Art. 62 Pr. czek.
Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo czekowe, tekst jednolity Dz.U. 2016 poz. 462. Brzmienie bez zmian od 1 lipca 1936 r.
Art. 62.
Zdolność osoby do zaciągania zobowiązań czekowych ocenia się według jej prawa ojczystego.
Jeżeli prawo to uznaje za właściwe prawo innego kraju, należy je stosować.
Kto według prawa, określonego w ustępie poprzedzającym, nie ma zdolności czekowej,
mimo to jest ważnie zobowiązany, jeżeli podpisał czek w kraju, według którego ustaw
miałby zdolność czekową. Przepisu tego nie stosuje się do obywatela polskiego, który
zaciągnął ZobowiązanieStosunek prawny, w którym wierzyciel może żądać od dłużnika określonego świadczenia, a dłużnik powinien je spełnić. Świadczenie może polegać na działaniu albo zaniechaniu.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu czekowe zagranicą.
Orzeczenia do art. 62 Pr. czek.
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
