Art. 2

Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, tekst jednolity Dz.U. 2022 poz. 1722. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 17 sierpnia 2022 r.

Art. 2.

1.

Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje jednostkom publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom fizycznym, Osoba prawnaJednostka organizacyjna, której ustawa przyznaje osobowość prawną, np. Skarb Państwa, spółka akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością albo fundacja. Działa przez swoje organy.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu i osobowym spółkom handlowym, które uzyskały koncesję na taką działalność, albo - w przypadku programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych - wpis do rejestru takich programów.

2.

Ustawy nie stosuje się do:

1)

programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie jednego budynku;

2)

programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym urządzenia nadawcze i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej działalność gospodarczą lub inną zarejestrowaną działalność publiczną, a treść programu ogranicza się do spraw związanych z tą działalnością i jest adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób związanych z nadawcą;

3)

programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych odbiorców nie przekracza 250;

4)

programów radiowych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych oraz audialnych usług na żądanie;

5)

korespondencji prowadzonej z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej;

6)

elektronicznych wersji dzienników i czasopism oraz prasy udostępnianej w systemie teleinformatycznym pod warunkiem że nie składają się w przeważającej części z audycji audiowizualnych;

6a)

Usługi świadczone drogą elektronicznąUsługi wykonywane bez jednoczesnej obecności stron, poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie odbiorcy. Ich świadczenie reguluje ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu umożliwiających udostępnianie treści przez ich usługobiorców (serwisy społecznościowe), pod warunkiem że ich zasadniczą funkcją nie jest dostarczanie audycji audiowizualnych lub wideo stworzonych przez użytkowników;

7)

gier losowych i zakładów wzajemnych, chyba że są częścią audycji usługi medialnej.

3.

Oceniając zasadniczą funkcję usługi, o której mowa w ust. 2 pkt 6a, bierze się pod uwagę związek między treściami audiowizualnymi a głównym rodzajem lub głównymi rodzajami działalności gospodarczej świadczonej za pomocą danej usługi, ilościowe i jakościowe znaczenie treści audiowizualnych dla tej usługi, sposób generowania przychodów za pomocą treści audiowizualnych oraz dostępność w ramach usługi narzędzi mających na celu zwiększenie widoczności lub atrakcyjności treści audiowizualnych.

Porównaj wersje

Orzeczenia do art. 2

Ten przepis powołuje 6 orzeczeń, w tym ust. 1: 2.

Wszystkie Sąd Najwyższy Sądy apelacyjne Sądy okręgowe Sądy rejonowe Sądy administracyjne Sortuj: najczęściej cytowane

I SA/Gl 1205/21Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrok z 05.01.2022

Egzekucyjne postępowanie
I ACa 495/14Sąd Apelacyjny w Krakowie, wyrok z 10.06.2014

autorskie prawo i pokrewne
VI ACa 1260/13Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrok z 15.05.2014

ochrona konkurencji i konsumentów
I ACa 473/13Sąd Apelacyjny w Krakowie, wyrok z 05.06.2013

autorskie prawo i pokrewne
XX GC 277/11Sąd Okręgowy w Warszawie, uzasadnienie z 19.03.2013
XVII AmA 172/10Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrok z 18.12.2012

kary pieniężne uokik; ochrona konkurencji i konsumentów; praktyki ograniczające konkurencję

Szukaj w orzeczeniach do tego przepisu