o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r., tekst jednolity Dz.U. 2022 poz. 2378, 110 artykułów. Obowiązuje. Historia tekstów jednolitych
Rozdział 2a. Zasady używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
Art. 18.
1.
Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, którym wydano pozwolenie, są obowiązani:
1)
przestrzegać zasad bezpiecznego prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego oraz podczas oczyszczania terenów, określonych
w przepisach wydanych na podstawie ust. 1d;
2)
przestrzegać warunków określonych w pozwoleniu;
3)
zapewnić stały nadzór nad osobami mającymi dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego;
4)
dysponować obiektami lub urządzeniami dostosowanymi do charakteru prac prowadzonych
z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub terenami przeznaczonymi
do wzniesienia tych obiektów lub urządzeń, z zastrzeżeniem ust. 1a;
5)
zapewnić bezpieczne przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego lub materiałów wybuchowych znalezionych podczas oczyszczania terenów, zgodnie
z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej
w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami
i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym albo wydanych na podstawie art. 21 ust. 4;
6)
prowadzić ewidencję nabytych, zużytych, przechowywanych i zbytych materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego wraz ze wskazaniem nazwy producenta oraz alfanumerycznego
kodu, w rozumieniu art. 62va ust. 2, lub znalezionych i zniszczonych materiałów wybuchowych
podczas wykonywania działalności gospodarczej w zakresie oczyszczania terenów ze wskazaniem
nazwy producenta oraz alfanumerycznego kodu, o ile występuje;
7)
na bieżąco oceniać i dokumentować stopień ryzyka związanego z prowadzeniem prac przy
użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także posiadać
dokumentację obiektów i urządzeń, o których mowa w pkt 4;
8)
przechowywać dokumentację, o której mowa w pkt 6 i 7, przez co najmniej 10 lat, licząc
od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym transakcja została dokonana, nawet
jeżeli w międzyczasie zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej albo naukowej,
oraz udostępniać ją na żądanie właściwych organów.
1a.
Przedsiębiorca nieposiadający obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego spełniających wymagania określone w przepisach, o których mowa
w ust. 1 pkt 4, dołącza oświadczenie o nieposiadaniu tych obiektów, z wyłączeniem
przedsiębiorców, o których mowa w art. 9 ust. 3.
1b.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1a, otrzymuje pozwolenie na nabywanie lub używanie
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego bez prawa ich magazynowania.
1c.
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nabywane, przechowywane lub używane
w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, ewidencjonuje się zgodnie z przepisami art. 115 ustawy z dnia 9 czerwca
2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2 tej ustawy.
1d.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,
w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego oraz podczas oczyszczania terenów w związku z wykonywaniem
działalności gospodarczej innej niż określona w art. 10 ust. 2 oraz wymagania techniczne
i organizacyjne dotyczące prowadzenia tych prac, biorąc pod uwagę zapewnienie ochrony
życia i zdrowia ludzi, mienia i środowiska, z uwzględnieniem zróżnicowania charakteru
wykonywanych prac i właściwości używanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do
użytku cywilnego.
2.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób i postać
prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1 pkt 6, a także wzór tej ewidencji, uwzględniając
konieczność zapewnienia:
1)
pełnej rejestracji materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nabytych,
zużytych, przechowywanych i zbytych, a także materiałów wybuchowych znalezionych i
zniszczonych podczas wykonywania działalności gospodarczej w zakresie oczyszczania
terenów;
2)
identyfikacji i identyfikowalności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku
cywilnego.
Art. 18a.
Do używania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w związku z
wykonywaniem działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 2, stosuje się przepisy art. 115 oraz przepisy wydane na podstawie art.
120 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
Art. 19.
Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej umożliwiają dostęp do materiałów wybuchowych
przeznaczonych do użytku cywilnego osobie, która:
1)
ukończyła 21 lat;
2)
zdała egzamin, o którym mowa w art. 20;
3)
nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego;
4)
nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu
państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu;
5)
posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji
właściwego dla Miejsce zamieszkaniaMiejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Nie jest tożsama wyłącznie z adresem zameldowania.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
Art. 19a.
