Art. 110 k.k.w.
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 1307. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 4 września 2026 r.
Art. 110.
§ 1.
Skazanego osadza się w celi mieszkalnej wieloosobowej lub jednoosobowej.
§ 2.
Powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadającej na skazanego, wynosi niemniej niż 3 m2. Celę wyposaża się w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania. W celi zapewnia się odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę oraz oświetlenie, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych.
§ 2a.
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony, nie dłuższy niż 90 dni, w warunkach, o których mowa w § 2 zdanie drugie i trzecie, w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m2, niemniej jednak niż 2 m2, w razie:
1)
wprowadzenia stanu wojennego, wyjątkowego lub klęski żywiołowej, lub w czasie ich obowiązywania,
2)
ogłoszenia na terenie położenia zakładu karnego lub aresztu śledczego stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii albo wystąpienia w zakładzie karnym lub areszcie śledczym stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii - uwzględniając stopień zagrożenia dla życia i zdrowia;
3)
konieczności zapobieżenia wystąpieniu innego zdarzenia stanowiącego bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa skazanego albo bezpieczeństwa zakładu karnego lub aresztu śledczego albo zapobieżenia skutkom takiego zdarzenia.
§ 2b.
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony, nie dłuższy niż 14 dni, w warunkach, o których mowa w § 2 zdanie drugie i trzecie, w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m2, niemniej jednak niż 2 m2, jeżeli zachodzi konieczność natychmiastowego umieszczenia w zakładzie karnym lub areszcie śledczym nieposiadającym wolnych miejsc w celach mieszkalnych:
1)
skazanego na Kara pozbawienia wolnościKara polegająca na osadzeniu skazanego w zakładzie karnym na czas oznaczony. Jest jedną z kar przewidzianych przez prawo karne.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu przekraczającą 2 lata;
2)
skazanego określonego w art. 64 § 1 lub 2, art. 64a oraz art. 65 Kodeksu karnego;
3)
skazanego za przestępstwo określone w art. 197–203 Kodeksu karnego;
4)
skazanego, który samowolnie uwolnił się od odbywania kary pozbawienia wolności;
5)
skazanego, który korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub aresztu śledczego, nie powrócił w wyznaczonym terminie;
6)
przetransportowanego na polecenie sądu lub prokuratora z innego zakładu karnego lub aresztu śledczego, w celu udziału w rozprawie lub innych Czynności procesoweDziałania uczestników postępowania albo organu procesowego wywołujące skutki przewidziane przez prawo procesowe, na przykład wniesienie pozwu, złożenie wniosku lub wydanie postanowienia.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu;
7)
osoby Tymczasowe aresztowanieNajsurowszy środek zapobiegawczy w postępowaniu karnym, polegający na pozbawieniu wolności oskarżonego przed prawomocnym zakończeniem sprawy. Stosuje go sąd, gdy zachodzą ustawowe przesłanki i środek jest konieczny.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu, ukaranej karą porządkową lub co do której zastosowano inne środki przymusu skutkujące pozbawienie wolności.
§ 2c.
Okres, o którym mowa w § 2b, może być przedłużony tylko za zgodą sędziego penitencjarnego. Łączny okres umieszczenia skazanego w warunkach określonych w § 2b nie może przekroczyć 28 dni.
§ 2d.
Wydając decyzję na podstawie § 2a–2c, należy minimalizować zagrożenie pogorszenia warunków wykonywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania oraz zmierzać do szybkiego umieszczenia w celi mieszkalnej, o której mowa w § 2.
§ 2e.
W decyzji wydanej na podstawie § 2a–2c należy określić czas oraz przyczyny umieszczenia skazanego w warunkach, w których powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na skazanego wynosi mniej niż 3 m2, a także oznaczyć termin, do którego skazany ma w tych warunkach przebywać.
§ 2f.
Skargę na decyzję wydaną na podstawie § 2a–2c sąd rozpoznaje w terminie 7 dni.
§ 2g.
