Art. 109a
Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 862. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 30 czerwca 2026 r.
Art. 109a.
Przepisów art. 106 nie stosuje się do cudzoziemca, który:
1)
posiada:
a)
zezwolenie na pobyt stały,
b)
zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
c)
zezwolenie na pobyt czasowy,
d)
status uchodźcy,
e)
ochronę uzupełniającą,
f)
zgodę na pobyt tolerowany,
g)
zgodę na pobyt ze względów humanitarnych;
2)
złożył w Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej lub w imieniu którego taki wniosek został złożony;
3)
uzyskał ochronę czasową na terenie innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przyznaną na podstawie decyzji Rady Unii Europejskiej, o której mowa w art. 106 ust. 1;
4)
posiada obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
5)
wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.
Orzeczenia do art. 109a
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
