Art. 42 Pr. czek.
Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo czekowe, tekst jednolity Dz.U. 2016 poz. 462. Brzmienie bez zmian od 1 lipca 1936 r.
Art. 42.
Posiadacz czeku powinien o niezapłaceniu zawiadomić swojego indosanta i wystawcę w
ciągu czterech dni powszednich, następujących po dniu protestu lub równoznacznego
stwierdzenia, a w przypadku zastrzeżenia „bez kosztów” - po dniu przedstawienia. Każdy
indosant powinien w ciągu dwóch dni powszednich, następujących po dniu, w którym otrzymał
zawiadomienie, podać do wiadomości swojego poprzednika otrzymane zawiadomienie, wskazując
nazwiska i adresy tych, którzy dokonali zawiadomień poprzednich, i tak kolejno aż
do wystawcy. Terminy powyższe biegną od otrzymania zawiadomienia poprzedniego.
Ilekroć w myśl ustępu poprzedzającego zawiadamia się osobę, podpisaną na czeku, należy
tak samo w tymże terminie zawiadomić jej poręczyciela.
Jeżeli indosant nie wskazał swego adresu lub podał go w sposób nieczytelny, wystarczy
zawiadomienie poprzedzającego go indosanta.
Zawiadomienia można dokonać w jakikolwiek sposób, nawet przez proste odesłanie czeku.
Obowiązany do zawiadomienia ma udowodnić, że dokonał go w przepisanym terminie. Termin
ten uważa się jako zachowany, jeżeli pismo z zawiadomieniem oddano na pocztę w przepisanym
terminie.
Kto nie zawiadomi w czasie powyżej oznaczonym, nie traci praw z czeku, odpowiada jednak
za SzkodaUszczerbek w majątku poszkodowanego. Obejmuje straty, które poniósł, i korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Krzywda niemajątkowa jest objęta zadośćuczynieniem.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu, spowodowaną przez swe niedbalstwo tylko do sumy, na jaką czek jest wystawiony.
Orzeczenia do art. 42 Pr. czek.
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.