1.
Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana przedłożyć odpowiednio przedsiębiorcy
albo kierownikowi jednostki naukowej przed przystąpieniem do pracy, a następnie dostarczać
co trzy lata:
1)
zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności;
2)
opinię, o której mowa w art. 19 pkt 5.
2.
Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przepis art. 14 ust. 2b stosuje się
odpowiednio.
Art. 20.
1.
Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie i zdać egzamin przed
komisją kwalifikacyjną. Osoba, która zdała egzamin, otrzymuje zaświadczenie potwierdzające
jej przygotowanie zawodowe.
1a.
Przed odbyciem szkolenia i przystąpieniem do egzaminu osoba, której przedsiębiorca
albo kierownik jednostki naukowej umożliwia dostęp do wyrobów pirotechnicznych w związku
z realizacją publicznych pokazów pirotechnicznych o charakterze imprez masowych, jest
obowiązana potwierdzić swoją praktykę zawodową w zakresie realizacji tych pokazów.
2.
Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.
3.
Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.
4.
Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o
którym mowa w ust. 1.
5.
Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania
szkolenia oraz egzaminu.
6.
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:
1)
wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3;
2)
rodzaje dokumentów potwierdzających praktykę zawodową, o której mowa w ust. 1a;
3)
zakres i program szkolenia;
4)
zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu oraz wzory zaświadczeń potwierdzających przygotowanie
zawodowe;
5)
podmioty upoważnione do prowadzenia szkolenia.
W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia,
biorąc pod uwagę charakter i rodzaj wykonywanej pracy.
6a.
Zaświadczenia potwierdzające przygotowanie zawodowe, o których mowa w ust. 1, są ważne
przez 5 lat, po upływie których osoby mające dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego są obowiązane odbyć ponownie szkolenie i zdać egzamin.
7.
Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone
w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.
Art. 21.
1.
W przypadku konieczności prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych
do użytku cywilnego poza terenem przedsiębiorstwa lub jednostki naukowej, przedsiębiorca
lub kierownik jednostki naukowej zawiadamia o tym komendanta powiatowego (miejskiego)
Policji właściwego dla miejsca prowadzenia tych prac.
2.
W zawiadomieniu należy wskazać zakres i termin rozpoczęcia oraz zakończenia prac,
o których mowa w ust. 1, teren, na którym będą prowadzone prace, a także sposób jego
zabezpieczenia przed dostępem osób nieupoważnionych.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego
lub materiały wybuchowe znalezione w trakcie oczyszczania terenów mogą być przechowywane,
przez czas niezbędny do przeprowadzenia prac, w tymczasowym magazynie zlokalizowanym
w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska oraz zabezpieczonym
przed dostępem osób nieupoważnionych.
4.
Minister właściwy do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przechowywania
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub znalezionych w trakcie
oczyszczania terenów w tymczasowym magazynie, o którym mowa w ust. 3, biorąc pod uwagę
zapewnienie ochrony życia i zdrowia ludzi, mienia i środowiska oraz uwzględniając
zróżnicowanie zagrożeń dla otoczenia ze względu na właściwości przechowywanych materiałów
wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub znalezionych w trakcie oczyszczania
terenów.
Art. 22.
1.
Przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej w zakresie przestrzegania obowiązków,
o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1, podlega kontroli wojewody.
2.
Kontrolę przeprowadza zespół kontrolny, zwany dalej „zespołem”, powoływany na czas
kontroli przez wojewodę.
3.
W skład zespołu wojewoda może powołać biegłych i ekspertów, za ich zgodą.
4.
Wojewoda, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który koordynuje przebieg czynności
kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny.
5.
Czynności kontrolne wykonuje się na podstawie upoważnienia wydanego przez wojewodę,
w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, a w razie nieobecności
tych osób, w obecności przywołanego świadka.
6.
Wojewoda może, po zakończeniu kontroli lub w trakcie jej trwania, wezwać przedsiębiorcę
lub kierownika jednostki badawczej do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych
uchybień.
7.
Wojewoda może upoważnić do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, inny
organ administracji, wskazując zakres kontroli. Przepisy ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
