Art. 17b
Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, tekst jednolity Dz.U. 2020 poz. 2187. Obecne brzmienie co najmniej od tekstu jednolitego z 12 grudnia 2014 r.
Art. 17b.
1.
Dla szkód w środowisku w powierzchni ziemi, dokonując oceny występowania znaczącego
zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, o której mowa w art. 13 ust. 2a
pkt 6 lub art. 15 ust. 2 pkt 3 lit. a tiret czwarte, lub art. 17 ust. 2a pkt 1 lit.
d, uwzględnia się w szczególności:
1)
postać chemiczną, w jakiej występuje zanieczyszczenie i jego biodostępność;
2)
możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;
3)
potencjalne drogi narażenia z uwzględnieniem rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń
w zależności od właściwości gleby, ukształtowania, budowy geologicznej i warunków
hydrogeologicznych, a także pokrycia terenu;
4)
środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w wyniku zanieczyszczenia;
5)
występowanie na terenie zanieczyszczonym i w jego okolicy zwłaszcza gruntów uprawnych,
ogrodów, parków, placów zabaw, terenów sportowych, budynków mieszkalnych i użytkowych,
form ochrony przyrody, zasobów wody pitnej i ujęć wody.
2.
Przy dokonywaniu oceny uwzględnia się przepisy, wydawane na podstawie art. 101p ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
3.
Jeżeli ocena wykaże, że nie występuje znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu
środowiska, regionalny dyrektor ochrony środowiska może odpowiednio zwolnić, w drodze
decyzji, podmiot korzystający ze środowiska z obowiązku przeprowadzenia działań naprawczych
albo nie przeprowadzać działań, o których mowa w art. 16.
Orzeczenia do art. 17b
Nie znaleźliśmy orzeczeń powołujących ten przepis.
