Art. 114a p.u.s.p.
Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, tekst ujednolicony (nieurzędowy) według stanu na 3 kwietnia 2026 r.: tekst jednolity Dz.U. 2024 poz. 334 ze zmianami z Dz.U. 2024 poz. 1907, Dz.U. 2025 poz. 1172, Dz.U. 2025 poz. 1178, Dz.U. 2025 poz. 1609, Dz.U. 2025 poz. 526, Dz.U. 2025 poz. 820 i Dz.U. 2026 poz. 370. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 2 lutego 2023 r.
Art. 114a.
§ 1.
Na świadka, który bez należytego usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego albo bez jego zezwolenia wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem można nałożyć Kara pieniężnaSankcja polegająca na obowiązku zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Może być karą administracyjną, podatkową albo sankcją przewidzianą w przepisach szczególnych.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu w wysokości do 3000 zł. Nałożenie kary pieniężnej nie wyłącza Odpowiedzialność dyscyplinarnaOdpowiedzialność za naruszenie obowiązków zawodowych, służbowych albo zasad etyki właściwych dla określonej grupy. Jej zasady, przewinienia i kary określają przepisy dotyczące danego zawodu lub służby.Objaśnienie redakcyjne, nie jest tekstem ustawy.Orzeczenia o tym pojęciu.
§ 2.
O nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w § 1, rozstrzyga na wniosek rzecznika dyscyplinarnego sąd dyscyplinarny przy sądzie apelacyjnym, w którego okręgu prowadzi się czynności.
§ 3.
Na postanowienie sądu dyscyplinarnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w składzie jednego sędziego orzekającego w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej.
Orzeczenia do art. 114a p.u.s.p.
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