Decyzję o umieszczeniu skazanego w warunkach określonych w § 2a–2c należy niezwłocznie uchylić, jeżeli ustaną przyczyny, dla których została ona wydana.
§ 2h.
W wypadkach przewidzianych w § 2b i 2c należy zapewnić skazanemu codzienne spacery dłuższe o pół godziny oraz korzystanie z dodatkowych zajęć kulturalno-oświatowych lub z zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu.
§ 2i.
Przepisy § 2b lub 2c mogą być stosowane wobec tego samego skazanego nie wcześniej niż po upływie 180 dni od dnia zakończenia okresu, na który nastąpiło poprzednie umieszczenie w warunkach w nich określonych.
§ 3.
Urządzenia sanitarne w zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego mogą być usytuowane poza celami mieszkalnymi.
§ 4.
Przy umieszczaniu skazanego w celi mieszkalnej bierze się pod uwagę w szczególności:
1)
decyzję klasyfikacyjną;
2)
konieczność oddzielenia skazanego od tymczasowo aresztowanego;
3)
potrzebę zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa w zakładzie karnym;
4)
zalecenia lekarskie, psychologiczne i rehabilitacyjne;
5)
potrzebę kształtowania właściwej atmosfery wśród skazanych;
6)
konieczność zapobiegania samoagresji i popełnianiu przestępstw w trakcie odbywania kary.
§ 4a.
Do powierzchni w celi mieszkalnej, o której mowa w § 2 zdanie pierwsze, § 2a i 2b, nie wlicza się wnęki okiennej i wnęki grzejnikowej, a także powierzchni znajdującej się poza kratami wewnętrznymi oraz wydzielonych kącików sanitarnych.
§ 5.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania właściwych organów w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów, w szczególności tryb postępowania Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, dyrektorów okręgowych oraz dyrektorów zakładów karnych lub aresztów śledczych w zakresie zawiadamiania o przekroczonej pojemności odpowiednio w skali kraju, obszaru działania okręgowego inspektoratu oraz zakładu karnego lub aresztu śledczego, tryb postępowania dyrektorów zakładów karnych i aresztów śledczych w zakresie organizowania dodatkowych cel mieszkalnych, a także tryb postępowania prezesów sądów i kierowników jednostek organizacyjnych prokuratury w wypadku przeludnienia zakładów karnych lub aresztów śledczych ponad ustaloną pojemność w skali kraju, uwzględniając konieczność humanitarnego traktowania osadzonych, z poszanowaniem ich godności ludzkiej.
Orzeczenia do art. 110 k.k.w.
Ten przepis powołuje 1 079 orzeczeń, w tym § 1: 136, § 2: 835, § 2a: 118, § 2b: 145, § 2c: 62, § 2d: 2, § 2e: 18, § 2f: 1, § 2g: 2, § 2h: 5, § 3: 61, § 4: 50, § 5: 1.
Wszystkie
Sąd Najwyższy
Sądy apelacyjne
Sądy okręgowe
Sądy rejonowe
Sądy administracyjne
Sortuj: najczęściej cytowane
- I Ca 116/26Sąd Okręgowy w Suwałkach, uzasadnienie z 02.04.2026
- I ACa 861/24Sąd Apelacyjny w Łodzi, wyrok z 13.11.2025
dobra osobiste
- I C 191/24Sąd Okręgowy w Olsztynie, wyrok z 23.10.2025
- I C 1723/23Sąd Okręgowy w Olsztynie, wyrok z 30.04.2025
zadośćuczynienie
- I C 749/22Sąd Rejonowy w Kętrzynie, wyrok z 01.04.2025
- I C 695/23Sąd Rejonowy w Nysie, wyrok z 16.01.2025
zadośćuczynienie
- I C 1962/21Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrok z 31.12.2024
dobra osobiste
- V ACa 1822/23Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wyrok z 11.10.2024
dobra osobiste
- II AKa 289/24Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrok z 07.10.2024
zadośćuczynienie
- III Ca 619/24Sąd Okręgowy w Łodzi, uzasadnienie z 16.08.2024
odpowiedzialność skarbu państwa; zadośćuczynienie
