30 poz. 240. Brzmienie bez zmian od 24 kwietnia 1936 r.
Art. 31.
(1)
Do czasu jednolitego unormowania sprawy prowadzenia ksiąg stanu cywilnego (metrykalnych),
księgi te dla ludności muzułmańskiej na obszarze mocy obowiązującej Tomu X Zwodu Praw
prowadzą w poruczonym zakresie działania Imamowie, których w tym zakresie upoważnia
indywidualnie, na wniosek Muftiego, właściwy wojewoda. W upoważnieniu tem wojewoda
określa okrąg, w którym Imam jest właściwym urzędnikiem stanu cywilnego. Poza obrębem
tak określonych okręgów oraz w przypadku nieudzielenia Imamowi upoważnienia do prowadzenia
ksiąg stanu cywilnego lub cofnięcia upoważnienia, księgi te dla ludności muzułmańskiej
prowadzą urzędy wyznaczone przez wojewodę. Szczegółowe przepisy będą wydane w drodze
rozporządzenia.
(2)
W zakresie prowadzenia ksiąg stanu cywilnego podlegają Imamowie przepisom prawnym
powszechnie obowiązującym oraz nadzorowi władz administracji ogólnej.
(3)
W razie ujawnionych uchybień w prowadzeniu ksiąg stanu cywilnego, właściwemu wojewodzie
służy prawo udzielania Imamom upomnień oraz pozbawiania ich, po uprzedniem zasięgnięciu
opinji Muftiego, funkcyj urzędników stanu cywilnego, co nie wyklucza odpowiedzialności
karnej w myśl ogólnie obowiązujących przepisów.
(4)
Językiem urzędowym ksiąg stanu cywilnego jest język polski. Wszelkie zapisy w tych
księgach winny być dokonywane w języku polskim. Również w tym języku winny być sporządzane
odpisy, wyciągi, zaświadczenia, wykazy i t. p. pisma, wystawiane na podstawie ksiąg
stanu cywilnego.
(5)
Imamowie, prowadzący księgi stanu cywilnego, używają pieczęci, przewidzianej w art.
28 ust. (2), uwidoczniającej ponadto charakter pełnionych przez nich funkcyj, jako
urzędników stanu cywilnego.
Orzeczenia do art. 31
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.